WIĘC MYŚLISZ, ŻE ZNASZ SIĘ NA TAŃCU? Taniec nowoczesny [z cyklu: Podstawy tańca. Część 4]/ Vanessa Kanamoto; Roshanda Spears; Susan Perlis; and Mary Francis „Cissy” Whipp

0
136

4  TANIEC NOWOCZESNY

STRESZCZENIE

Taniec nowoczesny pojawił się jako kontrast lub odrzucenie sztywnych ograniczeń baletu. Od indywidualnej swobodnej ekspresji po współczesny taniec nowoczesny, podobnie jak jego początki, taniec nowoczesny stale się zmienia. Dziś, łącząc elementy spajające inne gatunki tańca (afrykański, balet, jazz, hip-hop), taniec nowoczesny interesuje się przekazywaniem przeżyć emocjonalnych poprzez podstawowy i nieskrępowany ruch. Obecnie, we wszystkich swoich odmianach, stał się tym, czego oczekiwał choreograf, zgodnie z pochodzeniem artysty, jego naukami, techniką, stylem i wyobraźnią. Ponieważ jest to tak osobista i indywidualna forma sztuki pozostanie popularna i ceniona przez wiele lat.

  • Podobieństwa i różnice pomiędzy baletem a tańcem współczesnym

  • Kluczowe techniki i wybitne postacie w historii tańca współczesnego

  •  Historia zachodniego tańca performatywnego i najważniejsze wydarzenia w trakcie jego rozwoju

Taniec jest ukrytym językiem duszy.

—Marta Graham

Czym jest taniec nowoczesny?

Na początku XX wieku choreografowie oderwali się od surowych tradycji baletu, aby stworzyć taniec tak różnorodny i bogaty jak amerykański tygiel. Choreografowie czerpali ze stylów wielu kultur, aby stworzyć nową formę tańca tak różnorodną jak obywatele i wyrażającą niezależność amerykańskiego ducha. Czarni tancerze i choreografowie zgłębili swoje afrykańskie i karaibskie korzenie i ukształtowali własną formę wyrazistego tańca współczesnego. Inni poszukiwali nowego ruchu, który mógłby przedstawić kondycję ludzką. Nieuchronnie tańce były wspólne, łączone i wymyślane na nowo. Tak czy inaczej, pierwsi pionierzy tańca współczesnego poszukiwali nowych sposobów wyrażania siebie w bardziej naturalnej i swobodnej formie, jednocześnie oddając ducha swoich czasów.

Charakterystyka tańca współczesnego

Technika tańca współczesnego różni się od skodyfikowanego zestawu ruchów baletowych używanych na całym świecie. Nowoczesne style tańca są zindywidualizowane i w większości nazwane na cześć osoby, która je opracowała; na przykład José Limón stworzył technikę Limón. Chociaż techniki tańca współczesnego są różne, koncepcje ruchu są osadzone we wszystkich technikach i mają wspólne zasady. Przyjrzyjmy się koncepcjom ruchu w tańcu współczesnym.

DYNAMICZNE WYRÓWNANIE I ELASTYCZNOŚĆ

Wszyscy tancerze używają dynamicznego wyrównania. Jednak w tańcu współczesnym nacisk kładzie się na rdzeń wraz z miednicą, która jest centrum, z którego pochodzi cały ruch. Rdzeń utrzymuje tancerza uziemionego i stabilnego. Tancerze tańca współczesnego wykorzystują również swobodne lub nieskrępowane ruchy tułowia, które pozwalają na elastyczność we wszystkich kierunkach.

Zobacz

Technika Grahama z tancerzami demonstrującymi skurcze. Tułów ma wklęsły kształt powstały w wyniku skurczu rdzenia (brzucha); w rezultacie miednica „podwija ​​się”, a klatka piersiowa reaguje zaokrągleniem do przodu.

POWAGA

We współczesnym tańcu akceptowana jest grawitacja; działa w partnerstwie z ciałem, wykorzystując ciężar tancerza w połączeniu z pędem.

Zobacz

Przykład techniki Limón zwanej upadkiem i powrotem, która wykorzystuje ciężar ciała z impetem, aby poddać się grawitacji. Tancerz demonstruje wymachy ramion, znane jako release swings. W tej akcji tancerz zaczyna z ciałem w pozycji pionowej, a ramiona wymachują w dowolnym kierunku. Tancerz pozwala pędowi z huśtawki napędzać ciało w kierunku ramienia, poddając się grawitacji.

Tancerze Tanz Theater Münster wchodzą w interakcję z podłogą. Mogą szybko przechodzić między pracą na podłodze a ruchem stojącym.

ODDECH

Wykorzystanie oddechu jest ważnym elementem tańca współczesnego. Tancerze nie zawsze starają się ukryć oddech. Wdech i wydech zapewniają naturalny rytm fizyczny, który pomaga w wykonywaniu ruchu.

BOSKIE STOPY, STOPY Zgięte i STOPY RÓWNOLEGŁE

Taniec nowoczesny często wykonywany jest boso. Wiele ćwiczeń wykorzystuje stopy w pozycji równoległej. W przeciwieństwie do tradycyjnego baletu, w tańcu współczesnym można używać zgiętej stopy zamiast spiczastej.

IMPROWIZACJA

Improwizacja to praktyka nieplanowanego ruchu. Wielu choreografów wykorzystuje improwizację jako podstawę do generowania pomysłów ruchowych do choreografii. Poprzez aktywne badania choreografowie wybierają i dalej rozwijają ruchy poznane podczas improwizacji, aby rozważyć, w jaki sposób można je zastosować w swojej koncepcji tańca.

Zobacz

Tancerz improwizuje ruchy, które obejmująi ruch stojący

Pionierzy: pierwsze i drugie pokolenie

KONTEKST HISTORYCZNY

Taniec nowoczesny pojawił się w Niemczech i Stanach Zjednoczonych na początku XX wieku. Pod koniec XIX wieku druga rewolucja przemysłowa przyniosła znaczące zmiany. Coraz większa liczba osób mieszkających i pracujących w miastach, głównie z klasy średniej lub pracowników umysłowych, prowadziła mniej aktywny tryb życia, co spowodowało, że urzędnicy zajmujący się zdrowiem publicznym mieli za zadanie zapobiegać rozprzestrzenianiu się chorób spowodowanych siedzącym trybem życia. Wysoko chwalono podkreślanie korzyści płynących z regularnych ćwiczeń, takich jak taniec, gimnastyka i sport. Europejscy teoretycy Delsarte i Dalcroze wprowadzili metody rozumienia ruchu ludzkiego, które przedstawiono na uczelniach jako „taniec estetyczny”. Teoretycy ci wywarli wrażenie na wschodzących współczesnych tancerzach, ponieważ zapewnili nowe sposoby odkrywania wyrazistych właściwości ciała poprzez reagowanie na wewnętrzne doznania z większą swobodą ruchu.

Czarno-białe zdjęcie tańczącego Louisa Fullera.
Ryc. 1 Taniec Loie Fuller – zdjęcie: Samuel Joshua Beckett (MET, 2005.100.952) CC Public Domain

Loie Fuller (1862–1928)

Loie Fuller była aktorką i tancerką spódnicy, popularną formą tańca w Europie i Ameryce, występującą głównie w burlesce i wodewilu. Fuller znana jest ze swoich dramatycznych manipulacji tkaninami i projektami oświetlenia, tworząc efekty wizualne, takie jak skrzydła motyla i obrazy ognia. Osiągnęła te efekty, oświetlając swoje obszerne jedwabne kostiumy światłem. Loie eksperymentował także z oświetleniem elektrycznym, kolorowymi żelami i projekcjami.

Zobacz

Fuller zadebiutowała jako tancerka w Serpentine Dance.

Isadora Duncan (1877–1927)

Isadora Duncan odrzuciła jej wczesną naukę techniki baletowej, uważając, że ruch i kostiumy są ograniczające i brakuje im osobistego wyrazu. Zamiast tego badała bardziej naturalne ruchy, takie jak chodzenie, bieganie, skakanie i skakanie. Zamiast stroju baletowego naśladowała Greków, gdy nosiła tuniki, tańczyła boso i wykonywała tańce o naturze. Dało jej ruchowi poczucie wolności i opuszczenia.

Historycznie rzecz biorąc, taniec nowoczesny był powiązany z siłami kulturowymi, które odzwierciedlają społeczeństwo. Tańce Duncana wyrażały kondycję człowieka, zwłaszcza prawa kobiet. Podróżowała po Ameryce i ostatecznie osiadła w Europie, gdzie założyła swoją szkołę. Duncan szkolił tancerzy i nazywał ich „Isadorables”.

Zobacz

Duncan występuje na świeżym powietrzu.

“Denishawn”

Ruth St. Denis (1879–1968)

Ruth St. Denis zafascynowała się kulturami na całym świecie, kiedy zobaczyła reklamę papierosów egipskich bóstw. Wizerunek bogini na papierosach zainspirował jej tańce ku czci bogiń i bóstw, oparte na jej wrażeniach z form tańca indyjskiego, egipskiego, hiszpańskiego i jawajskiego, które nie były kulturowo dokładne. Zamiast tego były odzwierciedleniem jej estetyki.

Zobacz

East Indian Nautch Dance Denisa inspirowany tańcem praktykowanym przez indyjskie dziewczyny nautch.

Obraz przedstawiający tańczącą Ruth St. Denis i Teda Shawna
Ryc. 2. Ruth St. Denis i Ted Shawn na zdjęciu plenerowym w kostiumach dla magazynu National Geographic , kwiecień 1916, przedruk maj 1951. 1915. Uwagi: Projekt Millennium National Endowment for the Arts. Domena publiczna CC

Ruth St. Denis poślubiła Teda Shawna; zapoczątkowało to także kreatywne partnerstwo. Razem założyli szkołę Denishawn, tworząc zróżnicowany program nauczania obejmujący balet, tańce azjatyckie i historię tańca. Zachęcali tancerzy, aby połączyli swoje tańczące ciała z umysłami i duszami. Dzięki ich szkole wyłoniło się pierwsze pokolenie współczesnych tancerzy.

Ruth St. Denis i Ted Shawn rozstali się. St. Denis zwróciła swoją uwagę na religię i kontynuowała nauczanie form tańca południowoazjatyckiego. Ted Shawn założył Jacob’s Pillow w Massachusetts, najstarszy festiwal tańca w kraju.

Ted Shawn (1891–1972)

Ted Shawn założył wyłącznie męski zespół taneczny o nazwie Ted Shawn and His Men Dancers, mając nadzieję, że taniec nowoczesny stanie się szanowanym zawodem dla tancerzy płci męskiej.

Zobacz

Kinetic Molpai to utwór taneczny składający się z 12 części; przedstawia wyłącznie męską firmę Teda, która tworzy chór. Sporadycznie dołącza do nich samotny mężczyzna, przywódca. Ciekawostka: Shawn rekrutował i szkolił sportowców ze Springfield College, którzy nie mieli doświadczenia w tańcu.

PIERWSZA GENERACJA: Odkrywanie osobistych głosów

Tancerze ze szkoły Denishawn zaczęli się rozwijać, w miarę jak niepokoiła ich artystyczna wizja zespołu, która skupiała się na egzotycznych motywach, które okazały się bardziej rozrywką w wodewilu. Zamiast tego tancerze pierwszego pokolenia chcieli wyrazić swój twórczy głos i przesuwać granice tej formy sztuki, co zaowocowało różnymi skodyfikowanymi nowoczesnymi technikami.

Marta Graham (1894–1991)

Białe zdjęcie Marthy Graham w kostiumie z tyłuRyc. 3. Tancerka Martha Graham, na stronie 54 „Shadowland” z kwietnia 1922 r. Domena publiczna CC

Martha Graham studiowała taniec w Denishawn, ale opuściła ją, aby założyć własną firmę i rozwijać własną technikę. Wierzyła, że ​​taniec powinien pokazywać walkę i ból, jaki towarzyszy życiu. Rozwinęła „”, technika pokazująca ruch rozpoczynający się od środka ciała, mający uosabiać konflikt. Technika ta polega na uciskaniu mięśni tułowia (w dolnej części brzucha i miednicy), po czym następuje uwolnienie napięcia (kręgosłup wydłuża się, aby powrócić do wydłużonej, neutralnej pozycji). Technika ta wykorzystuje oddech do wspomagania ruchu; tancerz zaczyna od wdechu, następnie wydechu, pozwalając ciału się skurczyć, po czym następuje wdech, aby rozluźnić i przywrócić ciało do pozycji pionowej/neutralnej.

W repertuarze Grahama znalazły się tańce inspirowane stylem amerykańskim, takie jak Frontier i Appalachian Spring; tworzyła także tańce oparte na mitach greckich jak w „Nocnej podróży” oraz tańce emocjonalne.

Zobacz

Lamentation to popisowe solo w wykonaniu Grahama. Graham ucieleśnia smutek, wyginając swoje ciało w elastycznym materiale.

Humphreya-Weidmana

Doris Humphrey (1895–1958) i Charles Weidman (1901–1975)

Czarno-białe zdjęcie Doris Humphrey
Ryc. 4 z YouTube CC „Doris Humphrey Modern Pioneer” By

Doris Humphrey i Charles Weidman byli byłymi studentami Denishawn, nawiązali twórczą współpracę i razem założyli firmę Humphrey-Weidman. We współpracy z Weidmanem Humphrey stworzył technikę ruchu opartą na reakcji organizmu na grawitację i ciężar, zwaną „.” Humphrey wierzył, że ciało stale porusza się pomiędzy „łukiem pomiędzy dwiema śmiercią” według następującego po sobie wzoru, reagując na grawitację.

Zobacz

Weidman omawia koncepcję „.”

Lester Horton (1906–1953)

Czarno-białe zdjęcie Lestera Hortona
Ryc. 5 Lester Horton z „Hołdu dla Lestera Hortona”. YouTube CC BY

Lester Horton zainteresował się tańcem, gdy zobaczył rdzennych Amerykanów wykonujących rodzime tańce. Najbardziej znany jest ze swojej techniki zwanej Techniką Hortona. Technika ta opiera się na zasadach budowania siły i elastyczności poprzez ćwiczenia wzmacniające (zestawy ćwiczeń zaprojektowane w celu zwiększenia umiejętności technicznych w oparciu o zasady anatomii).

Horton miał także firmę, której przypisuje się założenie pierwszego zintegrowanego rasowo zespołu tanecznego w Ameryce. Jego choreografia czerpała inspiracje z form tańca indiańskiego i afrykańskiego.

Patrz na to

Uczniowie wykonują Technikę Hortona, pracując nad seriami ćwiczeń z płaskimi plecami, których celem jest wzmocnienie i rozciągnięcie nóg, tułowia i pleców.

(Osborne) Hemsley Winfield (1907–1934)

Czarno-białe zdjęcie głowy (Osborne'a) Hemsleya Winfielda
Ryc. 6 (Osborne) Hemsley Winfield z „Nieznanego pioniera tańca współczesnego”. YouTube CC BY

(Osborne) Hemsley Winfield był afroamerykańskim tancerzem współczesnym, który szukał sposobów na stworzenie równych szans czarnym tancerzom. Winfield zainspirował się renesansem w Harlemie, ruchem kulturowym, który wysunął na czoło artystów afroamerykańskich jako twórców zmian. W 1931 roku wraz z Edną Guy założył Bronze Ballet Plastique, później przemianowany na The New Negro Art Theatre Dance Group, który był pierwszym afroamerykańskim zespołem tańca nowoczesnego w Stanach Zjednoczonych. Winfield założył także szkołę tańca, która zapewnia naukę tańca. Po śmierci Winfielda grupa taneczna New Negro Art Theatre została rozwiązana z powodu braku wsparcia finansowego.

Edna Guy (1907–1983)

Czarno-białe zdjęcie Edny GuyRyc. 7. Edna Guy z „Czarnej przeszłości” Nelsona Neala. https://www.blackpast.org/african-american-history/edna-guy-mccully-1907–1983/ CC BY

W 1924 roku Edna Guy była pierwszą Afroamerykanką, która studiowała u Denishawna. Jednak ze względu na panującą segregację rasową mogła występować tylko podczas recitali wewnętrznych. Później wraz z Hemsleyem Winfieldem założyła grupę taneczną New Negro Art Theatre Dance Group. W 1937 roku Guy i Allison Burroughs zorganizowali wieczór tańca murzyńskiego, prezentujący tańce afrykańskiej diaspory.

 

DRUGA GENERACJA: Poszerzanie horyzontów tańca współczesnego

Tancerze współcześni drugiej generacji albo kontynuowali twórczość swoich poprzedników, albo poszli w innym kierunku, tworząc nowe techniki taneczne, style i niekonwencjonalne podejścia choreograficzne.

José Limón (1908–1972)

Pochodzący z Meksyku José Limón tańczył z Doris Humphrey i Charlesem Weidmanem. Ostatecznie Limón założył własną firmę i poprosił swojego mentora, Humphreya, aby został dyrektorem artystycznym. Limón rozwinął technikę Humphreya „upadnij i odzyskaj siły” i położył nacisk na płynny, sekwencyjny ruch oraz wykorzystanie oddechu jako źródła i czynnika ułatwiającego ruch jako sposobu podejścia do ruchu organicznego. Dziedzictwo Limóna jest wciąż żywe. Jego zespół nadal występuje, tańcząc repertuar Limón wraz z nowymi dziełami artystów.

Czarno-białe zdjęcie głowy Jose LimonaRyc. 8 José Limón z „José Limón Bio” YouTube CC BY

Zobacz

Jest taki czas, oparty na historycznym poemacie biblijnym „Kaznodziei”. Taniec ten zawiera uniwersalne tematy opisujące ludzkie doświadczenie.

Katarzyna Dunham (1909–2006)

Zdjęcie przedstawia Katherine Dunham, tancerkę.Ryc. 9 Zdjęcie przedstawia Katherine Dunham, tancerkę, portret pełnej długości, zwróconą w prawo, ubraną w kostium taneczny. Alfredo Valente (1899–1973, fotograf). Domena publiczna CCP

Katherine Dunham była tancerką i z wykształcenia antropologiem, która studiowała tańce Haiti i innych wysp karaibskich. Z zespołem występowała i tworzyła choreografie do musicali, filmów i koncertów na Broadwayu. Dunham rozwinęła swoją technikę czerpiącą z zasad afrykańskiego ruchu tanecznego, zwaną Techniką Dunhama. Dunham starała się tworzyć tańce, które reprezentowałyby jej afroamerykańskie dziedzictwo. Jej twórczość wykraczała poza taniec nowoczesny, gdzie tworzyła choreografie do hollywoodzkich filmów. W połowie lat czterdziestych założyła szkołę tańca w Nowym Jorku.

Zobacz

Karnawał rytmu Katherine Dunham, 1941.

Uczniowie uczestniczą w Technice Dunhama. Technika Dunhama wykorzystuje klasyczne linie, swobodny ruch tułowia, który wykorzystuje izolacje i falowania, w połączeniu z dynamicznym zakresem tempa i stylów rytmicznych.

L’Ag’Ya. To był charakterystyczny utwór Dunhama, oparty na historii balet ludowy, którego akcja rozgrywa się na Martynice i łączy w sobie wiele stylów tanecznych.

Perła Primus (1919–1994)

Pearl Primus była z wykształcenia antropologiem. Zapewniła fundusze na naukę tańca za granicą w Afryce i na Karaibach. Primus stał się silnym głosem tańca afroamerykańskiego, zajmując się rasizmem w Stanach Zjednoczonych. Jednym z jej najbardziej znanych dzieł jest „Strange Fruit” oparty na wierszu Lewisa Allana o linczu Czarnych. W 1979 roku wraz z mężem założyła Instytut Języka Tańca Pearl Primus, który skupiał zajęcia z różnych stylów tańca afrykańskiego. Primus założyła także swój zespół „Earth Theatre”, który koncertował w całym kraju.

Czarno-białe zdjęcie tańczącego Perla Primusa.
Ryc. 10 Pearl Primus, Daniel Rock. Archiwum Barbry Morgan CCBY 3.0

Zobacz

Pearl Primus wykonuje solowe nauczanie tabanki

Talley Beatty (1918–1995)

Talley Beatty pochodzi z Luizjany i urodził się w Shreveport. Początkowo był tancerzem i uczniem Katherine Dunham, występował w przedstawieniach i filmach na Broadwayu. W 1952 roku założył swój zespół, który koncertował po Stanach Zjednoczonych i Europie z programem „Tropicana” prezentującym style tańca afrykańskiego i latynoamerykańskiego. Choreografia Beatty’ego skupiała się na tematyce życia Afroamerykanów. Znane zespoły taneczne, takie jak Alvin Ailey American Dance Theatre i Dance Theatre of Harlem, ponownie wystawiały jego dzieła.

Czarno-białe zdjęcie tańczącego Talleya Beatty'ego.
Ryc. 11 Talley Beatty z YouTube „80 Faces Talley Beatty” CC BY

Zobacz

W tym filmie były stypendysta ADF i członek Alvin Ailey American Dance Theatre Hope Boykin oraz choreograf i tancerz Duane Cyrus opowiadają o swoich kluczowych doświadczeniach w pracy z panem Beattym nad jego klasycznym dziełem Road of the Phoebe Snow (1959).

Donald McKayle (1930–2018)

Donald McKayle był jednym z pionierów afroamerykańskich tancerzy współczesnych, którzy skupili się na dziełach świadomych społecznie, odwołujących się do doświadczeń osób czarnoskórych w Stanach Zjednoczonych. W trakcie swojej kariery McKayle stworzył choreografię do kilku arcydzieł, w tym „Rainbow Round My Shoulder”, ukazując trudne warunki pracy uwięzionych czarnych mężczyzn śpiewających piosenki gangów łańcuchowych. Za swój niestrudzony wkład został wyróżniony przez Dance Heritage Coalition jako „jeden z niezastąpionych skarbów tańca Ameryki”.

Czarno-białe zdjęcie Donalda Mckayle'a.Ryc. 12 Portret Donalda McKayle’a w 1963 r. Biblioteka Publiczna w Nowym Jorku. CCSA 4.0

Zobacz

Taniec ten jest inscenizacją z partytury Labanotation.

Alvin Ailey (1931–1989)

Alvin Ailey to kolejny ważny artysta tańca drugiej generacji. Studiował u Lestora Hortona, Katherine Dunham i Marthy Graham. Jego niezależna kariera rozpoczęła się po śmierci swojego mentora, Lestera Hortona. W 1958 roku założył Alvin Ailey American Dance Theatre z siedzibą w Nowym Jorku. Ailey stała się wpływowym głosem, który zwrócił uwagę na nierówności, z jakimi borykają się Afroamerykanie. Ailey był oddany podkreślaniu i zachowywaniu doświadczeń Afroamerykanów, czerpiąc inspirację ze swojego dziedzictwa, w tym muzyki duchowej, bluesa i jazzu.

Czarno-białe zdjęcie Alvina Aileya
Ryc. 13 Portret Alvina Aileya w 1955 r. Źródło: Carl Van Vechten, fotograf. Domena publiczna CC

Zobacz

„Sinner Man” – fragment „Apokalipsy”. Ailey wykorzystywał technikę Lestera Hortona w wielu swoich tańcach.

Ailey szukał innych afroamerykańskich choreografów, którzy mogliby przygotować tańce dla jego zespołu. Na poniższym filmie zobaczycie Chromę Wayne’a McGregora, Grace Ronalda K. Browna i Takademe Roberta Battle’a. Zawiera także arcydzieło Alvina Aileya Revelations. Jeśli nie widziałeś wcześniej Revelations, obejrzyj przynajmniej to.

Patrz na to

Film Alvina Aileya American Dance Theatre w Internecie.

https://www.alvinailey.org/ Performances-tickets/ailey-all-access

Ailey stworzyła choreografię do niezliczonych dzieł. Jego dzieło Revelations to amerykański klasyk. W swojej karierze otrzymał wiele odznaczeń za swoją działalność artystyczną i na rzecz praw obywatelskich, w tym Prezydencki Medal Wolności.

Zobacz

„The River” to na przemian muskularny i liryczny utwór, który sugeruje wzburzone bystrza i wijące się strumienie podczas podróży do morza.

Erick Hawkins (1909–1994)

Erick Hawkins początkowo studiował w School of American Ballet, ostatecznie poznał Martę Graham. Hawkins był pierwszym mężczyzną zaproszonym do występu z firmą Grahama. Hawkins stworzył technikę tańca, która integrowała zasady kinezjologii w połączeniu z tym, co później nazwano badaniami somatycznymi, które łączą ciało, umysł i duszę. Interesowały go naturalne ruchy ciała i inspirowały go zasady zen, rdzenni Amerykanie i wierzenia Isadory Duncan.

Występ Erick Hawkins i nieznany tancerzRyc. 14. Erick Hawkins i nieznany tancerz z filmu „Erick Hawkins Here and Now with Watchers Like Darling Clip” YouTube CC BY

Zobacz

„Plains Daybreak” inspirowany tańcami i opowieściami rdzennych Amerykanów.

Paul Taylor (1930–2018)

Paul Taylor tańczył z zespołem Grahama przez kilka lat. W 1959 roku założył Paul Taylor Dance Company. Jego prace choreograficzne w tańcu współczesnym obejmowały tematy od abstrakcji po satyrę. Ostatecznie Paul Taylor znalazł swoją niszę w klasycznym, nowoczesnym treningu z pozostałościami baletu lub lirycznym stylem tańca stanowiącym podstawę tego ruchu. W jego utworze Esplanade zawarto choreografię(zwykłe, codzienne ruchy, takie jak chodzenie, skakanie, bieganie). Być może pamiętasz próbkę tego w Rozdziale 2, „Elementy tańca”.

Zdjęcie portretowe Paula TayloraRyc. 15 Zdjęcie Paula Taylora wykonane przez fotografa Carla Van Vechtena 12 stycznia 1962 CC Public Domain

Zobacz

Powietrze Taylora.

Merce Cunningham (1919–2009)

Merce Cunningham początkowo tańczyła z Martą Graham; odszedł jednak podążając za własną wizją artystyczną. Nawiązał twórczą współpracę ze swoim partnerem życiowym, Johnem Cage’em. Eksperymentowali z awangardowymi ideami, które podkreślały, że taniec może być niezależny od muzyki i narracji lub może stanowić odrębną całość. Cunningham opracował „taniec losowy”, w którym fragmenty choreografii były losowo tasowane, tworząc nowe, spontaniczne tańce określone przez przypadkowe czynności polegające na rzucie kostką lub monetą. Cunningham korzystał także z oprogramowania komputerowego, które pomagało w generowaniu ruchu.

Zdjęcie Merce’a CunninghamaRyc. 16 Flickr: Merce Cunningham 16 kwietnia 1919 r. – 26 lipca 2009 r. CCSA 2.0

Zobacz

Wkład Cunninghama w taniec nowoczesny.

Proces pracy Merce’a Cunninghama.

Alwin Nikolais (1910–1993)

Alwin Nikolais zgłębiał geometrię formy i tańca. Stworzył malowane szkiełka do oświetlania swoich tańców, jak w tym teledysku do „Crucible”. Stworzył własne kostiumy i rekwizyty oraz większość muzyki do swoich tańców, kontrolując w ten sposób całe środowisko sceniczne.

Kolorowa fotografia Alwina Nikolaisa
Ryc. 16 Alwin Nikolais z „ALWIN NIKOLAIS HONOREE – (KOMPLETNY) 10th KENNEDY CENTER HONORS, 1987” YouTube CC BY

Zobacz

Fragment z „Tygla”.

TRZECIA GENERACJA: Ruch postmodernistyczny

Ruch postmodernistyczny pojawił się na początku lat 60. XX wieku i odzwierciedlał rewolucyjny nastrój tamtych czasów. Postmodernistyczni choreografowie zaczęli kwestionować powody tworzenia tańca – kto może tańczyć (czy osoby nieprzeszkolone mogą być wykonawcami?), co może służyć jako muzyka (czy cisza może być muzyką?) – i eksperymentowali z tym, gdzie mógłby występować taniec. Przedstawienia rozpoczęły się od zwykłych ruchów z udziałem osób niebędących tancerzami i odbywały się w nietradycyjnych miejscach, takich jak galerie sztuki, kościoły, plenery, a nawet na bokach budynków. Inną cechą, która pojawiła się w okresie ponowoczesnym, było powstanie kolektywów tanecznych, których nikt nie wymienił jako choreografa. Judson Dance Theatre i Grand Union są świetnymi przykładami tego trendu.

Robert Dunn (1928–1996)

Zdjęcie Roberta Dunna klęczącego na podłodze.
Ryc. 17 Biblioteka Kongresu. RED klęczy na podłodze, ubrany w swój charakterystyczny sweter i krawat. Domena publiczna CC

Robert Dunn był muzykiem, który grał na pianinie na zajęciach Merce’a Cunninghama. Dunna zafascynowały radykalne zasady Johna Cage’a i uczęszczał na jego zajęcia z kompozycji. Ostatecznie wykorzystał koncepcje wyuczone od Cage’a i zastosował je w tańcu podczas warsztatów choreograficznych, w których uczestniczyli między innymi Yvonne Rainer, Steve Paxton i Tricia Brown. Dunn zachęcał ich do podejmowania ryzyka, zachęcając do ciągłych eksperymentów.

Teatr Tańca Judson

Zajęcia kompozycji tanecznej Dunna znalazły siedzibę w Judson Memorial Church i przyjęły nazwę Judson Dance Theatre dla swojego kolektywu tanecznego. Tancerze Judson Dance Theatre spotykali się co tydzień, otrzymywali zadania, wykonywali swoje dzieła choreograficzne i wzajemnie się krytykowali. Jako źródło generowania ruchu artyści wykorzystywali głównie improwizację. Judson Dance Theatre ostatecznie się rozwiązał i powstał Grand Union, stworzony przez kilku tancerzy Judson Dance Theatre i nowych członków.

Wielka Unia

Czarno-białe zdjęcie dwóch par biegających i tańczących.
Ryc. 18 Zdjęcie Wielkiej Unii. Kadr z filmu „Skirball TV: The Alchemy of Grand Union, z Wendy Perron i Douglasem Dunnem” YouTube CC BY

Grand Union był wspólnym przedsięwzięciem wszystkich tancerzy, którzy wnieśli swój wkład w proces artystyczny grupy. Eksperymentowali z multimedialną sztuką performance i improwizacją. Ich twórcze badania zachęciły artystów do poszerzenia definicji tańca(np. chodzenie i bieganie) oraz ruch zorientowany na zadanie (np. tancerze muszą utrzymywać kontakt fizyczny przez cały taniec). Pozwoliły one na udział w występach zarówno przeszkolonych, jak i nieprzeszkolonych tancerzy. Ponadto artyści poszukiwali alternatywnych przestrzeni do tańca, takich jak magazyny i lofty. Choreografowie wyrażali opinie poprzez swoje dzieła, a nie opowiadanie historii.

Yvonne Rainer (1934-)

Yvonne Rainer studiowała u Marthy Graham i Merce’a Cunninghama. Warsztaty choreograficzne Roberta Dunna wywarły wpływ na jej pracę choreograficzną. Interesowało ją wykorzystanie powtórzeń, gier, zadań i partnerstwa, które stały się powszechnymi praktykami choreograficznymi stosowanymi w tworzeniu tańca.

Yvonne Ranier pozowała na czarno-białej fotografii
Ryc. 19 z Czym jest taniec? „Spontaniczność” 6 listopada 2014, Daniel Assayag, fotograf. CCSA 4.0

Zobacz

Rainer’s Trio A, występ solowy tańca.

Steve Paxton (1939-)

Steve Paxton studiował i występował z Limónem i Cunninghamem. Inspiracją były dla niego techniki improwizacji wykorzystywane podczas współpracy Judson Dance Theatre i Grand Union. Paxton opracował „”, którego zasady opierają się na podziale ciężaru, dotyku i świadomości ruchu w połączeniu z ruchem pieszego.

Kolorowe zdjęcie Stevena Paxtona występującego w audytorium.
Ryc. 20 Steve Paxton w Grand Auditorium of Culturgest (Lisboa, Portugalia) opowiada o tańcu podczas wernisażu swojej retrospektywnej wystawy. 10 marca 2019 r. Nos Papillons. CCSA 4.0

Zobacz

Przykład. Tancerze utrzymują punkt kontaktowy i dzielą się ciężarem.

Trisha Brown (1936–2017)

Trisha Brown uczyła się u kilku wybitnych nauczycieli, w tym Merce’a Cunninghama. Na początku lat 70. założyła firmę Trisha Brown zajmującą się pracami site-specific. Są to przestrzenie performatywne wykraczające poza konwencjonalny teatr, takie jak tańce na dachach. Eksperymentowała także z awangardowymi i postmodernistycznymi ideami, eksperymentując z czystym ruchem i powtarzalnymi gestami w tańcu.

Trisha Brown w swoim performansie „Walking on the Wall”Ryc. 21 Trisha Brown. Chodząc po murze, 1971 Carol Gooden. Creative Commons Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowa licencja.

Zobacz

Browna „Człowiek idący po ścianie budynku”.

CZWARTA GENERACJA: Współczesny taniec nowoczesny

W połowie lat 70. nastąpił powrót do ruchów bardziej technicznych i powrót na scenę proscenium. Używamy terminunawiązać do tego aktualnego gatunku.

Pamiętaj, że termin nowoczesny odnosi się do tych wczesnych choreografów, którzy oderwali się od baletu Starego Świata i rozwinęli oryginalny, abstrakcyjny, nowoczesny punkt widzenia. Po pewnym czasie ci wcześni nowożytni choreografowie skodyfikowali swoje style techniki. Obecnie termin nowoczesny odnosi się do któregokolwiek z choreografów, którzy studiowali u tancerzy nowoczesnych pierwszego lub drugiego pokolenia lub byli pod ich wpływem, a obecnie kodyfikują własną technikę. Taniec postmodernistyczny zerwał z nowoczesną techniką i wykorzystał ją(codzienne gesty lub czynności, takie jak chodzenie, siedzenie, otwieranie drzwi).

Taniec współczesny jest terminem ekspansywnym, oznaczającym to, co aktualne, co dzieje się teraz. Jest to szerszy, bardziej indywidualistyczny, wyrazisty styl tańca.

Połączenia kontekstowe

Victoria Looseleaf z magazynu Dance pomaga zdefiniować różnicę między tańcem współczesnym i nowoczesnym.

„Być może nowoczesne i współczesne gatunki nabrały nowych znaczeń, ponieważ globalna wioska stworzyła tygiel ruchów, mieszaninę nieostrych form, które nie tylko przełamują konwencje i kwestionują definicje, ale przy okazji tworzą coś zupełnie nowego, ale jeszcze nienazwany.”

Następnie Looseleaf rozmawiał z kilkoma profesjonalistami zajmującymi się tańcem, przedstawiając ich przemyślenia na ten temat.

Połączenia kontekstowe

Mia Michaels, choreografka So You Think You Can Dance oraz różnych gwiazd muzyki pop i zespołów tanecznych w Los Angeles

„Jestem trochę odpowiedzialny za to, że So You Think You Can Dance wykorzystuje termin „współczesny”. Kiedy zaczynaliśmy nasz występ, Nigel [Lythgoe] nazywał go lirycznym. Powiedziałem: „To nie jest liryczne, to współczesne”. Stworzyliśmy potwora. Współczesność jest łatwym wyjściem – wtedy, gdy nie wiesz, jak to nazwać, nazywasz to współczesnością. Mam wrażenie, że taniec łączy w sobie wszystkie formy i że wyjątkowość każdego gatunku zaczyna się zacierać. Czuję się oszukana i bardzo chcę, żeby to się zmieniło. Chcę zobaczyć, gdzie pojawią się te nowe legendy i głosy – takie jak Fosse, Robbins, Graham –.”

Jennifer Archibald, założycielka/dyrektor Arch Dance w Nowym Jorku

„Współczesny to zbiór metod, które wywodzą się z tańca nowoczesnego i postmodernistycznego. To także cykl technik porzucania, których się nauczyliśmy na rzecz osobistej ekspresji ruchu. Tam, gdzie taniec nowoczesny poruszał się pod prąd baletu, współczesny porusza się pod prąd klasycznych technik nowoczesnych.

„Współczesny nie jest techniką; to gatunek związany z filozofią i eksploracją różnych naturalnych energii i emocji. Istnieje fizyczność, która jest dziś atrakcyjna, ale istnieje duchowość współczesnego ruchu, która została utracona wraz z nowym pokoleniem w tym swobodnym dla wszystkich różnych metodach.

Twyla Tharp

Twyla Tharp trenowała w American Ballet Theatre, artystkach tańca współczesnego Martha Graham i Merce Cunningham oraz pedagogach tańca jazzowego Luigi i Matt Mattox. Tharp zaczął tworzyć choreografię tańców łączących gatunki taneczne, takie jak taniec nowoczesny, jazz, stepowanie i balet. Tharp stworzył choreografię „ponad sto sześćdziesiąt dzieł: sto dwadzieścia dziewięć tańców, dwanaście programów telewizyjnych, sześć hollywoodzkich filmów, cztery pełnometrażowe balety, cztery przedstawienia na Broadwayu i dwa występy w łyżwiarstwie figurowym. Otrzymała jedną nagrodę Tony, dwie nagrody Emmy, dziewiętnaście doktoratów honoris causa, nagrodę prezydenta Wietnamu Veterans of America, National Medal of the Arts w 2004 r., Nagrodę Jerome’a Robbinsa w 2008 r. Oraz nagrodę Kennedy Center Honor w 2008 r.”. ( Bio | twyla tharp . [nd. ​​Pobrano 27 kwietnia 2022 r. z https://www.twylatharp.org/bio.)

Kolorowe zdjęcie głowy Twyli Tharp.
Ryc. 22 Wizerunek amerykańskiej tancerki/choreografii Twyli Tharp, laureatki Narodowego Medalu Sztuki 2004. Ryc. 2004. CC domena publiczna

Zobcz

Tharp’s Deuce Coup, tańczący do muzyki Beach Boys, uważany jest za pierwsze skrzyżowanie baletu i tańca współczesnego.

Słynny taniec „Eight Jelly Roll” Twyli Tharp z Twyla Moves, American Masters, PBS.

Gartha Fagana

Garth Fagan opracował Technikę Fagana, łączącą taniec nowoczesny, taniec afro-karaibski i balet. Otrzymał szkolenie od Limón, Ailey i Graham. Fagan stworzył dzieła dla znanych zespołów, takich jak Alvin Ailey American Dance Theatre i New York City Ballet.

Kolorowe zdjęcie Gartha Fagana.
Ryc. 23 To zdjęcie zostało pobrane z innego pliku: Garth Fagan, członek zgromadzenia NYS Joseph Morelle, senator stanu Nowy Jork James Alesi i prezydent Nazareth College Daan Braveman.jpg. 2009 Creative Commons Uznanie autorstwa 2.0 Ogólne

Zobacz

„From Before” Fagana w wykonaniu Alvin Ailey Dance Company.

Połączenia kontekstowe

Disneyowski Król Lew

Fagan jest chyba najbardziej znany ze swojej legendarnej pracy nad musicalem Disneya na Broadwayu Król Lew (1997), w którym ożywił zwierzęta, łącząc sprytne kostiumy z tańcem przywołującym na myśl zwierzęta z opowieści. W tym filmie możecie rzucić okiem na mężczyznę i jego choreografię.

Pilobolos

Pilobolus to kolektyw taneczny stworzony pod koniec lat 70. XX wieku przez studentów-sportowców z Dartmouth College: Robby’ego Barnetta, Marthy Clarke, Lee Harrisa, Mosesa Pendletona, Michaela Traceya i Jonathana Wolkena, pod okiem ich nauczycielki Alison Chase. Pilobolus wywodzi się z zajęć choreograficznych eksperymentujących z gimnastyką i improwizacją w celu tworzenia obrazów poprzez rzeźbienie ciał.

Zdjęcie wejścia do teatru tańca Pilobolus
Ryc. 24 Teatr Tańca Pilobolus. Anzelm Hak. 2007 CCBY 2.0

Zobacz

Pilobolus wykonuje Krainę Cieni.

Marka Morrisa

Na początku swojej kariery Mark Morris występował z zespołami Lara Lubovitcha, Hannah Kahn, Laury Dean, Eliota Felda i Koleda Balkan Dance Ensemble. Mark Morris Dance Group powstał w 1980 roku, gdy miał zaledwie 24 lata. Od tego czasu Morris stworzył dla firmy ponad 150 prac. W 1990 roku założył wraz z Michaiłem Barysznikowem projekt White Oak Dance Project.

Kolorowe zdjęcie Marka Morrisa z bliska.
Ryc. 25 Mark Morris, amerykański tancerz nowoczesny, choreograf i reżyser. Zrobiono w Centrum Społeczności Żydowskiej w San Francisco, 24 września 2006. Charles Haynes CCBY SA 2.0

Zobacz

Reporter Jeffrey Brown rozmawia ze słynnym choreografem na temat jego produkcji „L’Allegro” w programie Great Performances PBS.

Billa T. Jonesa

Bill T. Jones znany jest z włączenia kontrowersyjnych tematów do swoich choreografii tańca współczesnego. Bill T. Jones i jego partner życiowy, Arnie Zane, założyli Bill. T. Jones / Arnie Zane Company na początku lat 80-tych. W ich pracach twórczych poruszano tematy tożsamości LGBTQIA+ i napięć rasowych. Po śmierci Zane’a, który zmarł na AIDS, Jones kontynuował pracę w firmie. Bill T. Jones wykorzystuje swoją platformę jako aktywizm społeczno-polityczny, wykorzystując taniec, elementy autobiograficzne z narracją i elementy teatralne.

Zdjęcie Billa T. Jonesa w Bibliotece Prezydenckiej Abrahama Lincolna.
Ryc. 26 Choreograf Bill T. Jones w Bibliotece Prezydenckiej Abrahama Lincolna w Springfield, Illinois. 2009. Russell Jenkins. Domena publiczna CC.

Zobacz

Fragment spektaklu D-Man in the Waters w wykonaniu Alvin Ailey American Dance Theatre. D-Man in the Waters to polityczna odpowiedź na epidemię AIDS, honorująca tych, którzy ulegli tej chorobie.

Jego artykuł What Problem?, w którym Bill T. Jones bada bieżące wydarzenia i kwestie rasizmu, równości, brutalności i zmian.

Jawole Willa Jo Zollar

Na początku lat 80. Jawole Willa Jo Zollar założyła Urban Bush Women. Jej trening rozpoczął się od Techniki Dunhama i nauki różnych form tańca afrykańskiej diaspory. Urban Bush Women zaczynały jako grupa składająca się wyłącznie z kobiet i w swojej pracy skupiała się głównie na kobiecych perspektywach; jednakże w skład zespołu wchodzili tancerze płci męskiej. Misją Urban Bush Women jest podnoszenie głosów osób kolorowych, aby opowiadały się za zmianami społecznymi dotyczącymi kwestii nierówności rasowych i płciowych. Jawole Willa Jo Zollar łączy osobiste świadectwa członków zespołu, tworząc narracje (teksty) połączone z formami tańca afrykańskiego i współczesnego.

Kadr z YouTube przedstawiający Jawole Willę Jo Zollar.
Z „Urban Bush Women with Jawole Willa Jo Zollar Black America”. Youtube. 2017. CC BY

Zobacz

„Włosy i inne historie” badający obraz ciała, tożsamość płciową i wyścig poprzez rozmowy na temat pielęgnacji włosów.

Lorenza „Renniego” Harrisa

Lorenzo „Rennie” Harris wprowadza hip-hop na scenę koncertową, często opowiadając historie o kondycji człowieka. W 1992 roku Harris założył firmę Puremovement z siedzibą w Filadelfii, starając się zachować kulturę hip-hopową. Harris tworzył choreografie do dzieł tańca współczesnego dla współczesnych zespołów, takich jak Alvin Ailey American Dance Theatre. Jego prace zostaną szerzej omówione w rozdziale 7.

Zdjęcie Renie Harris.
Ryc. 25 Zdjęcie Renie Harris. Lugenbee. 2011 CC BY SA 3.0

Zobacz

Alvin Ailey American Dance Theatre prezentuje fragment Exodusu Harrisa.

Robert Battle

Robert Battle jest obecnym dyrektorem artystycznym Alvin Ailey American Dance Theatre. Był choreografem zespołu Ailey. Jest absolwentem Juilliard, dołączył do Parsons Dance Company i założył własną firmę Battleworks Dance. Battle otrzymał wiele prestiżowych nagród, takich jak uhonorowanie go w 2005 roku przez Kennedy Center for the Performing Arts jako jeden z „Mistrzów Choreografii Afroamerykańskiej”.

Kadr Roberta Battle'a z YouTube
Ryc. 26 Kadr Roberta Battle’a z YouTube „Miesiąc Czarnej Historii: Robert Battle ad The History of Dance”. 2021. CC BY

Zobacz

Takademe stworzył choreografię w 1999 roku.

Seana Dorseya

Sean Dorsey to choreograf transpłciowy i queer. Dorsey założył Sean Dorsey Dance Company z siedzibą w San Francisco, koncentrując swoją pracę na tematyce LGBTQIA+. W 2002 roku Dorsey założyła Fresh Meat Production, organizację non-profit, która opowiada się za równością w społecznościach odmiennych pod względem płci poprzez zamawianie nowych tańców i programy angażujące społeczność.

Zobacz

Fragment Boys in Trouble, społecznego komentarza na temat sztywnych idei płci i męskości.

Taniec AXIS

Pod koniec lat 80. współzałożycielami AXIS Dance byli Thais Mazur, Bonnie Lewkowicz i Judith Smith. AXIS dance jest jedną z pierwszych firm tanecznych, która stworzyła przestrzenie włączające dla tancerzy o wszystkich zdolnościach fizycznych. Dzięki wspólnym wysiłkom zespół opracował taniec znany jako taniec fizycznie zintegrowany, którego celem jest poszerzenie idei tańca i tego, kim jest tancerz poprzez ruch uwzględniający „szerokie spektrum cech fizycznych i niepełnosprawności” (Axis dance Company [2022). W Wikipedii https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=AXIS_Dance_Company&oldid=1074988620).

Zdjęcie reklamowe zespołu AXIS Dance.
Rys. 27 Demo wydajności firmy AXIS. W Centrum Społeczności Ganei Aviv, Lod. 2016. Creative Commons Uznanie autorstwa 2.0

Zobacz

Proces prób AXIS Dance z komentarzem dyrektora artystycznego Marca Brew.

Camille A. Brown

Camille A. Brown łączy taniec afrykański, tańce towarzyskie z rodzimymi formami tańca jazzowego. W 2006 roku założyła Camille A. Brown & Dancers z dziełami choreograficznymi poruszającymi kwestie rasy, kultury i tożsamości. Twórczość Browna zamawiana była dla renomowanych zespołów, takich jak Alvin Ailey Dance Theatre.

Zdjęcie głowy Camille A Brown.
Ryc. 28, zdjęcie głowy Camille A Brown. DarralynnHutsona. 2016. Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 4.0

Zobacz

Nowa druga linia, inspirowana wydarzeniami związanymi z huraganem Katrina w 2005 roku. Święto kultury Nowego Orleanu i wytrwałości Czarnych pośród zniszczeń.

Wiktor Quijada

Victor Quijada to współczesny choreograf meksykańsko-amerykańskiego pochodzenia z Los Angeles w Kalifornii. Zaczynał jako B-Boy, a swoje umiejętności taneczne poszerzał jeszcze jako uczeń Los Angeles County High School for the Arts, gdzie zetknął się z tańcem nowoczesnym i baletem. W 2002 roku Victor Quijada założył RUBBERBAND łączący ideologię hip-hopową z różnymi formami tańca i elementami teatralnymi.

Zdjęcie Victora Quijady w teatrze Pauline-Julien.
Ryc. 29 Victor Quijada sfotografowany w Montrealu, Quebec, Kanada, w teatrze Pauline-Julien. Bull-Doser. 2016. CC domena publiczna

Zobacz

RUBBERBAND Victora Quijady, łączący ideologię hip-hopową z różnymi formami tanecznymi i elementami teatralnymi.

Połączenie Luizjana

Zdjęcie Dianne Maroney-Grigsby
Ryc. 30 Kadr przedstawiający Dianne Maroney-Grigsby z YouTube „The Choreographer’s Last Dance – 23 kwietnia 2022 r.”. 2021. CC BY

Dianne Maroney-Grigsby przez kilka lat występowała z Alvin Ailey American Dance Theatre. Pełniła także funkcję zastępcy dyrektora artystycznego firmy i uczyła w pełnym wymiarze godzin w Alvin Ailey American Dance Center. Maroney-Grigsby objął później stanowisko dyrektora artystycznego Orchesis Dance Company na Grambling State University. W trakcie swojej kariery uczyła na Letnich Festiwalach Tańca Louisiana Dance Foundation, gdzie stworzyła choreografię dla lokalnego zespołu tanecznego Louisiana Dance Theatre (LDT). Do jej najbardziej znanych dzieł należą „Nie odpuszczę mojej wiary” i „Głód na świecie”.

Połączenia kontekstowe

Inni wybitni współcześni artyści współcześni

  • Dallas Black Theatre z siedzibą w Teksasie został założony w 1976 roku przez Ann Williams i zajmuje się produkcją współczesnych dzieł tańca nowoczesnego, które wykorzystują mieszankę stylów tańca nowoczesnego, baletu i jazzu.

  • Dayton Contemporary Dance Company z siedzibą w Utah została założona w 1968 roku z zamiarem stwarzania większych możliwości osobom kolorowym poprzez tańce nawiązujące do doświadczeń Afroamerykanów.

  • Cleo Parker Robinson Dance z siedzibą w Kolorado jest uważana za ambasadorkę kultury ze względu na swoją pracę dotyczącą niesprawiedliwości społecznych zakorzenionych w afrykańskiej diasporze.

  • Zespół Doug Varone and Dancers powstał w 1986 roku i ma siedzibę w Nowym Jorku, a jego dzieła choreograficzne są oparte na muzyce.

  • Firma Stephen Petronio została założona w 1984 roku i ma siedzibę w Nowym Jorku. Celem zespołu jest zachowanie tradycji tańca postmodernistycznego.

  • Ohad Naharin jest dyrektorem artystycznym izraelskiego Batsheva Dance Company i twórcą Gagi, języka ruchu odpowiadającego na wewnętrzne doznania.

  • Shen Wei to chińsko-amerykańska choreografka i założycielka Shen Wei Dance Arts, firmy wykorzystującej estetykę zachodnią i azjatycką, w tym taniec, multimedia i sztukę.

  • Akram Khan to angielski choreograf, który łączy taniec współczesny z Kathak, tradycyjnym tańcem indyjskim.

  • Crystal Pite założyła Kidd Pivot w 2002 roku, łącząc taniec współczesny i opowiadanie historii z elementami teatralnymi.

  • Kyle Abraham założył w 2006 roku swój zespół o nazwie AIM (formalnie znany jako Abraham.In.Motion), łączący balet z innymi formami tańca, takimi jak taniec nowoczesny i hip-hop, aby przemawiać do kondycji ludzkiej.

  • Mia Michaels znana jest przede wszystkim ze swojej choreografii prezentowanej w programie So You Think You Can Dance . W 1997 roku Michaels założył firmę RAW (Reality at Work), zajmującą się choreografią w stylach tańca współczesnego i jazzowego.

Bibliografia

Humphrey, Doris i Barbara Pollack. Sztuka robienia tańców. Londyn: Książki o tańcu, 1997.
Loring, Dawn Davis i Julie L. Pentz. Uznanie tańca. Champaign, Illinois: Kinetyka człowieka, 2022.
Lihs, Harriet R. Doceniając taniec, przewodnik po najbardziej żywej sztuce świata. Princeton Book Company, 2018.
O nas.” Amerykański Teatr Tańca Alvina Aileya. Dostęp: 1 sierpnia 2021 r. https://www.alvinailey.org/about-us .
e_flux i PlutoCross. „Yvonne Rainer, „No Manifesto”. e, 24 kwietnia 2015 r. https://conversations.e-flux.com/t/yvonne-rainer-no-manifesto/1454 .
„Kompania Tańca Axis”. Wikipedia. Fundacja Wikimedia, 3 marca 2022 r. https://en.wikipedia.org/wiki/AXIS_Dance_Company .
Neal, współautor: Nelson. „Hemsley Winfield (1907–1934) •.” •, 21 kwietnia 2022 r. https://www.blackpast.org/african-american-history/people-african-american-history/hemsley-winfield-1907–1934/.
„Gość od Edny”. Wikipedia. Fundacja Wikimedia, 23 czerwca 2022 r. https://en.wikipedia.org/wiki/Edna_Guy.
„Życiorys”. Twyla Tharp. Dostęp: 12 lipca 2022 r. https://www.twylatharp.org/bio.
„Perłowy Primus”. Wikipedia. Fundacja Wikimedia, 3 grudnia 2021 r. https://en.wikipedia.org/wiki/Pearl_Primus#:~:text=In%201979%2C%20she%20and%20her,modern%20dance%20and%20ballet%20techniques.
Mennenga, współautor: Lacinda. „Perła Primus (1919–1994) •”. •, 6 lutego 2020 r. https://www.blackpast.org/african-american-history/primus-pearl-1919-1994/.
„Talley Beatty”. Amerykański Teatr Tańca Alvin Ailey, 7 października 2020. https://www.alvinailey.org/talley-beatty.
Świetne występy: Free to dance – biografie – Talley Beatty. Dostęp: 12 lipca 2022 r. https://www.thirteen.org/freetodance/biographies/beatty.html.
„Donald McKayle Endowment for Modern Dance”. Fundusz Donalda McKayle’a na rzecz tańca współczesnego | Szkoła Sztuk Pięknych Claire Trevor | Uniwersytet Kalifornijski w Irvine. Dostęp: 12 lipca 2022 r. https://www.arts.uci.edu/mckayle.
Arnold, Tisza. „Występ „Ostatniego tańca choreografa” ku czci Dianne Maroney-Grigsby”. Wiadomości z Grambling State University, 22 kwietnia 2022 r. https://www.gram.edu/news/index.php/2022/04/22/the-choreographers-last-dance- Performance-to-honor-dianne-maroney- Grigsby/.

Link do artykułu:

Modern Dance

LICENCJA

Ikona międzynarodowej licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0

Więc myślisz, że znasz się na tańcu? Prawa autorskie © 2022 LOUIS: Sieć bibliotek Louisiana jest objęta licencją na podstawie Międzynarodowej licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 , chyba że zaznaczono inaczej.

Obraz wyróżniający:

Alvin Ailey American Dance Theatre wystawia „Revelations” w 2011 roku. Z Wikimedia Commons, bezpłatnego repozytorium multimediów