„Wspólne tworzenie dobrobytu”: Jak model ekonomii społecznej ocalił angielskie miasto Preston / Za czasopismem: SCOOP.ME

0
372

Przez długi czas Preston było ośrodkiem przemysłowym Anglii. Ale kiedy duże firmy w mieście zdecydowały się przenieść produkcję do krajów o niskich płacach, gospodarka załamała się, a Preston pogrążył się w głębokim kryzysie. Mieszkańcy Preston nie dali się jednak złamać i razem odbudowali swoją gospodarkę. Zamiast międzynarodowych korporacji i niskich płac stawiali na lokalną produkcję i współdecydowanie. Dzięki modelowi „społecznego dobrobytu” Preston znów przeżywa rozkwit.

Preston przez długi czas był gospodarczym motorem Anglii. W mieście w północno-zachodnim hrabstwie Lancashire przemysł tekstylny rozkwitł w XIX wieku. Produkty z Preston eksportowano na cały świat, a miasto szybko się rozwijało. Boom nie trwał jednak wiecznie. Po drugiej wojnie światowej duża część angielskiego przemysłu wyemigrowała do krajów o niskich płacach. Gospodarka upadła, a wraz z nią miasto. Jeszcze kilka lat temu Preston było uważane za jeden z najbiedniejszych obszarów w Anglii .

Ale potem nastąpił zwrot, który rozpoczął się w 2012 roku. Miasto zreorganizowało się, aby pobudzić własną gospodarkę. Zrozumiano, że ani wielcy inwestorzy, ani rząd w Londynie nie przyjdą z pomocą. Efekty ich wysiłków widać: spada bezrobocie, miasto się rozwija, gospodarka kwitnie. I jak mieszkańcy Preston to wszystko zrobili? Z pomysłem o nazwie Community Wealth Building.

Budowanie bogactwa społeczności: biznes dla ludzi, a nie korporacji

Ale czym jest budowanie bogactwa społeczności? Mówiąc ogólnie, jest to podejście, które kształtuje gospodarkę tak, aby służyła mieszkańcom, a nie menedżerom w centralach korporacji czy inwestorom w bagnach podatkowych. Preston osiąga to przede wszystkim dzięki czterem zasadom:

  • Praca z tym, co jest

  • Produkujemy i kupujemy lokalnie

  • tworzenie dobrych warunków pracy

  • Kształtowanie gospodarki

„Dobrobyt społeczności” Preston: Praca z tym, co jest

Mieszkańcy Preston wiedzieli, że żaden zbawiciel z zewnątrz nie przyjdzie z pomocą miastu. Jeśli chcieli zmienić swój los, mieszkańcy Preston musieliby sami sobie z tym poradzić. Pierwszym krokiem było więc przyjrzenie się, jak zorganizowana była gospodarka miasta w tamtym czasie.

Chociaż wiele firm opuściło Preston, były też instytucje, które nadal były w mieście i miały pozostać. Należały do ​​nich miejscowy uniwersytet, spółdzielnia mieszkaniowa, fundusz emerytalny, szpital miejski i samorząd. Instytucje te nazywano instytucjami zakotwiczonymi, ponieważ były mocno zakotwiczone w mieście i nie chciały go opuścić.

Instytucje kotwiczące wydawały wiele milionów rocznie. Szpital potrzebuje codziennie świeżej żywności i prania, spółdzielnia mieszkaniowa potrzebuje materiałów i ludzi do utrzymania domów, a lokalna administracja potrzebuje artykułów piśmiennych i mebli. Lista jest długa. Wydatki te zostały zbadane przez władze miasta. Rezultat: te instytucje prawie nigdy nie robiły zakupów w Preston. Tylko około 5 procent wydatków zostało dokonanych w ich własnym mieście. Reszta pieniędzy trafiła do innych części kraju i świata.

Produkuj lokalnie, kupuj lokalnie

Aby ożywić gospodarkę Preston za pomocą koncepcji „społecznego dobrobytu”, te kluczowe instytucje musiały zostać przekonane do wydawania większej ilości pieniędzy we własnym mieście. Ponieważ wszyscy mieli żywotny interes w tym, aby miasto dobrze prosperowało, wszystkie instytucje były skłonne kupować więcej lokalnie. Efektem tego było zapełnienie portfeli zamówień lokalnych firm. Pozwoliło to tym firmom zatrudnić nowych ludzi. Teraz więcej ludzi miało pracę i więcej pieniędzy w kieszeniach do ponownego wydania. To jeszcze bardziej ożywiło lokalną gospodarkę.

Tam, gdzie istniejące przedsiębiorstwa nie mogły zaspokoić zwiększonego popytu ze strony instytucji kotwicznych, zakładano nowe. Preston University wspierał start-upy swoją wiedzą.

Instytucje kotwiczące są ważnym czynnikiem w modelu dobrobytu społeczności Preston.Dzięki temu, że instytucje kotwiczące, takie jak samorząd lokalny, kupują więcej od własnego miasta, w Preston można stworzyć więcej miejsc pracy. (Zdjęcie: pixabay/PaulCosmin)

Współdecydowanie o gospodarce

Był też plan zakładania nowych firm. To, co nie powinno się zdarzyć, to to, że wszystkie zyski trafiają do kieszeni szefa, a pracownicy nie mają nic do powiedzenia. Mieszkańcy Preston powinni sami decydować, jak chcą kształtować gospodarkę swojego miasta, a także zbierać owoce własnej pracy. Rozwiązaniem tego problemu są spółdzielnie!

Uczelnia wspierała mieszkańców Preston w zakładaniu spółdzielni, w których sami mogą decydować o tym, jak wykonywana jest praca i co się dzieje z zyskami. To, jak stwierdzono, wzmocniło współdecydowanie w mieście i oznaczało, że generowane zyski trafiały do ​​kieszeni pracowników, a nie na konta inwestorów w bagnach podatkowych. Spółdzielnie miały również inny pozytywny efekt. Ponieważ pracownicy sami określają politykę swojej firmy, ich praca nie jest zlecana do krajów o niskich płacach.

Pensja, z której możesz żyć

Dla mieszkańców Preston i jego koncepcji „społecznego dobrobytu” ważne było również, aby każdy mógł żyć ze swojej pensji. Jaki jest sens pracy w spółdzielni lub jednej z instytucji kotwicznych, jeśli pieniądze nie wystarczają na życie? Dlatego większość lokalnych instytucji, firm i spółdzielni zdecydowała się na pensję powyżej płacy minimalnej, za którą ludzie mogą dobrze żyć. Teraz, gdy ludzie mają więcej pieniędzy w kieszeniach, mogli więcej konsumować, a lokalna gospodarka nadal się rozwijała.

Równocześnie jednak inwestowano dużo pieniędzy w zapewnienie dobrego wykształcenia robotnikom miasta. Miejski uniwersytet zapewniał szkolenia i doradztwo, a inne kluczowe instytucje, takie jak samorząd lokalny i spółdzielnia mieszkaniowa, również inwestowały więcej w edukację i szkolenie miejscowej siły roboczej.

Model „społecznego dobrobytu” Preston jako model sukcesu

Cztery zasady Preston ściśle ze sobą współgrały. Instytucje kotwiczące troszczyły się o ich zakupy nie tylko po to, aby zapewnić lokalną produkcję, ale także po to, aby firmy dobrze płaciły swoim pracownikom i dawały im prawo głosu. Chociaż nie wszystko można było wyprodukować i pozyskiwać lokalnie, odsetek wydatków głównych instytucji w ich własnych miastach gwałtownie wzrósł. Kiedy w 2012 roku rozpoczął się projekt Community Wealth Building, było to 5 procent. W 2016 roku było to ponad trzykrotnie więcej i wyniosło 18 procent !

To nie była jedyna rzecz, która uległa poprawie w Preston. W latach 2014-2017 bezrobocie spadło o połowę. Wynosząc 3,1 proc., był poniżej średniej stanowej wynoszącej 4,6 proc. Rozwój gospodarczy miasta był tak pomyślny, że stało się najbardziej rozwijającym się miastem w kraju, wyprzedzając stolicę Londyn pod względem jakości życia.

Model dobrobytu społeczności Preston jest inspirowany przez Mondragón.Mondragón to największa spółdzielnia na świecie. Dla Preston and Cleveland Mondragón jest źródłem inspiracji. Na przykład pracownicy Mondragón zbudowali dach słynnego Muzeum Guggenheima w Bilbao. (Zdjęcie: Unsplash/Jorge Fernández Salas)

Biznes społeczny: globalny trend

Sukces Preston wywołał szum i zachęcił do naśladowania. Obecnie istnieje 20 innych miast i społeczności, które również stosują podejście Community Wealth Building. Takie podejście nie wzięło się jednak znikąd, ale ma swoje korzenie w USA, w dawnej przemysłowej metropolii Cleveland. Podobnie jak w Preston, firmy przemysłowe w Cleveland migrowały do ​​krajów o niskich płacach. Rezultatem była ugorowana gospodarka i upadające miasto. Jednak dzięki regionalnemu planowi gospodarczemu i utworzeniu spółdzielni Cleveland osiągnęło ożywienie gospodarcze.

Cleveland z kolei czerpało inspirację z małego baskijskiego miasteczka Mondragón. Tam hiszpańska wojna domowa zdewastowała lokalną gospodarkę. Pod kierunkiem lewicowego księdza José María Arizmendiarrieta w małym miasteczku powstała szkoła techniczna i kilka spółdzielni. Dziś Mondragón jest największą spółdzielnią na świecie, posiadającą oddziały w 31 różnych krajach i zatrudniającą ponad 80 000 pracowników. Cała federacja spółdzielcza jest zarządzana demokratycznie i jest własnością robotników.

[Za czasopismem SCOOP.ME]

„Wspólne tworzenie dobrobytu”: Jak model ekonomii społecznej ocalił angielskie miasto Preston.
Dostarczone dla Państwa przez Kontrast.at-12 kwietnia 2023 r.

Link do artykułu: https://scoop.me/preston-communal-prosperity/?utm_source=mailpoet&utm_medium=email&utm_campaign=newsletter

Ta praca jest objęta licencją Creative Common License . W przypadku nowej publikacji proszę podać https://kontrast.at/preston-modell-kommunaler-wohlstand// jako Źródło/Autora i podać link do artykułu w języku angielskim: https://scoop.me/preston- communal-prosperity/ Prawa do treści należą do pierwotnego wydawcy.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj