Rozwój małych wysp w Japonii: perspektywa historyczna / Sueo Kuwahara

0
503

Wyspy archipelagu japońskiego

[Zamieszczając poniższy artykuł kierowaliśmy się kilkoma przesłankami, jedna z ważniejszych z nich jest zawarta już w jego streszczeniu. Autor artykułu wspomina w nim, że Japonia ma prawie 7000 wysp oraz o podjętych przez rząd Japonii działaniach, by to „zacofanie” wyeliminować. Artykuł został opublikowany w połowie 2012 roku. Kto wówczas mógł spodziewać się tego, że efekty działań rządu Japonii będą aż tak spektakularne. Dziś wiemy już, że Japonia ma nie 7 000 wysp, a aż dwa razy więcej, ponad 14 000, ale o tym już w następnym artykule. RED.]

Abstrakt

Japonia jest krajem wyspiarskim, który ma prawie 7000 wysp, z których tylko 421 jest zamieszkanych. Jeszcze od czasów przedwojennych wiele odległych (lub małych) wysp było słabo rozwiniętych. W konsekwencji pogłębiła się dysproporcja między odległymi wyspami a Japonią kontynentalną, w związku z czym rząd japoński podjął politykę rozwoju odległych wysp na podstawie uchwalenia ustawy o rozwoju odległych wysp. Celem ustawy było wyeliminowanie „zacofania”, a pełnoprawny rozwój odległych wysp został uruchomiony dużym nakładem budżetu państwa. Artykuł przedstawia krótką historię rozwoju odległych wysp w Japonii i wyjaśnia dwa rodzaje aktów dotyczących rozwoju odległych wysp, a następnie podejmuje przypadki Amami i Okinawy oraz omawia zmieniającą się rolę i znaczenie, jakie przyniosły te akty.

Przegląd najważniejszych wydarzeń

► Japonia jest krajem wyspiarskim, który ma prawie 7000 wysp, w tym 421 zamieszkanych odległych (małych) wysp. ► W Japonii istniały dwa rodzaje aktów rozwojowych w odniesieniu do jej odległych wysp. ► Japońskie odległe wyspy od dawna postrzegane były jako obszary niezbędne do usunięcia zacofania. ► Polityka japońskiego rządu wobec odległych wysp zmieniła się z rozwoju na ochronę środowiska.

Wstęp

Japonia, która rozciąga się na długości około 4000 km z północnego wschodu na południowy zachód wzdłuż północno-wschodniego wybrzeża Eurazji , składa się z pięciu głównych wysp: Hokkaido, Honsiu, Sikoku, Kiusiu i Okinawy, z niezliczonymi „rito” – odległymi (lub małymi) wyspami. 1 Nie ma jasnej definicji słowa „rito”, jednak zgodnie z raportem „ The Present State of Maritime Security ” opublikowanym przez Japońską Straż Przybrzeżną w 1987 r. 100  m w obwodzie. Zgodnie z tą definicją archipelag japoński składa się z 6852 wysp, w tym z terytoriów północnych (wyspy Etorofu, Kunashiri, Shikotan i Habomai), z których 421 jest zamieszkałych, a ponad 90% niezamieszkanych (Nihon Rito-center, 1996: 1 ) . –2).

W 1952 roku, 7 lat po zakończeniu wojny, rząd japoński wprowadził politykę rozwojową na odległe wyspy. Większość odległych wysp, które znajdują się głównie w zachodniej części Japonii, była słabo rozwinięta w okresie przedwojennym. W rezultacie przepaść między odległymi wyspami a Japonią kontynentalną powiększyła się, w związku z czym uchwalono ustawę o rozwoju odległych wysp. Celem tej ustawy było „wyeliminowanie zacofania” na odległych wyspach, a ustawa ta zapoczątkowała pełnoprawną politykę rozwojową wspartą pokaźnym budżetem państwa (tamże: 3). Jednak akt ten nie miał zastosowania do wysp Amami, Okinawa i Ogasawara, ponieważ wyspy te pozostawały w tym czasie pod kontrolą wojskową Stanów Zjednoczonych. Zamiast tego, z powodu opóźnionego powrotu tych wysp do Japonii, dla tych wysp uchwalono specjalne ustawy rozwojowe, aby zmniejszyć różnicę w poziomie dochodów między kontynentem a tymi wyspami.

Tak więc w Japonii istniały dwa rodzaje aktów rozwojowych w odniesieniu do jej odległych wysp, odzwierciedlające różne polityki rozwojowe. Różnica między tymi dwoma aktami polega na stopie udziału skarbu państwa lub dotacji, tj. stopa dotacji dla Amami, Ogasawary i Okinawy jest znacznie wyższa niż na innych odległych wyspach.

Istnieje wiele opracowań dotyczących promocji i rozwoju odległych wysp japońskich. Jednak wiele badań na odległych lub małych wyspach zostało przeprowadzonych przez Nihon Rito Center 2 (Japan Remote Islands Center), które zostało założone w 1966 roku jako fundacja podlegająca jurysdykcji Agencji Planowania Gospodarczego Japonii (obecne Ministerstwo Ziemi, Infrastruktury, Transportu i Turystyki). Centrum wydało swój magazyn public relations o nazwie Shima , który ukazał się w grudniu 1953 roku. Zawiera artykuły na temat przedstawiania wysp, komentarze do aktów i projektów odległych wysp, sprawozdania z działań grupowych, wydarzeń i tak dalej. 3 Centrum opublikowało również Roczny Raport Statystyczny Odległych Wyspod 1970 r. Ponieważ ustawa o rozwoju odległych wysp była przedłużana co 10  lat, wiele badań koncentruje się na analizie obecnej sytuacji odległych wysp i prognozowaniu przyszłości Yamaguchi, 2009 , Suzuki, 2006 , Yokoyama, 2002 , Uemura, 2001 , Chii, 1996 , Ooshiro, 1995 , Yamashina, 1992 , Uenae, 1985 , Kon’no, 1985 ).

Artykuł przedstawia krótką historię rozwoju odległych wysp w Japonii i omawia zmieniające się role, jakie ustawa o rozwoju odległych wysp odegrała w powojennej historii Japonii.

Krótki opis japońskich odległych wysp

Obszar Japonii leży między liniami 120° a 150° długości geograficznej wschodniej i między 20° a 45° szerokości geograficznej północnej. Najbardziej wysuniętym na północ regionem Japonii jest wyspa Etorofu, która była w posiadaniu Rosji i nie mieszkają tam Japończycy. Wyspy Minami-torishima i wyspa Okino-torishima, które są odpowiednio najbardziej wysuniętymi na wschód i najbardziej wysuniętymi na południe regionami Japonii, są niedostępne dla publiczności. Najbardziej wysuniętym na zachód regionem Japonii jest wyspa Yonagunijima na Okinawie, która jest zamieszkałą wyspą. Najbardziej wysunięte na północ i najbardziej wysunięte na wschód regiony, w których mieszkają Japończycy, znajdują się na Hokkaido, przylądek Souya najbardziej wysunięty na północ i przylądek Nossapu najbardziej wysunięty na wschód. Najbardziej wysuniętym na południe regionem Japonii jest wyspa Haterumajima na Okinawie, na której mieszka około 500 wyspiarzy ( mapa 1 ).

  1. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze

Mapa 1 . Wschodnia, zachodnia, północna i południowa odległość regionu japońskiego. ( Źródło: ze strony głównej Japan Institute of Construction Engineering http://www.jice.or.jp/quiz/kaisetsu_01.html ).

Odległość między północą a południem (od najbardziej wysuniętej na południe wyspy Okino-torishima do najbardziej wysuniętej na północ wyspy Etorofu) wynosi 2787  km, natomiast odległość między wschodem a zachodem (od najbardziej wysuniętej na wschód Minami-torishima do najbardziej wysuniętej na zachód Yonagunjima) wynosi 3146  km. Tym samym Japonia leży na obszarze o  długości około 3000 km w kierunku północnym, południowym, wschodnim i zachodnim.

Jedną z najbardziej zauważalnych ról zewnętrznych wysp jest zabezpieczanie terytorium. Wszystkie międzynarodowe granice Japonii znajdują się na morzu. Dzięki rozproszeniu tych wysp na zewnętrznych obrzeżach terytorium Japonii, wody terytorialne i 50% wyłącznych stref ekonomicznych (WSE: obszar morski rozciągający się do 200 mil morskich lub 370  km) są zabezpieczone. Tak więc, pomimo zajmowania zaledwie 61. miejsca na świecie pod względem terytorium (380 000 kilometrów kwadratowych), łączne wody terytorialne Japonii i WSE są 12 razy większe (4 470 000 kilometrów kwadratowych) niż jej obszar terytorialny, co plasuje ją na 6. miejscu na świecie. 4Otoczona ze wszystkich stron rozległymi obszarami morskimi Japonia jest krajem morskim, który cieszy się rozległymi wodami oceanicznymi oraz korzyściami płynącymi z morza w postaci handlu morskiego i rybołówstwa. Wody te są jednak również nękane różnymi problemami, w tym przestępczością morską, taką jak przemyt i handel ludźmi, oraz międzynarodowymi sporami dotyczącymi suwerenności posiadłości terytorialnych i zasobów morskich ( mapa 2 ).

  1. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze

Mapa 2 . Obszar terytorium Japonii. ( Źródło: ze strony internetowej japońskiej straży przybrzeżnej).

Całkowita populacja odległych wysp (z wyłączeniem wysp Amami, Okinawa i Ogasawara) wynosiła 920 tys .). Tak więc od dawna wyzwaniem dla Japonii jest utrzymanie ludności mieszkalnej na odległych wyspach.

Podczas gdy odległe wyspy znajdują się w trudnych warunkach naturalnych, ponieważ są otoczone i odizolowane przez morze, środowisko naturalne jest dobrze zachowane i oferuje wyjątkową scenerię. Dlatego większość odległych wysp jest wyznaczona jako parki narodowe, quasi-parki narodowe lub prefekturalne parki naturalne. Stosunek parków przyrody do całkowitej powierzchni lądowej wynosi w kraju 14%, podczas gdy na odległych wyspach 38%, a zatem odległe wyspy mają bogate zasoby środowiskowe. Wspaniała przyroda odległych wysp, które tworzą peryferyjne granice wyspiarskiego kraju Japonii, jest oznaczona jako 13 parków narodowych, 13 parków quasi-narodowych, 14 prefekturalnych parków przyrody i 35 parków morskich (Rito-shinko 30nen-shi Hensan Iinkai , 1999 : 300–301). Ponadto 15 wysp to aktywne wyspy wulkaniczne w tych parkach narodowych. 5Tak więc te odległe wyspy można postrzegać jako dobro narodowe, które należy dobrze zachować dla przyszłych pokoleń.

Jak wspomniano powyżej, z 421 zamieszkałych wysp w Japonii obszar, który jest miarą rozwoju odległych wysp w oparciu o ustawę o rozwoju odległych wysp, wynosi 261 wysp, a łączny obszar (w porównaniu do całości całej Japonii) to około 5000 kilometrów kwadratowych (14%), a całkowita liczba ludności 470 000 (0,8%).

Liczba odległych wysp wyznaczonych do aktów rozwojowych
Ustawa o rozwoju odległych wysp 261
Ustawa o szczególnych środkach na rzecz rozwoju wysp Ogasawara 2
Ustawa o szczególnych środkach promocji i rozwoju wysp Amami 8
Ustawa o szczególnych działaniach na rzecz promocji i rozwoju Okinawy 39
Całkowity 310
Nihon Rito-centrum, 2004 : 1–3; Nihon Rito-centrum, 2011 )

 

Ponieważ większość odległych wysp znajduje się w zachodniej części Japonii, obszary te są podatne na tajfuny. Po uderzeniu tajfunu regularne usługi statków, które są ostatnią deską ratunku dla odległych wyspiarzy, zostałyby zmuszone do odwołania na kilka dni, a wyspiarze ponieśli szkody w portach, obiektach portu rybackiego, domach prywatnych i obiektach publicznych. Również pola uprawne zostałyby zalane lub zniszczone przez wodę morską.

Tło historyczne ustawy o rozwoju odległych wysp

Od czasów Maiji (1868-1912) do końca II wojny światowej rząd japoński kontynuował dyskryminujące środki i politykę wobec odległych wysp, takie jak ograniczanie autonomii, prawa głosu i obowiązkowa edukacja (Rito-shinko 30nen-shi Hensan Iinkai, 1990 : 14–15). Z powodu kryzysu finansowego, inflacji i recesji gospodarczej pod koniec 1920 r. Obszary wiejskie zostały zubożone, w wyniku czego Japonia przystąpiła do wojny chińsko-japońskiej i II wojny światowej. W wyniku wojen wyspy Okinawa zamieniły się w pole bitwy, a mieszkańcy wysp Ogasawara zostali zmuszeni do ewakuacji (tamże: 16). Zaraz po wojnie armia radziecka wkroczyła na terytorium północne (wyspy Chishima), a wyspy Tokara, Izu, Ogasawara, Amami i Okinawa znalazły się pod okupacją wojsk amerykańskich.

Wśród wysp, które zostały odcięte od Japonii zaraz po wojnie, wyspy Izu wróciły do ​​Japonii w marcu 1946 r., A następnie Tokara w 1952 r., Amami w 1953 r., Ogasawara w 1968 r. I Okinawa w 1972 r. Również Odległe wyspy Ustawa o rozwoju została uchwalona w 1953 r., a następnie ustawa o specjalnych środkach na rzecz odbudowy wysp Amami w 1953 r., ustawa o specjalnych środkach na rzecz rozwoju wysp Ogasawara w 1969 r. oraz ustawa o specjalnych środkach na rzecz promocji i rozwoju Okinawa w 1971 r. Główne polityki tych aktów dotyczyły realizacji projektów robót publicznych w celu poprawy infrastruktury, takiej jak ruch uliczny, przemysł, środowisko życia i ochrona gruntów narodowych (ibid.).

W okresie powojennym, ze względu na szybki wzrost i zmiany strukturalne w japońskiej gospodarce, społeczeństwa wyspiarskie również doświadczyły znacznych zmian. Polityka wysokiego wzrostu gospodarczego spowodowała odpływ ludności z całego obszaru odległych wysp. Jednocześnie następowała gwałtowna migracja ze wsi do głównego miasta lub miasteczka na dużej wyspie lub z wysp podporządkowanych na główną wyspę w grupie wysp. Niektóre wyspy były nawet opuszczone. Hachijo-kojima (91 osób) z Tokio wyludniło się w 1969 r., Gajajima (41 osób) z prefektury Kagoshima w 1970 r., Kazurajima (122 osoby) z prefektury Nagasaki w 1973 r., Takashima (38 osób) z prefektury Shimane w 1975 r. i Orishima ( 112 osób) z Nagasaki w 1976 r. ibid.).

Ze względu na ulepszenie sieci szybkiego transportu i systemu informacyjnego, mieszkańcy miast stali się bardziej zorientowani na przyrodę, a boom na odległych wyspach od późnych lat 70. do 80. XX wieku sprowadził wielu turystów na odległe wyspy. Konwencja ONZ o prawie morza została ratyfikowana i weszła w życie w 2006 r., a Japonia weszła w rok 200 mil morskich stref ekonomicznych, dzięki czemu wyspy stały się prawdziwym atutem wyspiarskiego państwa Japonii (tamże).

Uchwalenie ustawy o rozwoju odległych wysp

Gubernator prefektury Nagasaki 6 wezwał czterech innych gubernatorów Tokio, Niigata, Shimane i Kagoshima do dyskusji na temat rozwoju odległych wysp, wydał prospekt emisyjny w sprawie ustawy o rozwoju odległych wysp i prowadził kampanie na rzecz uchwalenia ustawy o rozwoju odległych wysp w styczniu 1953 r. 7 W rezultacie ustawa weszła w życie jako akt tymczasowy z terminem obowiązywania 10 lat 15 lipca 1953 r. i została ogłoszona publicznie 22 lipca 1953 r. Następnie ustawa została znowelizowana i rozszerzona o pięć czasów aż do dziś ( Nihon Rito-center, 2004 : 20–21). 

Od czasu uchwalenia ustawy o rozwoju odległych wysp w 1953 r. Plany rozwoju odległych wysp były wdrażane co 10  lat. Pierwszy plan rozwoju odległych wysp (1953–1962) koncentrował się na poprawie podstawowych warunków niezbędnych do wyeliminowania zacofania spowodowanego izolacją lub oddaleniem od lądu oraz promocji przemysłu poprzez rozwój infrastruktury społecznej. Artykuł 1 opowiada się za jego celem, jakim jest „rozwój gospodarki wysp oddalonych od lądu …… poprzez ustanowienie środków mających na celu poprawę podstawowych warunków, które są niezbędne do wyeliminowania zacofania spowodowanego ich izolacją lub oddaleniem od lądu oraz wspieranie ich przemysłu ( Rito-shinko Sanjunen-shi Hensan Iin’kai, 1990 : 80-81).

Drugi plan rozwoju odległych wysp (1963–1972) podsumowuje cechy odległych wysp jako otoczone morzem, zwężone i odizolowane, oraz przewiduje, że te warunki regionalne wpływają na gospodarczą i społeczną tendencję stagnacji odległych wysp. Przewiduje również, że cechy te stanowić będą duże przeszkody w rozwoju regionalnym. Jako podstawowe środki przezwyciężenia obecnej sytuacji, takiej jak ta, uznano poprawę transportu i telekomunikacji za podstawowe środki eliminacji zacofania. Również starzenie się ludności zatrudnionej przez pracowników migrujących spowodowało niską produkcję, niskie dochody i niską siłę nabywczą, czyli tzw. „złośliwy cykl ubóstwa” (tamże: 81).

Trzeci plan rozwoju odległych wysp (1973–1982) określa program polityczny zgodnie z typami charakterów odległych wysp, aby uwzględnić różne kwestie dotyczące odległych wysp. Ta klasyfikacja dzieli 300 wysp na 5 typów w oparciu o wielkość populacji, warunki hydrograficzne, czas i odległość żeglugi, odległość od centralnego miasta na kontynencie oraz geograficzny kształt każdej wyspy. 8 W planie przewidziano również wzmocnienie współpracy przemysłu lokalnego z turystyką oraz promocję rekreacji morskiej zgodnie z wytycznymi dla rozwijających się gałęzi przemysłu, starających się jak najlepiej wykorzystać warunki geograficzne odległych wysp (tamże: 81–83).

Czwarty plan rozwoju odległych wysp (1983–1992) nosi podtytuł „dla twórczego wigoru odległych wysp”. Biorąc pod uwagę epokę międzynarodowej segmentacji wód oceanicznych od 1977 r., w planie wydano stwierdzenie, że „odległe wyspy znajdują się w sytuacji, w której muszą podjąć ważną nową rolę w zakresie użytkowania i kontroli zasobów i przestrzeni oceanu. okoliczne obszary morskie”. Tym samym plan po raz pierwszy odniósł się do narodowej roli, jaką odległe wyspy musiały pełnić w związku ze zmieniającą się sytuacją międzynarodową. Podkreślono również tworzenie „bogatego i dynamicznego społeczeństwa odległych wysp poprzez poprawę warunków ograniczeń wynikających z ich szczególnych okoliczności”. (tamże: 83–84)

W lipcu 2002 r. zmieniono ustawę o rozwoju odległych wysp i rozpoczęto rozwój nowych odległych wysp w oparciu o zmienioną ustawę z kwietnia 2003 r. W zmienionej ustawie o rozwoju odległych wysp, która weszła w życie w 2007 r., nie tylko punkt widzenia „naprawiania luk spowodowanych przez ich izolację lub oddalenie od lądu”, ale także kierunek rewitalizacji obszaru został wskazany poprzez ponowne przemyślenie luk między odległymi wyspami a lądem stałym jako „cennych luk”, ponieważ odległe wyspy odgrywają ważną rolę krajową i wykorzystują zasoby unikalne dla każdej lokalnej obszar.

Od czasu uchwalenia Ustawy o rozwoju odległych wysp w 1953 r., rząd japoński i samorządy lokalne prowadziły zdecydowane i stałe działania rozwojowe oraz osiągnęły znaczne osiągnięcia w poprawie podstawowych warunków i infrastruktury przemysłowej na odległych wyspach. Całkowita kwota wydatków na roboty publiczne związane z rozwojem odległych wysp w ciągu ostatnich 51  lat od roku podatkowego 1953 do 2004 osiągnęła 44 153  miliardów jenów, z czego 13 748  miliardów jenów (31%) na infrastrukturę rybacką, 7904  miliardów jenów (18%) na drogi budownictwo, 7757 miliardów jenów (17,5%) na port i port , 4903 miliardów jenów (11%) na rolnictwo i rolnictwo oraz 2670 miliardów jenów (6%) na wybrzeże ( Nihon Rito-center, 2004 : 60).   

Ustawa o szczególnych środkach dla wysp Amami

Bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej wyspy Amami znalazły się pod krótką, ośmioletnią okupacją dowództwa sił alianckich. 29 stycznia 1946 r. memorandum z Naczelnego Dowództwa Sił Sprzymierzonych podporządkowało wyspy Amami i Okinawę temu samemu podziałowi administracyjnemu. W 1951 roku utworzono Amami Oshima Reversion Council i w wyniku kampanii na całej wyspie Amami Oshima powrócił do Japonii 25 grudnia 1953 roku.

Gospodarka wysp Amami była całkowicie zdewastowana w czasie rewersji, więc rząd japoński ustanowił „Ustawę o specjalnych środkach dla odbudowy wysp Amami” w 1954 roku i przeprowadził odbudowę. Jednak średni dochód wyspiarzy pozostał poniżej połowy średniej krajowej i nie wykazywał oznak poprawy. Tak więc „Ustawa o specjalnych środkach na rzecz rozwoju wysp Amami” i nowa „Ustawa o specjalnych środkach na rzecz promocji i rozwoju wysp Amami” zostały ustanowione odpowiednio w drugiej i trzeciej kadencji. Prawa stały się ostatecznie znane pod japońskim skrótem „ Amashin ”. W 1994 r. Ustanowiono zrewidowaną ustawę Amashin i uchwalono przedłużenie o dziesięć lat do 2003 r.

W ten sposób zmieniono nazwę „Prawa o specjalnych środkach dla wysp Amami”, ustanowionego w czerwcu 1954 r., z „Odbudowy” na „Rozwój”, a następnie na „Promocja i rozwój”. To prawo również zostało zrewidowane i przedłużano jego obowiązywanie co 5  lat. Zachowuje jednak spójne cele, którymi są podniesienie średniego poziomu dochodów na wyspach Amami do poziomu Okinawy i kontynentalnych wysp Japonii oraz uniezależnienie ekonomiczne wysp Amami.

Prawie 1,44  biliona jenów na wydatki operacyjne zostało do tej pory przelanych na wyspy w ciągu 45  lat od powrotu wysp Amami do Japonii. Projekty polegające na wielkoskalowych modyfikacjach naturalnego krajobrazu, takich jak drogi i porty, pochłaniają prawie 80% całego budżetu ( Kuwahara, 2001 : 77).

Jedna trzecia populacji wysp Amami wyemigrowała w ciągu ostatnich 40  lat. Większość osób, które wyjechały, miała od 14 do 40  lat, co jest podstawowym przedziałem wiekowym wymaganym w branżach na wyspach. W rezultacie problem starzenia się staje się coraz poważniejszy. Liczba osób  w wieku 65 lat i więcej wzrosła o 97,4%. W rzeczywistości osoby w  wieku 65 lat i starsze zamieszkiwały 22,9% całej populacji wysp Amami w 1995 roku. Jest to znacząco wysoki odsetek w porównaniu ze średnią krajową wynoszącą 14,5% czy średnią prefektury Okinawa wynoszącą 19,7% (tamże).

Coraz więcej osób zwraca uwagę, że w tej intensywnej pogoni za wyższymi średnimi dochodami i osiągnięciem poziomu wysp na kontynencie zatracona zostanie sama tożsamość wysp Amami. Mówią, że będzie to koniec niezależnej świadomości wyspiarzy jako Amamian.

Dla Amamian pół wieku od powrotu do Japonii było okresem naiwnego podążania za polityką zwaną Amashin. Ale coraz więcej ludzi na wyspach Amami zaczyna dostrzegać prawdziwe bogactwo swoich wysp. Otwierają oczy na bujne środowisko naturalne i kulturę. Próbują również różnych środków, aby uczynić to szerzej znanym.

Ustawa o środkach specjalnych dla Okinawy

Prefektura Okinawa składa się ze 160 wysp, które są rozrzucone na obszarze oceanicznym o długości 1000  km ze wschodu na zachód i 400  km z północy na południe. Liczba zamieszkałych wysp na Okinawie wynosi 48, z czego odległe wyspy podlegające jurysdykcji ustawy o rozwoju odległych wysp obejmują 40, z wyjątkiem 7 wysp połączonych mostami. Całkowita powierzchnia odległych wysp objętych ustawą stanowi 45% całkowitej powierzchni prefektury ( Ooshiro, 1995 : 89).

Populacja zamieszkałych odległych wysp na mocy ustawy zmniejszyła się o 25% ze 170 tys. w 1955 r. do 130 tys. , populacja prefektury Okinawa wzrosła o 53% z 800 000 do 1 220 000, a większość zwiększonej populacji skoncentrowała się na południowo-środkowej części kontynentalnej części Okinawy (ibid.).

Podczas gdy japońska polityka rozwoju odległych wysp została oparta na ustawie o rozwoju odległych wysp, w przypadku Okinawy została ona rozwinięta przez ustawę o specjalnych środkach na rzecz promocji i rozwoju Okinawy. Dotychczasowa polityka rozwoju odległych wysp koncentrowała się na rozwoju infrastruktury i ulepszaniu obiektów, których rezultaty są znaczne, ale same w sobie nie rozwiązały problemów odległych wysp (tamże: 94).

Artykuł 1 ustawy o promocji i rozwoju Okinawy 9 opowiada się za celem tej ustawy, jakim jest pomoc w samowystarczalnym rozwoju Okinawy w celu promowania środków do życia i bezpieczeństwa pracy oraz poprawy dobrobytu ludzi.

W celu rozwoju infrastruktury społecznej, która uległa stagnacji w okresie administracji amerykańskiej, Pierwszy Plan Promocji i Rozwoju (1972–1981) aktywnie inwestował w sektor publiczny i zapewniał wysokie dotacje od rządu krajowego. Również w celu stworzenia samowystarczalnej struktury przemysłowej położono nacisk na wprowadzenie przemysłu wytwórczego. W rezultacie luka w infrastrukturze społecznej między Okinawą a Japonią kontynentalną została znacznie nadrobiona.

Z wyjątkiem trzciny cukrowej, podstawowe gałęzie przemysłu, produkujące warzywa, kwiaty, rośliny ozdobne i zwierzęta gospodarskie, wykazywały stały wzrost w okresie po rewersji; podczas gdy branże drugorzędne, takie jak branża budowlana, znacznie się rozwinęły z powodu wzrostu inwestycji publicznych. W przemyśle usługowym znaczny wzrost odnotowała turystyka i działalność pokrewna. Liczba turystów i przychody z turystyki wzrosły z 200 000 odwiedzających i 14 500  milionów jenów przychodów w 1971 r. Do 1 930 000 odwiedzających i 197 100  milionów jenów w 1981 r. Różnica w dochodzie narodowym na mieszkańca między Okinawą a Japonią kontynentalną zmniejszyła się z 56,7% w 1972 r. do 70,7% w 1981.

Drugi plan (1982–1991) określał również kluczowe cele polityki, takie jak wyrównanie luki w dochodzie narodowym na mieszkańca między Okinawą a Japonią kontynentalną oraz stworzenie podstawowych warunków samowystarczalnego rozwoju. Szczególny nacisk położono na „promocję i rozwój przemysłu”. W rezultacie rozwój infrastruktury społecznej i przemysłu turystycznego wykazywał stały postęp. Jednak różnica w dochodzie narodowym na mieszkańca Okinawy w porównaniu z Japonią kontynentalną utrzymywała się, pozostając na poziomie 71,5% w 1990 r.

W Trzecim Planie (1992–2001) jako cel dodano „rozwój jako odrębny region” oprócz „zniwelowania przepaści między Okinawą a kontynentem” i „rozwoju podstawowych warunków samowystarczalnego rozwoju”. Aby osiągnąć samowystarczalność ekonomiczną Okinawy, przywiązano dużą wagę do dalszego rozwoju przemysłu turystycznego i uzdrowiskowego oraz związanych z nimi działań poprzez pogłębienie wymiany z regionami azjatyckimi, wykorzystując przewagę Okinawy jako najbardziej wysuniętego na południe regionu kraju.

Czwarty plan (2001–2011) usunął słowo „rozwój”. Rząd narodowy prowadził promocję i rozwój Okinawy, inwestując 7  bilionów jenów przez ostatnie 30  lat od powrotu do Japonii. Jednak dochód narodowy na mieszkańca Okinawy jest nadal najniższy w Japonii i wynosi 70% dochodu narodowego na mieszkańca, a stopa bezrobocia jest nadal wysoka i wynosi 7,9%. Chociaż infrastruktura społeczna została rozwinięta w ramach rządowej polityki promocyjnej, samowystarczalność ekonomiczna Okinawy, która była głównym celem, jest daleka od osiągnięcia. Obecna sytuacja zależy raczej od wydatków rządowych, takich jak budownictwo publiczne.

Ponad 1  bilion jenów wydano na projekt rozwoju odległych wysp, z czego 26% rozproszono w Ishigakijima, a 25% w Miyakojima, a więc suma tych dwóch obejmuje ponad 50% (Ooshiro, 1995: 97 ) .

Zmiany w japońskiej polityce dotyczącej odległych wysp

Jak widzieliśmy powyżej, w całym okresie można zidentyfikować pewne zmiany w polityce japońskiego rządu wobec odległych wysp. Po pierwsze, można wskazać przejście od rozwoju do ochrony środowiska. Ponieważ wyspy Jakuszima i Ogasawara zostały zarejestrowane jako obszary Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego odpowiednio w 1993 i 2011 r., odległe wyspy, które od dawna były postrzegane jako obszary niezbędne do „eliminacji zacofania” lub „naprawiania luk w średnich dochodach między odległymi wyspami a kontynentem” , zaczęto postrzegać jako symbol różnorodności biologicznej i ochrony środowiska. Różnorodność biologiczna i wyjątkowe środowisko naturalne wysp Amami, Okinawy i Ogasawary zyskały szerokie uznanie, co również przyniosło znaczącą zmianę w postrzeganiu odległych wysp przez ludzi.

Po drugie, można zidentyfikować przejście od bezpieczeństwa, obrony narodowej, rozwoju gospodarczego i rozwoju zasobów do identyfikacji wartości różnorodności wysp. Jak widać w kwestii terytorium północnego i niedawnych sporów na wyspach Takeshima i Senkaku, znacznie wzrosło zrozumienie znaczenia odległych wysp dla bezpieczeństwa narodowego. Poprzez WSE obszar Japonii rozszerzył się 12 razy poza krajowy obszar lądowy, dodając bogate zasoby morskie do ograniczonego lądu narodowego. WSE jest również ważna dla rozwoju rybołówstwa oraz zasobów morskich i dna morskiego. Jednocześnie zaczęto dostrzegać znaczenie ochrony różnorodności biologicznej oraz różnorodnych środowisk naturalnych i kulturowych, a nie jedynie rozwoju zasobów.

Po trzecie, historię rozwoju odległych wysp można postrzegać jako historię wyzwolenia się z koncepcji dysproporcji czy przepaści, takich jak „eliminowanie zacofania spowodowanego ich izolacją lub oddaleniem”. Poglądy ludzi na temat odległych wysp stopniowo zmieniały się z symboli zacofania na wyspy jako miejsca odzyskiwania ludzkiej natury, witalności, uzdrowienia i komfortu ( Nihon Rito-center, 2004 : 192). Wraz z rozwojem gospodarki potrzeby konsumentów na obszarach miejskich stają się coraz bardziej zorientowane na przyrodę, zdrowie, rękodzieło, indywidualny charakter i autentyczność, aw rezultacie stają się bardziej zróżnicowane. Zatem zaspokajanie zróżnicowanych potrzeb konsumentów prowadzi do rewitalizacji regionów ( Ooshiro, 1995 : 102–103).

Odległe wyspy są coraz częściej postrzegane jako skarbnica różnorodności ze względu na rejestrację Jakuszimy i Ogasawary jako obszarów Światowego Dziedzictwa Przyrodniczego. Ponadto, odkąd muzyka Okinawy i Amami stała się popularna na kontynencie, odległe wyspy stają się coraz ważniejsze jako źródło kultury ( Hayward i Kuwahara, 2008 ).

Uwagi końcowe

Rząd Japonii promował politykę rozwoju poprzez dwa rodzaje Ustaw o rozwoju, tj. Ustawę o rozwoju odległych wysp oraz Ustawę o specjalnych środkach na rzecz promocji i rozwoju dla Amami, Ogasawary i Okinawy. Oba akty były zmieniane i rozszerzane co 10  lat i do tej pory odgrywały ważną rolę w rozwoju i promocji odległych wysp.

Odległe japońskie wyspy, które znajdują się na zewnętrznej granicy terytorium kraju, przed wojną cieszyły się mniejszym zainteresowaniem. Jednak zaraz po wojnie pojawił się problem granicy z Koreą o wyspę Tsushima i ponownie potwierdzono znaczenie wysp w kwestii granicy z Japonią ( Rito-shinko 30-nen-shi hensan Iinkai, 1999 : 5), ale było to długo po wojna, w której uznano znaczenie wysp, takie jak bezpieczeństwo terytorium Japonii, przybrzeżna strefa ekonomiczna, zasoby morskie, ochrona środowiska naturalnego, ochrona cennych roślin i zwierząt, zachowanie tradycyjnej kultury, zapewnienie przestrzeni leczniczej itp. NA.

W przeszłości działania na rzecz promowania odległych wysp były planowane i realizowane w celu „wyeliminowania zacofania spowodowanego ich izolacją i oddaleniem od lądu stałego”. W zmienionej ustawie z 2002 r. dodano nową rolę krajową, jaką miały pełnić odległe wyspy, taką jak „zabezpieczenie terytorium narodowego”. Wraz z wejściem w życie Konwencji ONZ o prawie morza w 2006 roku Japonia uzyskała dużą wyłączną strefę ekonomiczną . Ponowne przemyślenie przepaści między kontynentem a odległymi wyspami jako „cennej przepaści” ( Nihon Rito-center, 2004 :192) oraz podjęcie działań z najlepszym wykorzystaniem lokalnej inwencji, samowystarczalny rozwój odległych wysp ma przyspieszyć .

Dla kraju wyspiarskiego, jakim jest Japonia, promocja odległych wysp graniczących z innymi krajami może przyczynić się nie tylko do stabilizacji życia i poprawy dobrobytu ludzi mieszkających na tych wyspach, ale także do przyspieszenia rozwoju gospodarczego i korzyści dla całych ludzi .

Odległe wyspy są obdarzone różnymi zasobami regionalnymi, takimi jak bogata przyroda, świeże owoce morza oraz bogata tradycja i kultura. Są także cennymi „miejscami leczniczymi”, które mogą oferować zdrowe i dostatnie życie (tamże: 190). W ostatnich latach, wraz ze zróżnicowaniem wartości wśród ludzi, osoby pragnące zrównoważonego życia coraz bardziej interesują się odległymi wyspami. Ponadto wymiana między odległymi wyspami a kontynentem nie tylko przyniosłaby skutek ekonomiczny, ale także przyczyniłaby się do ożywienia odległych obszarów wyspiarskich.

Sueo Kuwahara
Uniwersytet Kagoshima, 1-21-30 Korimoto, Kagoshima-shi, Kagoshima 890-0065, Japonia

Przypisy:

1 Odpowiednikiem małych wysp w języku japońskim jest „shoutou” lub „kojima”. Jednak słowo „rito”, które oznacza „odległą wyspę”, jest powszechnie używanym słowem.
2 Jej główną rolą jest prowadzenie badań i studiów nad promocją i rozwojem odległych wysp, a także przedstawianie propozycji politycznych rządowi krajowemu i partii rządzącej. Jej główne projekty to prowadzenie badań, organizowanie warsztatów, gromadzenie danych i zrobić reklamę i publikację. Centrum odgrywa również rolę w udzielaniu porad mieszkańcom odległych wysp, administratorom i badaczom na odległych wyspach, a także staje się narzędziem promowania wymiany i wzajemnego zrozumienia między wyspiarzami oraz między mieszkańcami kontynentu i odległych wysp.
3 Aby podać kilka, zobacz Tanaka, 2008 , Chii, 1996 , Suzuki, 2006 .
4 Pierwszym są Stany Zjednoczone, drugim Australia, trzecim Indonezja, czwartym Nowa Zelandia, piątym Kanada (Japan Institute of Construction Engineering: http://www.jice.or.jp/quiz/kaisetsu_04.html#02 2012.2. 22).
5 Są to Rishiritou z Hokkaido, Izu-Oshima, Miyakejima, Hachijojima z wysp Izu w Tokio-to, wyspa Oki w prefekturze Shimane, Ojikajima i Fukuejima w prefekturze Nagasaki, Kuchierabujima, Ioujima, Kuchinoshima, Nakanoshima, Suwanosejima, Akusekijima w prefekturze Kagoshima oraz Agunijima z prefektury Okinawa.
6 W Nagasaki obszar odległych wysp zajmuje jedną trzecią całego obszaru prefektury ( Nihon Rito-center, 1996 : 19).
7 Pięciu gubernatorów utworzyło Radę ds. Promocji Odległych Wysp w 1953 r., a następnie gubernatorzy, których prefektury mają odległe wyspy, jeden po drugim dołączali do Rady, a tym samym jej składowy członek stał się 27 w 1974 r.
8 5 typów to typ przylegający do morza śródlądowego i kontynentalnego, typ przylegający do morza zewnętrznego i kontynentalnego, typ archipelagowy, typ izolowanych odległych wysp o dużych rozmiarach i typ izolowanych odległych wysp o małych rozmiarach (Reto-center, 1996: 4–5).
9 Prawa stały się znane pod japońskim skrótem „ Okishin” .

Bibliografia

Rozwój małych wysp w Japonii: perspektywa historyczna

https://doi.org/10.1016/j.imic.2012.04.004Uzyskaj prawa i treści
Na licencji Creative Commons licencja
otwarty dostęp

Link do artykułu: https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S221268211200008X

Obraz wyróżniający: Wyspy archipelagu japońskiego. By Credit: Reto Stöckli, NASA Earth Observatory – Blue Marble Next Generation W/ Topography and Bathymetry (July 1 – 31, 2004) https://visibleearth.nasa.gov/view.php?id=73751, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=81095631