WIĘC MYŚLISZ, ŻE ZNASZ SIĘ NA TAŃCU? STEP, JAZZ, TEATR MUZYCZNY ORAZ TELEWIZJA I FILM [z cyklu: Podstawy tańca. Część 5]/ Vanessa Kanamoto; Roshanda Spears; Susan Perlis; and Mary Francis „Cissy” Whipp

0
130

STRESZCZENIE

Stepowanie wyewoluowało z potrzeby, gdy afrykańskie instrumenty perkusyjne zostały odebrane niewolnikom; następnie niewolnicy zwrócili się do swoich ciał jako instrumentów perkusyjnych, aby wyrazić siebie i zachować swoją tożsamość kulturową. Taniec jazzowy wyewoluował z rozszerzenia afrykańskich ruchów izolacji, synkopy i polirytmii, mających na celu interpretację dźwięków muzyki jazzowej jako akompaniamentu. Step i taniec jazzowy to obecnie style wykonawcze, które narodziły się w Stanach Zjednoczonych odpowiednio na początku XIX i w połowie XX wieku. Afrykanie i potomkowie Afryki byli sercem unikalnych form tańca, które powstały w USA. Poznali się na skrzyżowaniu irlandzkich, hiszpańskich i francuskich form tanecznych i muzycznych. Teatr muzyczny wyewoluował z wodewilów, które obejmowały śpiew, taniec, muzykę i scenariusze z fabułą. Teatr muzyczny nie jest stylem tańca, ale narzędziem, w którym taniec łączy się z piosenkami, aby uwydatnić fabułę tekstu pisanego. Telewizja i film zwróciły na taniec większą uwagę na całym świecie. Dzięki dzisiejszym możliwościom technologii komputerowej taniec pozostaje opłacalny i niezbędny.

Zdjęcie absolwentów uczelni teatralno-tanecznej
Ryc. 1 Zajęcia teatralne i taneczne Uniwersytetu Otterbein w 2021 r. Kierunki teatru muzycznegoAttribution-ShareAlike 2.0 Generic (CC BY-SA 2.0)

Rozwój form tańca jazzowego i stepowania wynikał z zachodnioafrykańskich form tańca, które ostatecznie zostały zmieszane z innymi kulturami, począwszy od transatlantyckiego handlu niewolnikami w połowie końca XVI wieku. Podczas gdy niewolnicy byli transportowani do tego, co obecnie znamy jako Stany Zjednoczone, kapitanowie statków chcieli utrzymać swój ładunek w zdrowiu. Zniewoleni ludzie byli przenoszeni na pokład statku, aby aktywnie wykonywać coś, co nazywano „tańcem niewolników”. Pozostawali zakuci w kajdany, jednak wymyślali kreatywne sposoby na ćwiczenia i naśladowali perkusyjne dźwięki pochodzące z bębnów, które były integralną częścią ich kultury. Afrykanie używali swoich ciał do utrzymania niektórych z tych dźwięków i rytmów, takich jak hambone. Z afrykańskich, hiszpańskich, irlandzkich i innych kulturowych korzeni tańca, formy stepowania i tańca jazzowego były nieustrukturyzowane, a z czasem stały się ustrukturyzowanymi formami tańca, które mieszały się i ewoluowały przez lata. Amerykańskie wynalazki tap i jazzu zostały zbudowane z afrykańskich rytmów bębnów zmieszanych z innymi formami kultur i rytmów tanecznych. Należy zauważyć, że taniec jazzowy, stepowanie i muzyka jazzowa to jedyne formy tańca i muzyki stworzone w Stanach Zjednoczonych przez naszych zniewolonych afrykańskich przodków.

W miarę jak kraj się zmieniał, dodając imigrantów z Europy, Bliskiego Wschodu, Karaibów, Ameryki Południowej i Afryki, tańce towarzyskie wchłonęły wszystkie te smaki i stworzyły nowe, ekscytujące formy. Przedstawienia minstreli z początku XIX wieku zostały po wojnie secesyjnej zastąpione wodewilami. Po I wojnie światowej muzyka ragtime zanikała w jazzie. W przedstawieniach zaczęto wykorzystywać muzykę jazzową i swingową, co wymagało nowego stylu tańca. Przedstawienia te z kolei zostały zastąpione lub uzupełnione musicalami z Broadwayu i Hollywood, a ostatecznie filmami i telewizją. W tym rozdziale przyjrzymy się ewolucji form tańca w telewizji, filmie i teledyskach.

  1. Kluczowe techniki i wybitne postacie w gatunkach tańca stepowego, jazzowego i teatru muzycznego.

  2.  Historia stepowania, jazzu i tańca w teatrze muzycznym oraz omówienie najważniejszych wydarzeń w trakcie jego rozwoju.

  3. Kulturowa estetykę tańca.

Czasami taniec i muzyka mogą lepiej opisać prawdziwy obraz zwyczajów danego kraju niż słowa w gazecie.

— Gene Kelly

CHARAKTERYSTYKA STEPOWANIA

– Tancerze noszą buty, które mogą być na płaskiej podeszwie lub na obcasie, zwykle z przymocowanymi metalowymi „blaszkami”, które uderzają o podłogę, wydając perkusyjne dźwięki. Każda część buta wytwarza określony rytm i dźwięk.
– Kroki taneczne wykorzystują szybkie polirytmiczne i synkopowane dźwięki.
– Tancerze często używają improwizacji do tworzenia własnych rytmów.
– Niektóre podstyle obejmują hoofing, soft shoe, flash act, Broadway tap i rhythm tap.

Kiedy właściciele plantacji zabronili zniewolonym ludziom gry na instrumentach perkusyjnych, obawiając się wybuchu powstania, znaleźli oni inne sposoby na komunikację i podtrzymanie swojej kultury, głównie poprzez klepanie się po udach, klaskanie w dłonie, szczękanie zębami, tupanie lub wystukiwanie rytmów stopami. Taniec Juba lub hambone, pierwotnie znany jako Pattin’ Juba, to afroamerykański styl tańca, który obejmuje tupanie, a także klepanie i poklepywanie ramion, nóg, klatki piersiowej i policzków. „Pattin’ Juba” był używany do utrzymywania czasu dla innych tańców podczas obchodu, przy użyciu blaszanych puszek pod stopami, a także bicia w miski łyżkami. Ostatecznie tańce te połączyły się z cloggingiem i jigami przywiezionymi przez irlandzkich niewolników, tworząc amerykański tap. Wcześni tancerze tap nosili buty z twardą podeszwą lub drewniane. Jeśli nosili buty z miękką podeszwą, przyczepiali grosze, gwoździe lub kawałki metalu do palców i pięt, aby wzmocnić dźwięk. Niektórzy młodzi tancerze w Ameryce do dziś przyczepiają do swoich butów kapsle od butelek lub puszki po konserwach, aby stworzyć niedrogie buty do stepowania.

Zobacz

To jest film przedstawiający dzieci w domowych butach do stepowania tańczących w Dzielnicy Francuskiej w Nowym Orleanie.

We wczesnych latach trzydziestych XIX wieku popularne stały się występy minstreli. Występy obejmowały piosenki, taniec, różnorodne występy i żarty, które odbywały się kosztem Afroamerykanów, ponieważ biali mężczyźni w czarnej twarzy przywłaszczali sobie czarną kulturę poprzez niewłaściwe naśladowanie i błędne charakteryzowanie Afroamerykanów. Na przykład cakewalk był popularną tradycją taneczną niewolników na plantacjach w XIX wieku, która została przyjęta przez białych wykonawców i zaprezentowana w minstrel show. Cakewalk był wykonywany jako konkurencyjny taniec wykonywany na plantacjach. Zasadniczo cakewalk był przesadną parodią stworzoną przez niewolników w celu naśladowania manier klasy wyższej ich białych właścicieli plantacji – główny ruch i kroki wywodziły się z tańców europejskich, takich jak menuet.

Zobacz

Tortowy spacer

 

Reprodukcja portretu Williama Hinery Lane’a, znanego również jako Mistrz Juba
Ryc. 2 Portret Juby Boza z londyńskiego afiszu z 1848 roku. Domena publiczna CC

William Henry Lane, znany również jako Master Juba, urodził się jako wolny Afroamerykanin w 1825 roku. Dorastał ucząc się tańca od „wujka” Jima Lowe’a, afroamerykańskiego tancerza jig-and-reel. W młodym wieku Lane stał się znany ze swojego talentu. Mistrz Juba jest uważany za pierwszego amerykańskiego tancerza stepującego. Jego styl łączy irlandzkie kroki reel, clogging z afrykańskimi rytmami. Ostatecznie biali wykonawcy zostali zastąpieni przez afroamerykańskich wykonawców. Master Juba występował w minstrel show jako najlepszy tancerz w Ameryce.

Zobacz

Historia Mistrza Dżuby.

W latach siedemdziesiątych XIX wieku wodewil zaczął zastępować występy minstreli i przez następne sześćdziesiąt lat wodewil rządził dniem. Grupy objazdowe przemierzały kraj, przynosząc masom zdrową rozrywkę, w której mogły uczestniczyć kobiety i dzieci. Były to pokazy różnorodności. Występy obejmowały taniec, akrobacje, żonglerkę, występy dzieci, występy komediowe i występy chórzystek. Tap dance znalazł publiczność w wodewilu, a jego występy rozkwitły.

Bill „Bojangles” Robinson (1878–1949)

Zdjęcie pomnika Billa „Bojanglesa” Robinsona w Richmond w Wirginii.
Ryc. 3 Pomnik Billa „Bojanglesa” Robinsona jest zabytkiem w Richmond w Wirginii. To wspaniałe przedstawienie pana Robinsona, który był słynnym stepującym tancerzem. Pomnik znajduje się w historycznym Jackson Ward. Pomnik Bojanglesa jest wielką atrakcją turystyczną. Creative Commons Uznanie autorstwa – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe CC-SA

Bill „Bojangles” Robinson (1878–1949) rozpoczynał karierę taneczną w wodewilu. Sławę i popularność zdobył dzięki filmom, w których grał, śpiewał i tańczył. Wystąpił w wielu filmach z młodą aktorką Shirley Temple i jako pierwszy przełamał barierę kolorów, która uniemożliwiała mieszanym rasom wspólne występy. Wystąpił także z Leną Horne, Cabem Callowayem i Katherine Dunham w Stormy Weather . Stał się najpopularniejszym i najlepiej opłacanym afroamerykańskim wykonawcą swoich czasów. Mimo to zmarł bez środków do życia i samotny. Po jego śmierci, jego urodziny, 25 maja, stały się na jego cześć Narodowym Dniem Stepowania.

Zobacz

Bill Robinson wykonujący swój słynny „Taniec na schodach” z Shirley Temple w Małym pułkowniku, 1935

John W. Bubbles (1902–1986)

Czarno-biała fotografia Johna W. BublesaRyc. 4 Portret Johna W. Bubblesa jako oryginału Sporting Life w operze George’a Gershwina Porgy and Bess z 1935 roku . Van Vechten, Carl, 1880–1964, fotograf. Domena publiczna CC

John W. Bubbles jest uważany za „ojca rytmicznego stepowania”. Bubbles używał uderzeń piętą, aby zaakcentować offbeatowe części muzyki. Był również znany ze swoich imponujących umiejętności improwizacyjnych. Bubbles występował również z Fordem Lee „Buckiem” Washingtonem w wodewilowych przedstawieniach, gdzie zdobyli uznanie za swoje talenty.

Zobacz

Występ Johna W. Bubblesa.

Charles „Honi” Coles (1911 – 1992)

Na ekranie pojawił się obraz Charlesa „Honi” Colesa.
Ryc. 5 Zrzut ekranu z serwisu YouTube „Charles „Honi” Coles zdobywa nagrodę Tony w 1983 r. dla najlepszego aktora drugoplanowego w musicalu”. CC-by

Amerykański stepujący tancerz i aktor Charles „Honi” Coles i jego wieloletni partner Charles „Cholly” Atkins ogromnie spopularyzowali stepowanie. Koncertowali z big bandami Duke’a Ellingtona, Caba Callowaya i Counta Basiego, kręcąc jednocześnie krótkie filmy dla telewizji. Honi Coles zdobył nagrodę Tony w 1983 roku za swój taniec na Broadwayu i National Medal za swój wkład w taniec. W latach 80. wykładał taniec i historię tańca na uniwersytetach, w tym Cornell, George Washington, Yale i Duke.

Zobacz

Charlesa „Honi” Colesa

Bracia Nicholas

Kadr przedstawiający braci NicholasRyc. 6 Bracia Nicholas – Fayard po lewej i Harold – w „Sztormowej pogodzie” z 1943 r . Getty Images CC – domena publiczna

Fayard Nicholas (1914-2006) i Harold Nicholas (1921-2001), bracia Nicholas, zostali w bardzo młodym wieku wprowadzeni do tańca podczas oglądania wodewilów, w których ich rodzice grali w orkiestrze. Nauczyli się być tancerzami, śpiewakami i aktorami. Ponieważ byli tak wszechstronni, ich kariera objęła wodewil, filmy, kluby nocne, koncerty, Broadway, płyty, radio i telewizję. Wykonywali bardzo akrobatyczny styl stepowania, który został nazwany „flash” tappingiem, który obejmował salta w tył i podziały skoków. W przeciwieństwie do wielu czarnoskórych wykonawców z tego okresu, odmówili noszenia mundurów służbowych i prawie zawsze występowali w formalnym stroju z białym krawatem i frakiem.

Fred Astaire (1899–1987)

Kadr Freda Astaire'a z filmu „Królewskie wesele”
Ryc. 7 Fred Astaire na królewskim weselu . Domena publiczna CC

Fred Astaire (1899-1987) słynął z łączenia stepowania z tańcem towarzyskim, tworząc elegancki, swobodny styl rytmicznego stepowania. Miał wiele różnych partnerek, w tym Ginger Rogers, jego najbardziej znaną partnerkę. Astaire był znany z zaskakujących sztuczek, takich jak taniec po ścianie lub suficie, taniec z wieszakiem na ubrania lub mopem oraz taniec do petard. Zrewolucjonizował sposób filmowania scen tanecznych, nalegając, aby jego tańce były filmowane w jednym ujęciu i szerokim kątem kamery, zamiast używać cięć i zbliżeń oraz wielu ujęć. Stało się to normą dla nagrywania stepowania w filmach i telewizji przez dziesięciolecia. Zostanie on szerzej omówiony w sekcji poświęconej teatrowi muzycznemu.

Zobacz

Fred Astaire w „Powiedz to petardami” z Holiday Inn (1942)

Gene Kelly (1912–1996)

Strzał w głowę Gene'a Kelly'ego
Ryc. 8. Zdjęcie głowy Gene Kelly CC-Domena publiczna

Gene Kelly znany jest ze swojego atletyzmu, zdolności akrobatycznych, uroku i dążenia do perfekcji. W swoim tańcu łączył także stepowanie, taniec towarzyski i balet. Jedna z najsłynniejszych sekwencji stepowania znana jest dziś z filmu Singin’ in the Rain. Gene Kelly wyreżyserował również kilka filmów, w których eksperymentował z oświetleniem, technikami kamerowymi i efektami specjalnymi, aby osiągnąć właściwą integrację tańca z filmem i był jednym z pierwszych, którzy używali podzielonych ekranów, podwójnych obrazów i żywej akcji z animacją.

Zobacz

Gene Kelly śpiewający w deszczu („Deszczowej piosence), 1952

Połączenia kontekstowe

Inne znane stepujące tancerki i występy

Ruby Keeler (1910–1993)

Amerykańska aktorka, tancerka i piosenkarka Ethel Ruby Keeler była znana ze współpracy z Dickiem Powellem przy kilku udanych musicalach dla Warner Bros., zwłaszcza 42nd Street .

Eleonora Powell (1919–1982)

Eleanor Powell początkowo występowała w nocnych klubach jako jedna z niewielu ówczesnych solistek stepowania. W latach trzydziestych Powell stał się znanym stepującym tancerzem w hollywoodzkich musicalach jako jedna z czołowych gwiazd stepowania. Zasłynęła z szybkiej i złożonej pracy nóg oraz zdolności akrobatycznych.

Imbir Rogers (1911–1995)

Amerykańska aktorka, tancerka i piosenkarka Ginger Rogers była sławna we wczesnym Hollywood. Była ulubioną partnerką Freda Astaire’a w musicalach RKO. Za główną rolę w filmie Kitty Foyle (1940) Rogers zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki.

Gregory Hines (1946–2003)

Hines był jednym z najbardziej znanych stepujących tancerzy wszechczasów, słynącym z improwizacji stepowanych kroków, dźwięków i rytmów. Jego improwizację porównywano do perkusisty grającego solo i wymyślającego ekscytujące bity. Hines pojawił się na Broadwayu i zagrał w ponad czterdziestu filmach. Oprócz licznych wyróżnień Gregory Hines zdobył nagrody Daytime Emmy, Drama Desk Award i Tony Award.

Savion Glover (1973–)

Kadr z Savionem Gloverem z Youtube.
Ryc. 9 Kadr Savion Glover z YouTube „Roots of a Tap Legend” CC-BY

Savion Glover to ekscytujący tapper, który studiował u Gregory’ego Hinesa i odniósł wielki sukces jako tancerz. Opracował choreografię i wystąpił w  Bring in 'Da Noise, Bring in 'Da Funk,  przedstawieniu na Broadwayu z 1996 roku, będącym historią doświadczeń Czarnych opowiedzianą w rapie. Za tę choreografię zdobył nagrodę Tony. Glover stwierdził, że jego styl to funk step. Zapytany o to, czym jest funk, odpowiada, że ​​jest to linia basu. „Funk to wszystko, co przyprawia o zawrót głowy. To jazda z rytmem. To puls, który sprawia, że ​​kręcimy się w rytm.” Gregory Hines stwierdził, że „Savion jest prawdopodobnie najlepszym stepującym tancerzem, jaki kiedykolwiek żył”. Savion Glover to współczesny kopacz; twierdzi, że stepowanie to styl tańca, a kopytko to styl życia

Zobacz

Savion Glover w „Bring in 'Da Noise” .

Chloe Arnold (1980–)

Zdjęcie Chloe Arnold z YouTubeRyc. 10 Zdjęcie Chloe Arnold z YouTube „Syncopated Ladies”. CC-BY

Reżyserka, producentka, nominowana do nagrody Emmy choreografka i aktorka Chloe Arnold jest rozpoznawalna na całym świecie dzięki stepowaniu. Jej zespół wygrał pierwszą bitwę załogi w programie Fox „ Myślisz, że potrafisz tańczyć” . Wraz ze swoją siostrą Maud Arnold Chloe współreżyseruje i produkuje DC Tap Festival, festiwal cieszący się uznaniem krytyków i uznaniem na całym świecie. Amerykańska Izba Reprezentantów uznała ich za ambasadorów i opiekunów sztuki. Jako solowa tancerka stepująca Chloe występowała w ponad 21 krajach i 35 stanach.

Zobacz

Chloe Arnold

Maud Arnold (1986–)

Kadr z Maud Arnold z YouTube
Ryc. 11. Kadr Maud Arnold z YouTube „Syncopated Ladies” CC-BY

Maud, siostra Chloe Arnold, jest sensacją. Szybko dała się poznać jako pożądana performerka, nauczycielka i sędzia w różnych lokalizacjach geograficznych, w tym w USA, Brazylii, Rosji, Tokio i Barcelonie. Maud współpracowała z Beyoncé i wystąpiła w krajowej reklamie Toyoty Corolli w 2014 roku. Maud i jej siostra Chloe założyły Syncopated Ladies, aby podnieść status kobiety w zdominowanym przez mężczyzn świecie tap. Po wydaniu pierwszego teledysku w 2012 roku zespół Syncopated Ladies stał się ikoną stepowania do muzyki pop i hip-hopu.

Zobacz

Maud Arnold

Zobacz

Synkopowane kobiet

Dormeshia Sumbry-Edwards (1976–)

Zdjęcie z Wikimiedia commons przedstawiające Dormeshia Sumbry-EdwardsRyc. 12 Dormeshia Sumbry-Edwards na Stockholm Tap Festival 2013. Zdjęcie udostępnione przez artystkę. CC-SA

Dormeshia Sumbry-Edwards (1976–) zaczęła tańczyć w wieku 3 lat, a w wieku 12 lat zyskała uznanie jako cudowne dziecko stepowania, występując w przedstawieniach na Broadwayu, występując z legendarnymi stepującymi tancerzami Gregorym Hinesem, Jimmym Slyde, Busterem Brownem i Savionem Gloverem. Dormeshia nazywana jest przez „ New York Times ” „królową” i „mistrzynią swojego pokolenia”.

Zobacz

Dormeshia występuje na Stockholm Dance Tap Festival:

 

Ayodele Casel (1975–)

Zdjęcie Ayodele Casel z YouTube
Ryc. 13. Kadrowy obraz Ayodele Casel z YouTube „Tap Dancer Ayodele Casel Live at 44 Charlton” CC-BY

Ayodele Casel łączy stepowanie z inspiracjami muzyką salsową. Była jedyną kobietą w towarzystwie Saviona Glovera, a nie Your Ordinary Tappers. Choreografie Casela do przedstawień na Broadwayu, takich jak wznowienie Funny Girl w 2022 roku . Współkieruje Operation Tap, internetową platformą edukacyjną. W 2021 roku znalazła się na znaczku US Postal Service Forever.

Zobacz

fragment książki W pogoni za magią.

Michelle Dorrance (1979-)

nieruchomy obraz Michelle Dorrance z YouTubeRyc. 14 kadr Michelle Dorrance z YouTube „Michelle Dorrance wykonuje stepowanie z Jonem Batise i Stay Human” CC-BY

Michelle Dorrance założyła Dorrance Dance w 2011 roku. Dorrance zyskała szerokie uznanie za podtrzymywanie tradycji stepowania przy jednoczesnym poszerzaniu granic tej formy sztuki. W 2015 roku Dorrance otrzymała stypendium MacArthur Fellowship za swój twórczy wkład w stepowanie i edukowanie ludzi na temat historii stepowania.

 

Zobacz

Fragment projektu Blues autorstwa Dorrance Dance.

JAZZ

CHARAKTERYSTYKA TAŃCA JAZZOWEGO

Taniec jazzowy często zawiera elementy tańca towarzyskiego, ale w sposób performatywny.
Tancerze stosują izolacje, akcentując jedną konkretną część ciała, taką jak głowa, klatka piersiowa lub biodro.

Tancerze utrzymują niski środek ciężkości i często zginają kolana, aby uzyskać większą swobodę ruchów.

Perkusyjne lub synkopowane ruchy są wykorzystywane do akcentowania off-beatów lub zaskakujących aspektów muzyki.

Zmysłowość w tańcu jazzowym jest podkreślana bardziej niż w tradycyjnych stylach.

W erze wodewilu nowoorleański Congo Square stał się kluczowym miejscem, w którym różne kultury spotykały się i dzieliły swoimi zwyczajami i tradycjami poprzez muzykę, śpiew i taniec. Wymiana elementów kulturowych doprowadziła do powstania muzyki jazzowej łączącej bluesa i ragtime. Obejmuje ona polirytmię, policentryzm, synkopę i improwizację, które taniec odzwierciedlał, rozwijając się wraz z muzyką jazzową. W latach czterdziestych, kiedy wprowadzono muzykę bebop, taniec jazzowy rozgałęził się, aby wykorzystać inne gatunki muzyczne.

Gdy Hollywood stało się nowym miejscem rozrywki, jazzowe formy tańca i muzyka nadal ewoluowały w klubach jazzowych. Renesans Harlemu (1921-1933) był ruchem kulturalnym podkreślającym afroamerykańskich artystów, autorów i filozofów w Nowym Jorku. Kluby jazzowe, takie jak Cotton Club i Apollo Ballroom, promowały afroamerykańskich muzyków jazzowych i tancerzy, którzy przyciągali szeroką publiczność, zwracając uwagę na jazz.

Jak widzieliśmy w sekcji tańca nowoczesnego, Katherine Dunham jest znana jako „matriarcha czarnego tańca”. Dunham zintegrowała synkopowane rytmy Haiti, Kuby, Brazylii i Karaibów z tańcem amerykańskim. Przypisuje się jej technikę izolacjonizmu ciała i włączenie jej do swojego stylu tańca. Wpływ i technika tańca Katherine Dunham miały ogromny wpływ na świat tańca jazzowego. Dziś prawie wszyscy tancerze jazzowi używają jej techniki w swoim tańcu.

Józefina Baker (1906–1975)

Czarno-białe zdjęcie Josephine Baker w wyszukanym nakryciu głowy
Ryc. 15 Zdjęcie Josephine Baker przypisywane Allison Marchant. CC BY-NC-SA 2.0

Urodzona w Ameryce Josephine Baker była tancerką, piosenkarką i aktorką, która skupiła swoją karierę w Europie, głównie we Francji. Film Siren of the Tropics (1927), wyreżyserowany przez Mario Nalpasa i Henri Étiévanta, dał jej zaszczyt przełamania bariery kolorystycznej i bycia pierwszą Afroamerykanką, która zagrała w dużym filmie.

Zobacz

Jack Cole (1911–1974)

Zdjęcie z Biblioteki Kongresu przedstawiające Jacka Cole'aRyc. 16 Tytuł: Portret Jacka Cole’a Streszczenie: 1 odbitka fotograficzna: żelatynowo-srebrowa. Biblioteka Kongresu. Domena publiczna CC

Jack Cole został nazwany „ojcem amerykańskiego tańca jazzowego”. Swój profesjonalny debiut taneczny zaliczył z zespołem Denishawn w sierpniu 1930 roku. Cole był pod wpływem pionierskich modernistów Doris Humphrey i Charlesa Weidmana, z którymi krótko występował. Jego kariera obejmowała trzy znaczące areny: klub nocny, scenę na Broadwayu i hollywoodzki film. Był pionierem wielokulturowości na arenie musicalowych komedii tanecznych. Styl tańca Cole’a jest innowacyjny, akrobatyczny i kanciasty. Znany jest z wykorzystywania małych grup tancerzy zamiast dużych zespołów. Jack Cole jest pamiętany jako główny innowator dziedzictwa teatralnego tańca jazzowego.

Zobacz

Choreografia Jacka Cole’a

Bob Fosse (1927–1987)

Czarno-białe zdjęcie Bon Fosse
Ryc. 17 Bob Fosse o krok od odkrycia rąk jazzowych. Przypisane ricks.pics flickr. CC BY-NC-SA 2.0

Robert Louis Fosse w swojej twórczości na Broadwayu poszedł w ślady Jacka Cole’a. Fosse był amerykańskim aktorem, choreografem, tancerzem, reżyserem i scenarzystą.

Był płodnym reżyserem i choreografem, tworzącym dzieła muzyczne na scenie i ekranie, w tym musicale sceniczne Damn Yankees (1955) i Chicago (1975). Jego filmy to „Kabaret” (1972) i „Cały ten jazz” (1979). Charakterystyczny styl choreografii Fosse znany był z „jazzowych rąk” i pochylonych, odwróconych pozycji. W 1973 roku zdobył w tym samym roku Oscara, Emmy i nagrody Tony. Fosse zdobył rekordowe osiem nagród Tony i był nominowany do kilku Oscarów. Zdobył nagrodę dla najlepszego reżysera za kabaret i Złotą Palmę w 1980 roku za All That Jazz . Zdobył także Oscara za reżyserię filmu Pippin .

Zobacz

Bob Fosse i żona Gwen Verdon w „Kto ma ból”.

Gwen Verdon (1925–2000)

Kadr z Gwen Verdon z YouTube
Ryc. 18 Kadr przedstawiający Gwen Verdon z YouTube „Gwen Verdon in Can-Can” CC-BY

Amerykańska aktorka i tancerka Gwyneth Evelyn „Gwen” Verdon była znakomitą artystką na Broadwayu i Hollywood. Nie tylko zdobyła cztery nagrody Tony za występy w komediach muzycznych, ale była także niewymienioną asystentką choreografa i trenerem tańca specjalistycznego w teatrze i filmie.

 

Zobacz

Carmen de Lavalade (1931-)

Tancerka Carmen de Lavalade. Zdjęcie: Carl Van Vechten
Ryc. 20 Tancerka Carmen de Lavalade. Zdjęcie: Carl Van Vechten, 3 marca 1955. Z kolekcji Carla Van Vechtena w Bibliotece Kongresu. CC-BY 2.0

Carmen de Lavalade, pochodząca z Nowego Orleanu, współpracowała z Lesterem Hortonem i Alvinem Aileyem, aby stworzyć swój charakterystyczny styl tańca jazzowego. W 1949 roku była członkinią Lester Horton Dance Theatre, gdzie tańczyła jako główna tancerka aż do wyjazdu do Nowego Jorku z Alvinem Aileyem w 1954 roku i zadebiutowała na Broadwayu z Alvinem Aileyem w musicalu House of Flowers. Wystawiała musicale, sztuki teatralne i opery, aż w końcu została profesorem i członkiem Yale Repertory Theatre. W grudniu 2017 roku otrzymała nagrodę Kennedy Center Honors Award.

Zobacz

Drogi Quincy Carmen de Lavallade (1968) :

Joe Tremaine (1938–)

Kadr z Joe Tremaine'a z YouTubeRyc. 21 Kadr przedstawiający Joe Tremaine’a z YouTube „Joe Tremaine Lifetime Achievement Award KARtv Dance Awards”. CC-BY

Pochodzący z Nowego Orleanu Joe Tremaine uczył się u wielu znakomitych tancerzy lat 60. Występując w wielu filmach i przedstawieniach na Broadwayu, Tremaine został później obsadzony przez June Taylor w roli jednego z ośmiu tancerzy w programie Jackie Gleason Show. Później dał się poznać jako nauczyciel tańca gwiazd, współpracując z takimi nazwiskami jak Diana Ross, Goldie Hawn, Barry Manilow i Cameron Diaz.

Zobacz

Ann Reinking (1949–2020)

Czarno-białe zdjęcie Ann Reinking
Ryc. 22 Ann Reinking, sfotografowana w 1981 r. przez Jacka Mitchella. CC-SA 4.0

Amerykańska tancerka, aktorka, choreografka i piosenkarka Ann Reinking była w latach 70. główną tancerką i żoną Boba Fosse’a. Pracowała intensywnie w teatrze muzycznym. Reinking wystąpił w produkcjach na Broadwayu, takich jak Coco , Over Here!Goodtime Charley , Chicago , Dacin’ i Sweet Charity .

Zobacz

Debbie Allen (1950-)

Zdjęcie Debbie Allen w Kennedy CenterRyc. 22 Nagrody Theloniousa Monka 26 października 1997 r. Centrum Kennedy’ego, Waszyngton. Przypisane Johnowi Mathew Smithowi 2001 CC-SA 2.0

Deborah Kaye Allen to popularna amerykańska aktorka, tancerka, choreografka, reżyserka i producentka. Zdobyła pięć nagród Tony i Złoty Glob, a także ma gwiazdę w Hollywood Walk of Fame. Rozsławiła ją choreografia do serialu Fame (1982–1987), w którym wcieliła się w nauczycielkę tańca Lydię Grant. Allen wyreżyserował ponad 50 produkcji telewizyjnych i filmowych. Jedną z godnych uwagi produkcji Allena jest Dziadek do orzechów z gorącą czekoladą , który od ponad 12 lat cieszy się ogromnym sukcesem.

Zobacz

Skodyfikowana technika tańca jazzowego

Podczas łączenia musicali koncepcyjnych faworyzowano tancerzy przeszkolonych technicznie, którzy przekazywali fabułę. Aby sprostać wymaganiom stawianym choreografii, tancerze jazzowi zaczęli tworzyć techniki. Techniki te stały się podstawą treningu studyjnego tancerzy.

Eugene Louis Faccuito „Luigi” (1925–2015)

Zdjęcie Eugene'a Louisa Facciuto „Luigiego” z YouTube
Ryc. 23 Kadr z Eugene Louisa Faccuito „Luigi” z YouTube „Roslyn Kind przeprowadza wywiady z Eugene Louisem Faccuito, ikoną świata tańca „Luigi”” CC-BY

Jako dorosły Eugene Louis Faccuito, nazywany „Luigi”, w wyniku wypadku samochodowego doznał paraliżu prawej strony ciała. Lekarze byli przekonani, że już nigdy nie będzie chodził; jednak Luigi nie chciał tego zaakceptować i stworzył rozgrzewkę w postaci ustalonych ćwiczeń, które pomogły mu wyzdrowieć po paraliżu. Rozgrzewka obejmowała zasady baletu klasycznego w połączeniu z równoległymi pozycjami ciała i izolacją, aby pobudzić mięśnie ciała do aktywacji i odpowiedniego budowania siły. W 1956 roku Luigi założył First World Jazz Centre, w którym uczniowie kształcili się w jego technikach.

Zobacz

Technika tańca Luigiego

Matt Mattox (1921–2013)

Nieruchomy obraz Matta Mattoxa z YouTube.
Ryc. 23 Zdjęcie Matta Mattoxa z YouTube „The Jazz Dance of Matt Mattox” CC-BY

Matt Mattox opracował technikę zwaną freestylem. Freestyle to technika, która opiera się na poziomach od początkującego do zaawansowanego, łącząc balet z polirytmiczną izolacją ciała i złożoną pracą nóg często używaną w stepowaniu.

Zobacz

Technika tańca Matta Mattoxa

Gus Giordano (1930–2008)

Zdjęcie Gusa Giordano z YouTube
Ryc. 23 Zdjęcie Gusa Giordano z YouTube „The Gus Giordano Jazz Legacy Foundation #2” CC-BY

Gus Giordano wykorzystywał w swojej technice elementy tańca współczesnego, takie jak skurcze, zawiasy i równoległe pozycje nóg, aby rozwinąć siłę mięśni. Centrum Tańca Giordano w rejonie Chicago zostało założone w 1953 roku w celu podniesienia uznania dla formy tańca i zapewnienia tancerzom szkolenia w zakresie jazzu. Później założył Gus Giordano Jazz Dance Chicago, aby przenieść taniec jazzowy na scenę koncertową. W 1990 roku Giordano powołał Światowy Kongres Tańca Jazzowego jako coroczne wydarzenie gromadzące nauczycieli, choreografów i profesjonalne zespoły tańca jazzowego z całego świata w ramach zajęć i występów.

Zobacz

Gus Giordano w Steam Heat

Lynn Simonson (1943-)

Kolorowe zdjęcie Lynn Simonson pobrane z YouTube
Ryc. 24. Lynn Simonson z YouTube „Lynn Simonson-Jazz Dance Class #1 Jazz Art 1998” CC-BY

Lynn Simonson stworzyła słynną technikę jazzową Simonsona. Nauczana w 16 krajach technika Simonson Jazz Technique kształci tancerzy niezależnie od ich stylu. Ta metoda jest oficjalną metodą nauczaną w DanceSpace na Manhattanie. Technika jazzowa Simonsona wykorzystuje świadomość anatomiczną, aby pomóc tancerzom poruszać się sprawnie i łatwo, aby zmniejszyć ryzyko obrażeń.

Zobacz

Lynn Simonson prowadzi zajęcia taneczne

TANIEC JAZZOWY DZIŚ

Dziś taniec jazzowy obejmuje szeroką gamę stylów, które wywodzą się ze wspólnych doświadczeń autentycznych tańców jazzowych / towarzyskich, aby zyskać uwagę całego świata. Taniec jazzowy odzwierciedla trendy społeczne, w wyniku czego powstają różne style tańca jazzowego, w tym taniec teatralny, liryczny i komercyjny.

Pata Taylora

Kolorowe zdjęcie Pata Taylora z YuTube
Ryc. 24 Zrzut ekranu z YouTube „Podkręcenie #GTMD20 od Pata Taylora z JazzAntiqua Dance and Music Ensemble” CC-BY

W 1993 roku Pat Taylor założył JazzAntiqua Dance & Music Ensemble, celebrujący historię i tradycje afroamerykańskiego jazzu. Firma zajmuje się edukacją, ochroną i kreowaniem uznania dla jazzu poprzez współpracę z artystami podczas występów, zajęć i wydarzeń społecznych.

Zobacz

Zespół taneczny i muzyczny JazzAntiqua, choreografia Briana Swartza i Gnu Sextet z Patem Taylorem jako dyrektorem artystycznym

Melanie George

Zrzut ekranu z YouTube przedstawiający Melanie George
Ryc. 24 Kadr Melanie George z YouTube „SummerStage Anywhere Culture Talk: Jawole Willa Jo Zollar w rozmowie z Melanie George”. CC-BY

W 2012 roku Melanie George założyła projekt Jazz Is…Dance Project, prezentujący formę, którą nazywa Neo-Jazz, charakteryzującą się stylami i estetyką tańca wczesnego jazzu w połączeniu ze współczesnymi technikami jazzowymi. George koncentruje swoje ruchy na elementach Afryki Zachodniej, opierając się na ośmiu kluczowych elementach opisanych na jej stronie internetowej: uziemienie i wyczucie wagi; rytm i synkopa; izolacje; przesunięcie ciężaru z miednicy w celu ułatwienia złożonej pracy nóg; muzykalność i głęboki związek z muzyką jazzową i jej formami, bluesem i funkiem; improwizacja; czarnoskóra amerykańska baza wernakularna dotycząca słownictwa i kompozycji ruchowej; i uznanie wspólnoty, przy jednoczesnym szanowaniu jednostki.

TEATR MUZYCZNY

CHARAKTERYSTYKA TEATRU MUZYCZNEGO

– Choreografia wspiera fabułę produkcji muzycznej i pomaga w rozwoju postaci.
– Ruchy są często przesadzone, aby dotrzeć do publiczności w dużych teatrach.
– Wiele stylów tańca może być wykorzystywanych w zależności od muzyki i tekstu.
– Taniec często prezentuje atletyzm lub niezwykłe akrobacje.

Taniec w teatrze muzycznym wyrósł z wodewilu, kiedy reżyserzy zaczęli łączyć piosenki, tańce i skecze w luźną fabułę. XX wieku wraz z połączeniem przez Jacka Cole’a jazzu, baletu i różnych światowych form tanecznych w musicalu Something for the Boys. Przeszedł wiele zmian w popularności i stylach, ale pozostaje popularny do dziś, niezależnie od tego, czy jest wykonywany na żywo na scenie, w filmie czy w telewizji. Taniec w teatrze muzycznym uosabia współpracę między choreografami i pisarzami, ponieważ łączy choreografię z tekstem pisanym i śpiewanym. Jest to mniej pojedynczy styl tańca, a bardziej cel, dla którego taniec jest wykorzystywany w produkcji muzycznej.

Oto kilka ważnych dzieł teatru muzycznego:

Shuffle Along, 1921, muzyka skomponowana przez Eubie Blake’a, słowa Noble Sissle. Shuffle Along został napisany, wystawiony i wykonany w 1921 roku w całości przez Afroamerykanów. Shuffle Along był pierwszym przedstawieniem, w którym afroamerykański taniec stał się integralną częścią amerykańskiego teatru muzycznego. Afroamerykańskie musicale tej epoki, zwłaszcza Shuffle Along, mają ogromne znaczenie dla historii amerykańskiego teatru muzycznego.

Zobacz

Przetasuj wzdłuż przeglądu historycznego

Połączenia kontekstowe

  • Oklahoma! 1943 był pierwszym musicalem napisanym przez duet Rodgers i Hammerstein. Sekwencje taneczne wkomponowane są w fabułę spektaklu. W tej scenie snów bohaterka marzy o swoich romantycznych wyborach i ich możliwych skutkach. Oglądaj Oklahomę! : Rogers i Hammerstein, choreograf: Agnes DeMille: https://youtu.be/2D1loAVwiMc

  • West Side Story , 1957, to koncepcyjny musical w choreografii Jerome’a ​​Robbinsa, będący unowocześnioną adaptacją Romea i Julii Williama Szekspira , podkreślającą napięcie między rywalizującymi gangami ulicznymi. Został przetłumaczony na film w 1961 r. i ponownie w 2021 r. Obejrzyj zwiastun wersji z 2021 r. w reżyserii Stevena Spielberga: https://youtu.be/A5GJLwWiYSg

  • Mary Poppins , 1964, to musical filmowy, którego choreografią zajmują się pochodzący z Luizjany Marc Breaux i jego żona Dee Dee Woods. Musical opowiada o magicznej niani, która przybywa, aby opiekować się dziećmi zapracowanego bankiera i jego żony sufrażystki. W oryginalnym filmie występują Julie Andrews i Dick Van Dyke. Ten film przedstawia energiczny taniec kominiarza „Step in Time”: https://youtu.be/YSCdFVc6DoY

  • Akcja musicalu Cabaret z 1966 roku , z muzyką Johna Kandera, tekstami Freda Ebba i książką Joe Masteroffa, rozgrywa się w Berlinie w latach 1929–1930, w epoce jazzu, kiedy naziści dochodzą do władzy. Musical rozgrywa się na dekadenckiej scenie życia nocnego obskurnego Kit Kat Klub i koncentruje się wokół relacji amerykańskiego pisarza Clifforda Bradshawa z angielską performerką kabaretową Sally Bowles. Ten film z wersji filmowej, 1972, przedstawia tytułową piosenkę i taniec: https://youtu.be/hBlB8RAJEEc

  • A Chorus Line , 1975, przygląda się przesłuchaniu tanecznemu na Broadwayu. Tancerze dzielą się rewelacjami z życia Cyganki, tancerki z Broadwayu. Było to niezwykłe, ponieważ pokazywało zakulisowy widok przesłuchań i tworzenia przedstawienia na Broadwayu. W 1985 roku został zaadaptowany na ekran. Obejrzyj A Chorus Line : „One” (Finał) z filmu z choreografią Michaela Bennetta: https://youtu.be/tyZeGOsR9IA

  • „Chicago 1975” to satyra na koncepcję „przestępcy-celebryty”, której akcja rozgrywa się w epoce jazzu lat dwudziestych XX wieku. Zawiera historie kobiet, które mordowały mężów i kochanków, oraz sprytnego prawnika, który manipuluje mediami i sądem, aby wywalczyć ich wolność. Obejrzyj „All That Jazz” z Chicago,  choreografia Boba Fosse’a: https://youtu.be/MnQKqtWT6nM

  • Cats  otwarto w Londynie w 1981 r. i wystawiono na Broadwayu w 1982 r. Jest to musical skomponowany przez Andrew Lloyda Webbera na podstawie zbioru poezji Old Possum’s Book of Practical Cats autorstwa TS Eliota z 1939 r. Opowiada historię plemienia kotów zwanych Jellicles i nocy, w której dokonują „wyboru Jellicle”, decydując, który kot wstąpi do warstwy Heaviside i powróci do nowego życia. Choreografia autorstwa Gillian Lynne doskonale imituje ruch i postawę kotów: https://youtu.be/GbpP3Sxp-1U

  • Król Lew z 1997 r., w przeciwieństwie do większości musicali, rozpoczął się jako film animowany Disney Studios w 1994 r. W musicalu wyreżyserowanym przez rzeźbiarkę i lalkarza Julie Taymor występują aktorzy w kostiumach zwierząt oraz gigantyczne, puste lalki noszone i obsługiwane przez aktorów i tancerzy . W wyreżyserowanym przez rzeźbiarkę i lalkarza Julie Taymor musicalu występują aktorzy w kostiumach zwierząt oraz gigantyczne, puste lalki noszone i obsługiwane przez aktorów i tancerzy. Muzykę skomponował Elton John, a dodatkową muzykę i teksty napisali Lebo M, Mark Mancina, Jay Rifkin, Julie Taymor i Hans Zimmer. Obejrzyj ten film promocyjny Disneya na Broadwayu:  https://youtu.be/SjUG0M54dQc

  • Bring in 'Da Noise, Bring in 'Da Funk , 1996, został stworzony przez legendę stepowania Saviona Glovera z misją – przełamać stereotypy na temat stepowania. Zdobył nagrodę Tony. Obejrzyj ten film przedstawiający „Taniec taksówki”, który powstał na skutek ignorowania przez Glovera taksówek, gdy próbował dostać się na próbę: https://www.youtube.com/watch?v=IxlNOvMvLJA&t=7s

  • The Producers , 2001, to musical z muzyką i tekstami Mela Brooksa, oparty na książce Brooksa i Thomasa Meehana, z choreografią Susan Stroman. Jest to adaptacja filmu Brooksa z 1967 roku pod tym samym tytułem. Historia dotyczy upadającego producenta teatralnego i jego księgowego, którzy planują wyprodukować najsłynniejszą klapę w historii, oszukując w ten sposób swoich sponsorów na miliony dolarów. Niestety spektakl okazał się hitem. Mel Brooks czerpie z absurdalnych akcentów, karykatur nazistów i wielu żartów z show-biznesu. Obejrzyj zwiastun przedstawienia na Broadwayu: https://youtu.be/VYwOcQ-c6f0

  • Lakier do włosów z 2002 roku to amerykański musical opowiadający o podróży nastoletniej Tracy Turnblad, która próbuje zatańczyć w programie Corny Collins Show, którego choreografią pierwotnie był Jerry Mitchell. Energię spektaklu czerpie z muzyki tanecznej w stylu lat 60. oraz „śródmiejskiego” rytmu i bluesa. Opiera się na filmie Johna Watersa z 1988 roku pod tym samym tytułem. W filmie znajduje się porywająca piosenka i taniec do utworu „You Can’t Stop the Beat”: https://youtu.be/9VFw5pD3Z_8

  • Hamilton , 2015, w choreografii Andy’ego Blankenbuehlera, to przełomowy musical rapowy opowiadający historię Alexandra Hamiltona. Spektakl napisany przez Lin-Manuela Mirandę i z udziałem Lin-Manuela Mirandy został wyprzedany na Broadwayu daleko w przyszłość, zanim zamknięcie w związku z pandemią wymusiło jego zakończenie. Na szczęście spektakl został nakręcony w 2016 roku i można go teraz obejrzeć w Disney Plus. Obejrzyj oficjalną kompilację klipów do filmu muzycznego Hamilton, w którym występują Lin-Manuel Miranda i Phillipa Soo: https://youtu.be/DSCKfXpAGHc

FILM I TELEWIZJA

„Film i telewizja znacznie poszerzyły widownię taneczną i doprowadziły do ​​powstania nowej formy artystycznej, jaką są filmy o tańcu, podczas gdy technologie wideo i komputerowe pomagają w tworzeniu, utrwalaniu, edukacji i marketingu tańca”. — The Canadian Encyclopedia, 2 lutego 2011, https://www.thecanadianencyclopedia.ca ›

Patrz na to

Tańczące lalki z Uniwersytetu Południowego.

Wiele popularnych musicali na Broadwayu i poza Broadwayem trafiło do filmów, a ostatecznie do telewizji. MGM (Metro Goldwyn Mayer) wyprodukowało setki musicali filmowych w latach trzydziestych, czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku. Wykonawcy tacy jak Fred Astaire i Gene Kelly mieli kontrakt ze studiem filmowym. Filmy takie jak  Deszczowa piosenka  i  Siedem narzeczonych dla siedmiu braci  miały wysokie walory produkcyjne i okazały się ogromnymi hitami kasowymi.

Oto kilka musicali, które powstały na potrzeby filmu:

Stormy Weather , 1943, zawiera choreografię Katherine Dunham. Film został nakręcony w czarnoskórej obsadzie i opowiada historię ambitnego piosenkarza i tańca granego przez Billa Robinsona oraz jego przerywanego związku z piękną piosenkarką graną przez Lenę Horne. W tym fragmencie pani Dunham i jej tancerze ucieleśniają burzę, co jest metaforą burzliwego związku:

Zobacz

Royal Wedding , 1951, zawiera sprytną innowację stworzoną przez Freda Astaire’a, w ramach której zestaw obraca się, tworząc iluzję tańca po ścianach i suficie:

Zobacz

Deszczowa piosenka z 1952 roku, w którym wystąpili Gene Kelly, Debbie Reynolds i Donald O’Connor, cieszyła się ogromną popularnością. Był to film o historii kina i nieszczęściach związanych z przejściem na dźwięk, zarówno dla aktorów, jak i techników. Ten fragment zawiera Gene Kelly w piosence tytułowej:

Białe noce,  1985, z udziałem tancerza baletowego Michaiła Barysznikowa i tapera Gregory’ego Hinesa, choreografia: Twyla Tharp. W tym filmie rosyjska tancerka baletowa, która chce uciec do Ameryki, spotyka amerykańską tancerkę stepującą, która uciekła do Rosji, aby uniknąć służby podczas wojny w Wietnamie. Razem obmyślają sposoby ucieczki z powrotem do Stanów Zjednoczonych, konkurując ze swoimi formami tanecznymi. ​​

Zobacz

Link do artykułu:

Tap, Jazz, Musical Theater, and Television and Film

LICENCJA

Ikona międzynarodowej licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0

Więc myślisz, że znasz się na tańcu? Prawa autorskie © 2022 LOUIS: Sieć bibliotek Louisiana jest objęta licencją na podstawie Międzynarodowej licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 , chyba że zaznaczono inaczej.

Obraz wyróżniający: Fred Astaire i Adele Astaire, 1921. Z Wikimedia Commons, bezpłatnego repozytorium multimediów