Wdrażanie Agendy 2030 w świecie arabskim: kontekstualizacja, obszary działania i planowanie polityki / Lamia Moubayed Bissat, Carl Rihan

0
427

Ilustracja: Cele Zrównoważonego Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych

Streszczenie

Ten artykuł jest krytyczną oceną ram wdrażania Agendy 2030 w regionie arabskim poprzez badanie braków związanych z kontekstualizacją Agendy w regionie. Starając się określić zakres wdrożenia, który pozwoliłby na ewentualne usprawnienie działań w kierunku osiągnięcia wszystkich Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDG), autorzy argumentują, że kontekst polityczny i instytucjonalny regionu jest kontekstem budowania pokoju i odporności, nakładającym kilka nadrzędnych kwestii dotyczących priorytetowych obszarów interwencji. Opierając się na ustaleniach Ianovichiny (2018), artykuł identyfikuje kluczowe dźwignie budowania pokoju jako zmniejszanie rzeczywistych nierówności, wznowienie usług publicznych i społecznych oraz promowanie równości i rządów prawa. Następnie bada braki polityczne leżące u podstaw mobilizacji tych kluczowych dźwigni. Podczas gdy mobilizacja zasobów krajowych pozostaje sparaliżowana przez polityczną ekskluzywność i nieefektywność instytucjonalną, wdrażanie ram finansowania zagranicznego wewnętrznie zależy od wspomnianej mobilizacji. Autorzy podsumowują „mapą drogową” poprawy kontekstualizacji Agendy 2030, koncentrując się z jednej strony na reformie fiskalnej i finansowej oraz na ograniczaniu nielegalnych przepływów finansowych, az drugiej na deeskalacji i budowaniu pokoju instytucjonalnego.

Słowa kluczowe:  Agenda 2030; Świat arabski; Cele Zrównoważonego Rozwoju (SDG); budowanie pokoju; finansowanie rozwoju; zrównoważony rozwój


 

1. WSTĘP

Agenda 2030 i jej Cele Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) stały się wiodącymi ramami dla rozwoju i finansowania rozwoju. W konsekwencji przyjdą do zdefiniowania pomocowego aspektu polityki zagranicznej w krajach Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD (DAC), ale także w ramach globalnego Południa. Przy globalnej gospodarce szacowanej na 79,98 bln USD oraz stałym wzroście i ożywieniu odnotowanym od połowy 2016 r. (Niculescu, 2017) większość rodzajów przepływów finansowania rozwoju również wzrosła w 2017 r., co oznacza postęp we wszystkich obszarach działań określonych w Addis Abebie Agenda działania (ONZ, 2018). Jednak pomimo globalnego rozmachu w osiąganiu celów zrównoważonego rozwoju, kontekstualizacja Agendy 2030 pozostaje wyzwaniem koncepcyjnym i praktycznym, szczególnie w zakresie zgodności z obecną sytuacją krajów i regionów.

Po pierwsze, same ramy spotykają się z krytyką (Ehmsen i Scharenberg, 2015) dotyczącą stopnia, w jakim ucieleśniają jakiekolwiek rzeczywiste „odejście” od starszych, motywowanych politycznie ram pomocy zagranicznej i modernizacji. Ehmsen i Scharenberg (2015) podkreślili również, że poważne opóźnienie w kontekstualizacji znacznie wpłynęłoby na jej osiągalność. Po drugie, w kilku regionach i krajach dochodzi do bezprecedensowych konfliktów, które często stoją w sprzeczności z próbami wdrożenia Agendy 2030. Tak jest w przypadku krajów arabskich, które doświadczają częstszych i bardziej poważnych konfliktów niż jakakolwiek inna część świata. Ryzyko polityczne ponoszone przez krajowe gospodarki w regionie jest również bardziej prawdopodobne, że wzrośnie wraz z zagrożeniami środowiskowymi i niedoborem zasobów naturalnych, czyniąc tym samym wylęgarnię dalszego ubóstwa i niepokojów społecznych (Hussein, 2008). W świetle tych rozważań region arabski ma imperatyw wyjścia z niestabilności, a wszystkie jego kraje przyjęły Agendę 2030 jako odpowiednie ramy rozwoju (ONZ, 2019).

Niemniej jednak słabo zbadano, w jaki sposób ten międzynarodowy program rozwoju można przełożyć na plan działania odpowiadający priorytetom regionu i pilnym obszarom działań. Agenda musi odpowiadać na pilne potrzeby regionu, zwłaszcza że będzie kształtować wzorce pomocy rozwojowej na nadchodzącą dekadę, w konsekwencji mobilizując miliardy z zasobów krajowych i zagranicznych. W niniejszym artykule dowodzi się, że Agenda 2030 i jej cele zrównoważonego rozwoju, jako obszary działania i środki realizacji, będą musiały zostać umieszczone w kontekście świata arabskiego poprzez identyfikację kluczowych „punktów wejścia”. Takie „punkty wejścia” zostały ostatnio zidentyfikowane przez Ianchovichinę (2018) i pokrywają się z najnowszą literaturą dotyczącą rozwoju międzynarodowego i wdrażania Agendy 2030 (Komitet Narodów Zjednoczonych ds. Polityki Rozwoju, 2019), o czym będzie świadczyć część 3 i 4 , umożliwiając w ten sposób opracowanie odpowiednich ram wdrażania w oparciu o takie punkty wejścia.

Zaproponowane w tym artykule „ramy budowania pokoju” dotyczą trzech powiązanych ze sobą obszarów celów, które mogą służyć jako punkty wyjścia („kluczowe dźwignie”) działań politycznych na rzecz osiągnięcia wszystkich innych celów zrównoważonego rozwoju: (1) rzeczywiste nierówności (cel zrównoważonego rozwoju nr 10), (2) degradacja usług publicznych i socjalnych (cel zrównoważonego rozwoju nr 3, 4, 6) oraz (3) brak równości i rządów prawa (cel zrównoważonego rozwoju nr 16). Zgodnie z tą argumentacją, artykuł bada w części 5 mechanizmy polityki, szczególnie w zakresie finansowania, które dotychczas utrudniały zaradzenie tym brakom. Stwierdzono, że w celu osiągnięcia postępów w realizacji tych ram konieczne będzie wyeliminowanie dwóch leżących u podstaw i powiązanych ze sobą niedociągnięć: włączenia politycznego i mobilizacji zasobów krajowych. Te wzajemnie powiązane ramy, dzięki którym możliwe jest większe usprawnienie działań politycznych zmierzających do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, przedstawiono w załączniku.


 

2 AGENDA 2030 A ŚWIAT ARABSKI

2.1 UWAGI KONCEPCYJNE

Oczekuje się, że Agenda 2030, centralny element programów rozwojowych na nadchodzącą dekadę, będzie „wymagać około 6 bilionów USD rocznie lub 90 bilionów USD [łącznie] w ciągu 15 lat” i najprawdopodobniej zmobilizuje publiczne, prywatne, społeczeństwo obywatelskie i organizacje międzynarodowe (Thomson, 2018). W 2015 r. opublikowano wytyczne wdrożeniowe Agendy, zatytułowane Plan działania z Addis Abeby (ONZ, 2015). Mimo to promocja Agendy 2030 nie była wolna od krytyki. Krytycy skupili się głównie na fakcie, że nakreślono w nim zbyt wiele niepraktycznych, sprzecznych i niemożliwych do pogodzenia celów oraz że stanowi on „przepakowanie” starszych ram modernizacyjnych (Ehmsen i Scharenberg, 2015), nastawionych głównie na wdrażanie neoliberalnej agendy przez cały czas rozwijający się świat. Pomimo uniwersalnego charakteru Agendy, słaba kontekstualizacja przez kraje zaangażowane w jej realizację mogłaby potwierdzić takie twierdzenia, ponieważ wycofanie się podmiotów lokalnych, krajowych i regionalnych nieuchronnie oznaczałoby przekazanie opracowania ram wdrażania donatorom i podmiotom z „Globalnej Północy” . Ta krytyka jest szczególnie istotna w świecie arabskim, gdzie przyjęcie SDG odbywa się w kontekście interwencji i napięć geopolitycznych.

W przypadku regionu arabskiego obecne trendy związane z przyjęciem i wdrażaniem Agendy charakteryzują się rozległością i słabym kontekstualizacją: natomiast dokument końcowy Arabskiego Forum na rzecz Zrównoważonego Rozwoju z 2018 r., które odbyło się w Komisji Ekonomiczno-Społecznej Azji Zachodniej ( ESCWA) w Bejrucie podkreśliła „konieczność dostosowania celów zrównoważonego rozwoju do kontekstów krajowych”, raport zawiera duży zestaw zaleceń i zobowiązań, które wydają się pomijać centralne znaczenie konfliktów, wojen i niepokojów społecznych jako największego zagrożenia dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju (ESCWA, 2018b). Gdyby uwzględnić takie braki w ramach globalnej krytyki przedstawionej przez Ehmsena i Scharenberga (2015), Agenda 2030 mogłaby ostatecznie (1) pozostać kierowana przez darczyńców, (2) wzmocnić istniejącą nierówną dynamikę między centrum a peryferiami, (3) stać się nieistotna ze względu na nieodłączną sprzeczność między jej wypowiadanymi intencjami a polityką zagraniczną realizowaną przez jej czołowe podmioty państwowe i niepaństwowe.

2.2 UWAGI PRAKTYCZNE

Pomimo sytuacji pełnej konfliktów większość krajów arabskich wykazała zaangażowanie w realizację celów zrównoważonego rozwoju. Ponadto od czasu uruchomienia Forum Politycznego Wysokiego Szczebla (HLPF) w 2016 r. 10 z 22 państw arabskich przedłożyło dobrowolne krajowe przeglądy (VNR) w celu udokumentowania osiągniętych postępów (ONZ, 2019). W efekcie do 2019 roku ponad połowa, czyli 16 krajów arabskich, w pełni zaangażowałaby się i zaangażowała w realizację Agendy 2030.

Tabela 1
Dobrowolne przeglądy krajowe ze świata arabskiego

2016 2017 2018 2019
Egipt

Maroko

Jordania

Katar

Bahrajn

Egipt

Liban

Katar

Arabia Saudyjska

Państwo Palestyna

Sudan

ZEA

Algieria

Irak

Kuwejt

Mauretania

Oman

Tunezja

Źródło: Organizacja Narodów Zjednoczonych (2019). 

Niemniej jednak udokumentowany „postęp” pozostaje w wielu przypadkach niejednoznaczny. Kilka „niejawnych VNR” organizacji obywatelskich zwróciło uwagę na kilka niedociągnięć w odniesieniu do postępów osiągniętych w realizacji Agendy (Transparency International, 2019). Co więcej, oczywiste jest, że wiele krajów arabskich boryka się z interwencją lub okupacją, co sprawia, że kilka zasad skutecznego rządzenia, które są kamieniem węgielnym dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, takich jak efektywność w przypadku Państwa Palestyna, nie ma zastosowania ( Państwo Palestyna, 2018). Zalecenia kilku VNR dotyczące SDG-16, takie jak Królestwo Bahrajnu, podkreślają stopień, w jakim zagraniczna ingerencja jest problemem, pokazując w ten sposób rosnący rozdźwięk między liberalnymi perspektywami Agendy a ogólnym klimatem realpolitik w regionie (Królestwo Bahrajn, 2018).

Wreszcie, kluczowe przesłania Arabskiego Forum na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (AFSD) z lat 2016, 2017 i 2018 koncentrowały się na zaangażowaniu i uczestnictwie, zmianie klimatu i równowadze środowiskowej, pracy i zatrudnieniu oraz równouprawnieniu płci, dążąc tym samym do przeoczenia nadrzędnego zagrożenia postępy w którymkolwiek z tych głównych obszarów: niepokoje społeczne, niestabilność i konflikty (Youssef, 2018). Jako regionalne priorytety na 2018 r. określono zróżnicowanie gospodarcze, w szczególności w odniesieniu do zasobów naturalnych, odpornych i zrównoważonych miast, społeczeństwa obywatelskiego i wzmocnienia pozycji kobiet, a także wzmocnienia pozycji młodzieży i społeczności lokalnych (ESCWA, 2018:10-15). W 2019 r. AFSD, które również odbyło się w ESCWA, koncentrowało się na inkluzywności i zmniejszaniu nierówności (ESCWA, 2019a). Chociaż wszystkie te obszary działania mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, będzie się argumentować, że biorąc pod uwagę kontekst polityczny świata arabskiego, punktem wyjścia do „rozbicia silosów” i usprawnienia działań prowadzących do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju jest można znaleźć w zaleceniach AFSD z 2019 r. dotyczących włączenia społecznego i zmniejszania nierówności oraz że takie zalecenia wymagają dalszego kontekstualizacji, rozwoju i nadrzędnych rozważań.


 

3 ANALIZA PROBLEMU

Pomimo wagi zaleceń AFSD w latach 2016-2018 konflikty i niestabilność w regionie nadal przesłaniają perspektywy dobrobytu gospodarczego i społecznego oraz zaciskają pętlę na krajach arabskich. Działania na rzecz zaangażowania, pracy i zatrudnienia, działania na rzecz klimatu i wzmocnienia pozycji płci pozostają nieuchwytne, gdy region świata arabskiego pozostaje najmniej pokojowym na świecie (IEP, 2018:6). Ponadto oszacowano, że pełne wyleczenie instytucji z konfliktów może zająć od 15 do 30 lat, co sprawia, że podjęcie działań w takich obszarach jest niezwykle trudne (UNDP, 2014:17). Również polityka zagraniczna realizowana zarówno przez DAC, jak i kilka krajów regionu ma wątpliwą skuteczność w zakresie zobowiązań do wspierania pomocy rozwojowej w regionie poza doraźnymi interesami państwa; podczas gdy inni bezpośrednio przyczynili się, poprzez niefortunne realia polityki globalnej i regionalnej, do destabilizacji regionu.

3.1 KOSZTY KONFLIKTU

Każdego dnia konflikty kosztują region miliony dolarów, które w przeciwnym razie można by przeznaczyć na dobrobyt gospodarczy i społeczny. Oczekuje się, że świat arabski straci do 2016 r. około 600 mld USD z powodu konfliktów. Kraje bezpośrednio dotknięte konfliktami i przemocą straciły już 5,2% realnego PKB, podczas gdy kraje sąsiadujące straciły 1,7% (ESCWA, 2017b:4). Chociaż konflikty w regionie są różnorodne i złożone, ostatnie badania wykazały, że słaba skuteczność rządu, szczególnie w odniesieniu do usług społecznych i rozwojowych, obok politycznej wyłączności odegrała większą rolę niż wcześniej twierdzono. Podobnie, te ostatnie ustalenia pokazały również, że nierówność dochodów i ubóstwo nie są głównymi przyczynami rozpadu państwa w świecie arabskim per se, zwłaszcza że wiele krajów targanych dziś konfliktami faktycznie doświadczyło ubóstwa i zmniejszenia nierówności dochodów (Ianovichina, 2018:8-9). Konflikty wewnętrzne zostały również umiędzynarodowione zgodnie z priorytetami polityki zagranicznej wielu krajów-darczyńców zaangażowanych w Agendę. W tym kontekście geopolitycznym na każdego 1 USD region arabski uzyskany w ramach finansowania rozwoju faktycznie stracił 2,9 USD w ramach finansowania bezpośredniego (ESCWA, 2017b: 8). Konflikty są również dużym obciążeniem dla budżetu, ponieważ wydatki wojskowe w regionie pozostają najwyższe na świecie. Zarówno jako wynik, jak i przyczyna konfliktów i przemocy, wydatki na wojsko kierują bardzo potrzebne zasoby z dala od rozwoju społeczno-gospodarczego, ochrony środowiska i odwracania degradacji środowiska (ESCWA, 2017b: 5).

3.2 UCHODŹCY

Przymusowe wysiedlenia i migracje uchodźców do innych krajów również bardzo utrudniły postęp społeczno-gospodarczy. W regionie tym występuje obecnie najwyższy na świecie odsetek uchodźców (37%) jako odsetek całej populacji (Dugarova i Gulasan, 2017:48). W Jemenie głód zagraża życiu milionów ludzi, podczas gdy wojna domowa w Syrii spowodowała przesiedlenie około 11 mln ludzi (UN News, 2019). Obecność dużych przesiedleńców zwiększa już istniejące ograniczenia strukturalne, takie jak słaba lub opóźniona infrastruktura, niedobór nauczycieli oraz kwestie związane z bezpieczeństwem i ochroną, a także ograniczenia społeczno-ekonomiczne, takie jak ubóstwo, praca dzieci i mieszkania po przystępnych cenach ( Rząd Libanu i Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2019). Ponadto napływ uchodźców ujawnił niestabilność Oficjalnej Pomocy Rozwojowej (ODA) i jej odchodzenie od pomocy rozwojowej w kierunku pomocy humanitarnej i pomocy dla uchodźców (ESCWA, 2017b: 3-4). W rezultacie kilka polityk zagranicznych prowadzonych od 2011 r., w tym interwencja w Libii, Syrii i Jemenie, sprawiło, że zobowiązania darczyńców na rzecz Agendy stały się iluzoryczne w czasie, gdy „trzy D”, obrona, rozwój i dyplomacja wydają się jeszcze bardziej ze sobą powiązane (Abouassi, 2010:119).

3.3 NAWRACANIE

Konflikty w krajach takich jak Irak, Libia, Syria i Jemen spowodowały trwałe koszty gospodarcze i głębokie recesje. Jak podkreślono podczas HLPF 2018, „konflikt nie tylko hamuje rozwój. Może odwrócić dziesięciolecia postępów w rozwoju, a w niektórych krajach już to zrobiło […]” (ONZ, 2018b). Ogólnie rzecz biorąc, nawracające konflikty popychają miliony ludzi w pułapkę ubóstwa i kierują krajowe finansowanie na pilne i krótkoterminowe potrzeby humanitarne. Nawracające konflikty są szczególnie niepokojące, gdy weźmie się pod uwagę częstotliwość i długość tych konfliktów. Według MFW w latach 1946–2015 12 z 59 epizodów konfliktów na Bliskim Wschodzie w Afryce Północnej (MENA) trwało ponad osiem lat, a w około połowie tych epizodów pokój, który nastąpił, trwał mniej niż dziesięć lat. Biorąc pod uwagę znaczną polaryzację polityczną, nierówności ekonomiczne i szybki wzrost liczby ludności w regionie, jest mało prawdopodobne, aby konflikty te szybko się rozwiązały (Rother i in. 2016:7).

3.4 NAJPIERW JAKO TRAGEDIA, A POTEM FARSA?

Śledzenie źródeł konfliktów w regionie arabskim prowadzi nas do niepowodzeń państw w ustanowieniu trwałego konsensusu politycznego poprzez „umowy społeczne”: od niewypłacalnych usług socjalnych, przez sekciarskie resentymenty, po zmiany społeczno-ekonomiczne, w tym „syndrom sfrustrowanego rozwoju”. Nie sposób też nie docenić stopnia, w jakim rywalizacja geopolityczna, interwencjonistyczna polityka zagraniczna i handel bronią umysłową przyczyniły się do nawrotu konfliktów i bezprecedensowego kryzysu uchodźczego. W takim kontekście można wyciągnąć dwa wnioski. Po pierwsze, regionalna realizacja Agendy musi być osadzona w kontekście w ramach, które jako punkt wyjścia zajmą się pierwotnymi przyczynami konfliktów. Po drugie, ramy wdrażania Północ-Południe są nieuchwytne: polityka zagraniczna wielu aktorów międzynarodowych wobec świata arabskiego jest sprzeczna z deklarowanymi celami Agendy, czyniąc ją w ten sposób albo przedmiotem frazesów, albo „miękką siłą” obcych mechanizm polityki. Jak być może słusznie stwierdził jeden z uczestników badania przeprowadzonego przez Abouassi (2010:120): „nie żyjemy w utopii, nikt nie jest naprawdę zainteresowany udzielaniem pomocy bez powiązania jej z programem politycznym lub interesem narodowym; w pomocy nie ma altruizmu”. W takim kontekście ogromne znaczenie ma lokalne, krajowe i regionalne „udomowienie” Agendy oraz opracowanie ram wdrażania, które odpowiadają aktualnym kontekstom. W przypadku świata arabskiego działania polityczne ukierunkowane na osiągnięcie wszystkich celów zrównoważonego rozwoju muszą być ukierunkowane przede wszystkim na „kluczowe dźwignie” zmian, które odpowiadają bieżącym potrzebom. Zostały one zidentyfikowane w obszernym badaniu opublikowanym jako Eruptions of Popular Anger przez Bank Światowy (Ianchovichina, 2018). Dzięki tym kluczowym dźwigniom możliwe staje się usprawnienie działań politycznych w kierunku wszystkich pozostałych celów.

4 KLUCZOWE DŹWIGNIE DO ZMIANY

Dążąc do rozwiązania problemu ubóstwa, nierówności płci i bezrobocia, rządy w regionie arabskim musiałyby przede wszystkim zająć się nadrzędną luką pokojową i ukierunkować kształtowanie polityki na zaradzenie kluczowym niedociągnięciom, które doprowadziły do wybuchu konfliktów. Ianchovichina (2018) twierdzi, że postrzegana nierówność ekonomiczna i społeczna, dostęp do bardzo potrzebnych usług społecznych oraz brak otwartości i rządów prawa przyczyniły się do powstania „syndromu sfrustrowanego rozwoju”, głównie w rosnącej i coraz lepiej wykształconej klasie średniej, prowadząc do zerwania pokoju w całym regionie i sprawiając, że osiągnięcie wszystkich innych celów zrównoważonego rozwoju jest nieuchwytne w kontekście ogarniętym konfliktem.

4.1 REDUKCJA (REALNYCH) NIERÓWNOŚCI

Pomimo powracającego skupienia się na ograniczaniu ubóstwa i nierówności dochodów, wiele podstawowych przyczyn ekonomicznych, które podsycały niezadowolenie w regionie arabskim, pozostaje dziś w dużej mierze nierozwiązanych. Wiele krajów i rządów pospieszyło z reaktywnymi działaniami mającymi na celu zaabsorbowanie wstrząsów lub zapobieżenie kryzysowi. Tradycyjnie priorytetowo traktowano działania krótkoterminowe kosztem korygowania istniejących od dawna nierówności strukturalnych, które przenikają społeczeństwa w całym regionie i wykraczają poza zwykłą nierówność dochodów. Na tym poziomie pozostawia się niewiele miejsca na praktyki integracyjne i likwidację luki majątkowej, która już należy do najwyższych na świecie (Alvaredo i in., 2018:133). Co więcej, jeśli taka nierówność została uznana za przyczynę niepokojów, potrzebnych jest kilka niuansów: nierówność dochodów sama w sobie nie wydaje się być główną przyczyną konfliktu, ale nierówność w szerszym zakresie (dochód, dostęp do pracy, usługi socjalne, itp.), rozumianej jako zawodna umowa społeczna, głównie między coraz bardziej ambitną i wykształconą klasą średnią a tradycyjnie ustaloną elitą, jest w dużej mierze winna (Bank Światowy, 2015).

4.2 DOSTĘP DO SŁUŻB SPOŁECZNYCH

Uzupełniając analizę dotyczącą rzeczywistych nierówności, ustalenia przedstawione w Ianchovichinie (2018:8) podkreśliły również znaczenie zapewnienia ujścia dla „sfrustrowanej klasy średniej” (np. leżały u podstaw powstań arabskich, takie jak przystępne cenowo mieszkania i polityka promująca społeczno-ekonomiczną sprawiedliwość, w tym powszechne ubezpieczenie społeczne. Czynniki, które przyczyniły się do rozpadu umowy społecznej w państwach regionu arabskiego, obejmują:
• Spadek postrzeganej jakości życia i pogorszenie usług społecznych,
• Erozja i frustracja coraz bardziej wykształconej klasy średniej,
• Nierównowaga fiskalna, uciążliwe subsydia i zniekształcona polityka rekrutacyjna, których (1) albo nie kontrolowano pomimo spadku jakości życia; lub (2) zaradzić za pomocą bezprecedensowych środków oszczędnościowych.

4.3 SPRAWIEDLIWOŚĆ I RZĄDY PRAWA

Ustalenia te mają również kilka konsekwencji w tym, co odnosi się do sprawiedliwości i rządów prawa, które w związku z tym należy rozumieć poza ich ścisłym wymiarem gospodarczym lub sądowym. Środkom oszczędnościowym, które początkowo miały na celu obejście politycznej wyłączności, w rzeczywistości towarzyszyło w kilku krajach zaostrzenie władzy elit nad państwem, któremu towarzyszyło załamanie się struktur, które od pokoleń zapewniały opiekę społeczną (ESCWA , 2017c:13). Ianchovichina (2018), która trafnie podkreśla syndrom „sfrustrowanego rozwoju”, wpisuje takie dysproporcje w większy brak związany z rządami prawa, a mianowicie to, że prawa mają zastosowanie do średnich i niższych warstw społecznych, podczas gdy przywileje zachowuje władza – dzierżące elity, przyczyniając się tym samym do wzmożonego rozpadu umowy społecznej. W kolejnej części zbadane zostaną przyczyny niezdolności państw do zajęcia się tymi wymiarami z perspektywy kształtowania polityki, w szczególności tej, która dotyczy zdolności państw do finansowania takich wymiarów-celów. Opierając się przede wszystkim na klasyfikacji zaproponowanej w Agendzie działań z Addis Abeby, zbadano wpływy i odpływy środków krajowych, zagraniczne finansowanie prywatne i publiczne, a także złożone ramy finansowania. Oczywiście, biorąc pod uwagę jego rozmiary, więcej uwagi poświęca się mobilizacji zasobów krajowych. Jak nakreślił Guterres (2018), wysiłki powinny „nadal wspierać kraje rozwijające się w tworzeniu warunków do mobilizacji zasobów krajowych, w tym reformy podatkowej i innych środków dobrego zarządzania”. , podkreślając w ten sposób potrzebę pilnych reform zarządzania. Argumentuje się, że zagraniczne źródła finansowania mogą stawić czoła wyzwaniom i zagrożeniom związanym z mobilizacją zasobów na rzecz rozwoju, zanim takie reformy zostaną zrealizowane.

5 MOBILIZACJA ZASOBÓW

5.1 MOBILIZACJA ZASOBÓW KRAJOWYCH: OGRANICZONA WYDAJNOŚĆ KLUCZOWYCH DŹWIGNI

5.1.1 Wpływy: Trwałe przywileje fiskalne

Zerwaniu umowy społecznej w świecie arabskim należałoby zatem zaradzić poprzez zaspokojenie kilku popularnych potrzeb, które są nierozerwalnie związane z nierównością, usługami społecznymi i rządami prawa. Kilka spośród zidentyfikowanych wcześniej, w tym przystępne cenowo mieszkania, transport publiczny, opieka zdrowotna i szkoły, wymaga zabezpieczenia niezbędnych funduszy na mieszkania publiczne lub subsydiowane, a także publiczną edukację i opiekę zdrowotną, a wszystko to przy jednoczesnym dążeniu do zmniejszenia rzeczywistych i postrzeganych nierówności. Teoretycznie należałoby przeprowadzić kilka reform polityki wewnętrznej, aby rozszerzyć bazę podatkową, w szczególności poprzez zwiększenie opodatkowania majątku, majątku i zysków kapitałowych, które są nadal znikome, nawet w porównaniu z niską światową średnią wynoszącą 7% całkowitych dochodów podatkowych . Takie kroki byłyby niezbędne do przezwyciężenia konfiskaty majątku, demokratyzacji polityki fiskalnej i zwiększenia dochodów publicznych (ESCWA, 2017c). Bardziej progresywne systemy podatkowe w całym regionie umożliwiłyby również reformy gospodarcze i inwestycje w kapitał ludzki, zmniejszyłyby nierówności społeczne i zmniejszyłyby wpływ wahań cen towarów (ESCWA, 2017c).

Niemniej jednak takie kroki spotykają się i nadal będą spotykać się z oporem zarówno na szczeblu centralnym, jak i lokalnym (Lutz i Linder, 2012:25). Nawet jeśli rządy centralne zgadzają się na progresywne i sprawiedliwe systemy podatkowe, szczególnie w przypadku dużych majątków, obszary lokalne w przeszłości wykazywały opór wobec stosowania przepisów rządu centralnego i systemów podatkowych, które omijają lub zagrażają tradycyjnym strukturom władzy (Gana, 2012). Nawet jeśli obecny kontekst po powstaniu jest teoretycznie korzystny dla „wkupowania się” elit, negocjacje polityczne byłyby niezbędne (Besley i Persson, 2014:113), a ostatnie ogólne wyniki regionu pod tym względem nie są zachęcające.

Niezdolność tradycyjnych elit do zrozumienia pilnej potrzeby zreformowania ram fiskalnych w kierunku większej sprawiedliwości i integracji fiskalnej nadszarpnęła legitymację państw i systemów fiskalnych w całym regionie: w konsekwencji nielegalne przepływy finansowe (IFF) i uchylanie się od płacenia podatków wzrosły wykładniczo. Rzeczywiście, IFF rozwijają się, gdy obywatele lub przedsiębiorstwa starają się uniknąć opodatkowania, uznając je za niepotrzebne, gdy urzędnicy państwowi kierują publiczne pieniądze dla osobistych korzyści lub gdy uzbrojone lub nieuzbrojone grupy i organizacje terrorystyczne starają się zakwestionować władzę państwa poprzez otwieranie równoległych gospodarek (Everst-Phillips , 2012). W regionie arabskim nielegalne odpływy zaczęły przekraczać łączną sumę napływów oficjalnej pomocy rozwojowej i bezpośrednich inwestycji zagranicznych, a błędne fakturowanie w handlu szacowano łącznie na 60,3 mld USD rocznie w latach 2008–2015 (ESCWA, 2017b:5).

W niedawnym raporcie (ESCWA, 2018a:45-46) zaproponowano kilka zaleceń dotyczących ograniczenia IFF, w tym powołanie krajowych i międzynarodowych organów do śledzenia i ograniczania IFF, zwiększenie odpowiedzialności, przyjęcie przepisów regionalnych i samodzielnych oraz wymaganie od państw publicznych -raportowanie do kraju przez międzynarodowe koncerny. Jednakże, aby kontrola IFF mogła mieć zastosowanie, wymagane są dwa warunki: (1) skuteczność, zdolność i determinacja państwa; oraz (2) poparcie lub neutralność elit „posiadających prawo weta” (Everst-Phillips, 2015). Podczas gdy kilka polityk na poziomie instytucjonalnym, takich jak rozwijanie zdolności, jest zalecanych w celu stworzenia impetu instytucjonalnego poza sferą polityczną, praktyka międzynarodowa powtarza, że warunki te są z natury rzeczy polityczne, a impuls polityczny jest znacznie silniejszy niż impuls instytucjonalny (Tilley i in., 2015: IV-V, 18-19). W konsekwencji impas jest prosty: uprzywilejowane pozycje fiskalne i praktyki prania pieniędzy, które niszczą legitymację państw, prowadząc w ten sposób do większej liczby uchylania się od płacenia podatków i IFF.

5.1.2 Odpływy: Rosnąca niestabilność i nieefektywność?

Zwiększenie wydatków wojskowych nie tylko powoduje przekierowanie środków na rozwój społeczno-gospodarczy, ale wiąże się również ze wzrostem niestabilności i wzajemnej podejrzliwości, a tym samym niweczenie kroków w kierunku integracji regionalnej i pokoju. Podwójny efekt zwiększonych wydatków wojskowych przyczynia się zatem do niestabilności wewnętrznej poprzez obniżenie priorytetu dobrobytu społeczno-ekonomicznego oraz do niestabilności regionalnej poprzez zwiększone ryzyko ponownego wystąpienia konfliktów (Gaub, 2014: 1). Wiele krajów, które dużo zainwestowały w pomoc rozwojową, odegrało również kluczową rolę w wykładniczym wzroście napływu broni do regionu. Przykładem jest ostatnia sprzedaż broni przez USA do Arabii Saudyjskiej lub fakt, że 60% francuskiej sprzedaży broni trafiło na Bliski Wschód, podwajając się w samym 2017 r., pomimo krytyki ze strony prawodawców i wzmożonej kontroli operacji wojskowych w Jemenie ( Irish i Louet, 2018).

Co więcej, powszechne zapotrzebowanie na usługi społeczne jest zarówno powiązane, jak i odwrotnie proporcjonalne do wielkości funduszu płac w sektorze publicznym w regionie, który wynosi 30% całkowitych wydatków w porównaniu z 14% w krajach OECD (Bank Światowy, 2016b). Uważa się, że w Libanie koszt personelu rządu centralnego wzrósł ponad dwukrotnie w ciągu dekady. W większości zależna od przynależności politycznej i lojalności, służba cywilna jest nadal uważana za głównego pracodawcę, którego kosztem alternatywnym jest w rzeczywistości finansowanie bardzo potrzebnych usług publicznych (Al-Aref, 2014). Co więcej, efektywność sektora publicznego nie wyjaśnia obecnych trendów w wydatkach, zwłaszcza gdybyśmy mieli uwzględnić subsydia, z których w dużej mierze korzystają warstwy o wysokich dochodach (Fattouh i El-Katiri, 2013:8; ESCWA, 2017a: 11-12). Drugi koszt alternatywny niezreformowania służby cywilnej polega na tym, że nie wykorzystano jej potencjału jako mechanizmu budowania pokonfliktowych rozliczeń i nie udało się załagodzić „syndromu sfrustrowanego rozwoju” poprzez umożliwienie obsadzenia rządu kandydatami posiadającymi zarówno wykształcenie kompetencji i szkoleń zawodowych (ONZ, 2010: 21; UNDP, 2014: 26, 31).

Z tej części można wyciągnąć kilka wniosków. Po pierwsze, biorąc pod uwagę ich rozmiar, oczywiste jest, że zasoby krajowe są najskuteczniejszymi środkami wdrażania, jednak polityczna wyłączność, zwłaszcza w kwestiach takich jak podatki i uchylanie się od bardzo potrzebnych sektorów, takich jak usługi socjalne. Po drugie, ta polityczna ekskluzywność leży również u podstaw „syndromu sfrustrowanego rozwoju”, ponieważ wpływy polityczne na obsadzanie służby cywilnej i przyznawanie dotacji pozostają silne i często pomijają z jednej strony dużą pulę wykształconej młodzieży z klasy średniej, oraz zdolność służb cywilnych do działania jako pośrednicy w pojednaniu i budowaniu konsensusu. Po trzecie, jeżeli zasoby mają zostać zmobilizowane w celu osiągnięcia tych priorytetowych ram, systemy polityczne nieuchronnie będą musiały stać się bardziej integracyjne lub ponosić koszty powtarzającej się i trwałej niestabilności i konfliktów. W tej części przyjrzymy się potencjałowi zagranicznych i złożonych mechanizmów finansowania jako środka mobilizacji zasobów na rzecz rozwoju i argumentujemy, że biorąc pod uwagę ostatni zwrot oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) i opóźnione ramy regulacyjne, te mechanizmy finansowania będą musiały zostać „kierować się” mobilizacją zasobów krajowych, a nie odwrotnie.

5.2 ZAGRANICZNE I ZŁOŻONE MECHANIZMY FINANSOWANIA: ŚLADAMI MOBILIZACJI ŚRODKÓW KRAJOWYCH

5.2.1 Finansowanie zagraniczne

Od 2010 r. wzrost oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) przypisywano głównie rosnącej pomocy humanitarnej i kosztom uchodźców ponoszonych przez darczyńców, podczas gdy oficjalna pomoc rozwojowa na rzecz sytuacji niezwiązanych z sytuacjami nadzwyczajnymi znacznie spadła. Komisja Ekonomiczno-Społeczna Azji Zachodniej – ESCWA (2017b: 3-4.7) potwierdza, że w 2015 r. pomoc humanitarna z krajów OECD-DAC wzrosła o 11% (13,6 mld USD), podczas gdy pomoc dla uchodźców stanowiła blisko 10% całkowitej ODA, tym samym podwoiła się do 12 mld USD. Co więcej, w latach 2014 i 2015 łączna kwota ODA otrzymana przez region arabski od reszty świata była mniejsza niż to, co region dał w zamian jako odpływ ODA. Co więcej, tylko 36% całkowitej ODA przekazanej przez arabskie fundusze rozwojowe w 2015 r. otrzymały państwa regionu.

Ponadto świat arabski stał się w ostatnich latach wysoce nieatrakcyjny dla inwestycji zagranicznych. Według World Development Indicators, BIZ pozostają stosunkowo niskie w regionie, średnio 1,7% PKB w porównaniu z 2,9% na całym świecie; 6,39% w Libanie i 2,04% w Egipcie (Abaza, 2016: 61). Zdecydowana większość inwestycji ma nadal charakter krótkoterminowy, a większość BIZ została skierowana do sektorów o niskim poziomie zaawansowania technologicznego, które generują niewiele nowych miejsc pracy: ropy naftowej, nieruchomości i budownictwa. Ponieważ BIZ wymagają utrzymania konkurencyjnego otoczenia biznesowego, pokoju i stabilności w dłuższej perspektywie, jest również mało prawdopodobne, aby BIZ stały się źródłem osiągnięcia celów dziedzinowych nakreślonych powyżej, zwłaszcza że samorządy często nie są w stanie pożyczyć, a w całym krajów rozwijających się, nadal są uważane za nieposiadające zdolności kredytowej.

Chociaż sektor prywatny może zapewnić opłacalne rozwiązania, często wiąże się to również z wyższymi kosztami finansowania, ponieważ większość inwestorów wymaga konkurencyjnego zwrotu z podejmowanego ryzyka. Zachęty podatkowe i inne zachęty mające na celu przyciągnięcie BIZ należy traktować z ostrożnością, gdyż często są stosowane kosztem generowania dochodów publicznych. Teoretycznie należy położyć nacisk na środki długoterminowe, które nie wiążą się z rezygnacją z dochodów i które obejmowałyby zwalczanie korupcji, ustanowienie elastycznych ram regulacyjnych i sprawiedliwego środowiska sądowego. W obecnej sytuacji połączone ramy tych warunków wstępnych nie zostały ustanowione w większości krajów regionu MENA, z wyjątkiem niektórych bogatych w ropę państw Zatoki Perskiej.

5.2.2 Złożone ramy finansowania: perspektywy długoterminowe?

Podczas gdy partnerstwa publiczno-prywatne (PPP) oferują obiecujące ramy, ponieważ umożliwiają podział ryzyka i możliwość czerpania korzyści z zarządzania i wydajności sektora prywatnego, zaangażowanie sektora publicznego może również pozwolić na usprawnienie prawa pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu kapitałowi prywatnemu pewnego margines podziału ryzyka. Niemniej jednak PPP wymagają kompleksowych ram regulacyjnych, które ograniczają ryzyko, takie jak niejasny podział obowiązków między podmiotami publicznymi i prywatnymi (Bank Światowy, 2016a); sprawne i skuteczne instytucje publiczne oraz zdolności administracyjne zdolne do działania zarówno jako partnerzy, jak i menedżerowie; i niezależny nadzór sądowniczy w celu przestrzegania praw konstytucyjnych, uniemożliwiając w ten sposób przejmowanie przedsiębiorstw lub działania sprzeczne z prawem krajowym i lokalnym.

Podczas gdy finansowanie mieszane (Harvey, 2018) przez wielostronne banki rozwoju (MDB) i instytucje finansowania rozwoju (DFI) jest coraz częściej stosowane w niektórych krajach świata arabskiego (Hashemite Kingdom of Jordan, 2015: 59), pozostaje ono podatne na problemy związane ryzykować i wracać. Zwroty z projektów mogą nie wystarczyć na pokrycie ryzyka pierwotnie ponoszonego przez instytucje finansujące. Jeśli finansowanie ekologiczne jest coraz częściej wykorzystywane do „lokalizacji zrównoważonego rozwoju”, zwłaszcza na poziomie środowiskowym (ONZ, 2018a: 94), administracje lokalne w większości krajów regionu arabskiego mają ograniczone możliwości obsługi lub wdrażania projektów finansowania ekologicznego i klimatycznego . W konsekwencji takie projekty pozostają uzależnione od pomocy zewnętrznej lub projektów zarządzanych przez międzynarodowych darczyńców lub organizacje rozwojowe.

Jest zatem jasne, że chociaż zagraniczne i złożone źródła finansowania mogą skierować środki na kilka obszarów działania, które skorzystałyby zarówno z zagranicznej pomocy technicznej i finansowania, jak i wydajności sektora prywatnego, zarówno lokalnego, jak i zagranicznego, takie źródła wymagają konkurencyjnych przedsiębiorstw środowiska, a także ramy legislacyjne i prawne ukierunkowane na ochronę środowiska i sprawiedliwy handel, które mogą ograniczać stosunki zależności. Potrzebne są również funkcjonujące i skuteczne instytucje, które mogą zapewnić pobór podatków. Niemniej jednak, dopóki mobilizacja zasobów krajowych pozostaje ograniczona, taka infrastruktura nie może być rozwijana, choćby ze względu na wahania ODA, BIZ i przekazów pieniężnych; i tak długo, jak utrzymywana jest wyłączność polityczna, mobilizacja zasobów krajowych prawdopodobnie będzie nadal cierpieć z powodu drenażu finansowego, marnotrawstwa i nieefektywności.


6 PODSUMOWANIE

Pomimo przyjęcia jako centralnych międzynarodowych ram rozwoju, Agenda 2030 musi zostać osadzona w kontekście, aby stała się osiągalna w regionach i krajach, w których będzie obsługiwana. Jego przełożenie na praktyczny model jest zagrożone z jednej strony przez dominację interwencjonizmu i dynamiki geopolitycznej, az drugiej przez słabą kontekstualizację. W tym artykule podjęliśmy próbę połączenia międzynarodowej literatury rozwojowej z obecnym kontekstem oraz zidentyfikowania kluczowych dźwigni działań politycznych w świecie arabskim, które mogłyby służyć jako punkty wyjścia do osiągnięcia i usprawnienia celów zrównoważonego rozwoju. Analizując przeszkody związane z mobilizacją tych dźwigni, podkreśliliśmy obserwację, że mobilizacja zasobów krajowych pozostaje sparaliżowana z powodu kilku ograniczeń na poziomie wpływów i odpływów. Nadrzędną przyczyną tych ograniczeń jest polityczna (i gospodarcza) ekskluzywność, a mianowicie niezdolność politycznych establishmentów do zrozumienia pilnej potrzeby demokratyzacji systemów fiskalnych i finansowych w celu stworzenia konsensusu politycznego wystarczającego do ograniczenia nielegalnych przepływów finansowych z jednej strony, oraz ogromny potencjał, jaki ma redukcja wydatków wojskowych i dotacji w połączeniu z rekrutacją wykształconej młodzieży do budowania pokoju.

Z drugiej strony oczekuje się, że polityki promujące włączenie polityczne i gospodarcze, zwłaszcza fiskalne i finansowe, umożliwią stworzenie większej puli zasobów, które można by natychmiast wykorzystać w służbie „kluczowych dźwigni”, tym samym urzeczywistniając postęp na bezpośrednio powiązanych celach zrównoważonego rozwoju, ale także pozwalając na ustanowienie „punktów wejścia” i rozbicie silosu w kierunku osiągnięcia wszystkich innych celów zrównoważonego rozwoju. Uznając nieodłączną złożoność rozwiązywania konfliktów i budowania pokoju w regionie, niniejszy artykuł przedstawia w załączniku podsumowanie tej analizy i „mapę drogową”. Podejmując kilka stopniowych reform fiskalnych, finansowych, związanych ze służbą cywilną i wydatkami wojskowymi, państwa arabskie mogłyby ustanowić długoterminowe programy rozwoju społecznego, które zmniejszają nierówności, poprawiają dobrobyt społeczno-ekonomiczny i dostęp do bardzo potrzebnych usług socjalnych oraz promują rządy prawa.

Ograniczenie nielegalnych przepływów finansowych i błędnego fakturowania w handlu można osiągnąć, koncentrując się nie tylko na praktycznych mechanizmach, ale także na podstawowych przyczynach, takich jak brak krajowej spójności i włączenia społecznego, którym można zaradzić poprzez międzysektorowe kształtowanie polityki, takie jak reforma służby cywilnej, ustanowienie kwot i merytokratyczne rozważania. Zachęcanie wszystkich okręgów wyborczych do udziału w zamówieniach publicznych ograniczyłoby również zachęty do uchylania się od płacenia podatków przez pracowników umysłowych – środki, które można uzupełnić o dokładniejsze procedury rozliczania, kontroli i dochodzeń.

Wreszcie, finansowanie zagraniczne, czy to bezpośrednie inwestycje zagraniczne, oficjalna pomoc rozwojowa czy przekazy pieniężne, ze względu na ich zmienny charakter, jest bardziej odpowiednie do śledzenia postępów w mobilizacji zasobów krajowych niż do kierowania nimi. Ostatnio uznane międzynarodowe mechanizmy finansowania, w tym partnerstwa publiczno-prywatne, finansowanie mieszane i finansowanie ekologiczne, mogą przynieść korzyści społeczno-ekonomiczne, ale wymagają ustawodawstwa, zdolności sektora publicznego, egzekwowania podatków i infrastruktury, które są obecnie nieodpowiednie, aby właściwie nadzorować, ułatwiać lub zarządzać , takie mechanizmy. Dlatego konieczne jest, aby wiele państw w regionie arabskim uznało, że polityczna i gospodarcza ekskluzywność wiąże się z wysoką ceną, której nie można zapłacić w dłuższej perspektywie.


 

ZAŁĄCZNIK

Mapa drogowa kontekstualizacji Agendy 2030 w świecie arabskim

 


 

Finansowanie

Opracowanie, pisanie i redagowanie artykułu nie było finansowane przez żadną stronę zewnętrzną.


 

Notatki

* Autorzy pragną podziękować dwóm anonimowym recenzentom za pomocne komentarze dotyczące artykułu.


 

Oświadczenie o ujawnieniu

Lamia Moubayed Bissat jest członkiem Komitetu Ekspertów ONZ ds. Administracji Publicznej, służąc obok Katariny Ott (redaktor) i redaktora gościnnego Louisa Meulemana.


 

Bibliografia

    1. Abaza, H., 2018. Finansowanie celów zrównoważonego rozwoju. W: N. Saab i AK Sadik, wyd. Finansowanie zrównoważonego rozwoju w krajach arabskich. Sprawozdanie roczne Arabskiego Forum Środowiska i Rozwoju . Bejrut: AFED.
    2. Abouassi, K., 2010. Zarządzanie rozwojem międzynarodowym przez pryzmat Południa. Administracja publiczna i rozwój , 30(2), s.119-120.
    3. Al-Aref, J., 2014. Wasta po raz kolejny ogranicza szanse arabskiej młodzieży na godne życie . Blogi Banku Światowego.
    4. Alvaredo, F. [i in.], 2018. World Inequality Report 2018 . Światowe laboratorium nierówności.
    5. Besley, T. and Persson, T., 2014. Dlaczego kraje rozwijające się płacą tak niskie podatki? Journal of Economic Perspectives , 28(4) [ CrossRef ]
    6. Duragova, E. i Gusalan, N. 2017. Globalne trendy: wyzwania i możliwości w realizacji celów zrównoważonego rozwoju [ CrossRef ]
    7. Ehmsen, S. and Scharenberg A. (red.), 2015. W obliczu rozwoju . Nowy Jork: Fundacja Róży Luksemburg.
    8. ESCWA, 2017a. Społeczne skutki reformy dopłat do energii w regionie arabskim . Bejrut: Komisja Ekonomiczno-Społeczna ONZ ds. Azji Zachodniej.
    9. ESCWA, 2017b. Karta wyników arabskiego rozwoju finansowego . Bejrut: Komisja Ekonomiczno-Społeczna ONZ ds. Azji Zachodniej.
    10. ESCWA, 2017c. Nowe przemyślenie polityki fiskalnej dla regionu arabskiego Podsumowanie . Bejrut: Komisja Ekonomiczno-Społeczna ONZ ds. Azji Zachodniej.
    11. ESCWA, 2018a. Nielegalne przepływy finansowe w świecie arabskim . Bejrut: Komisja Ekonomiczno-Społeczna ONZ ds. Azji Zachodniej.
    12. ESCWA, 2018b. Zasoby naturalne, przyszłe pokolenia i dobro wspólne . Bejrut: Komisja Ekonomiczno-Społeczna ONZ ds. Azji Zachodniej.
    13. ESCWA, 2019a. Sprawozdanie z Arabskiego Forum na rzecz Zrównoważonego Rozwoju 2019 2019: Wzmocnienie pozycji ludzi oraz zapewnienie włączenia społecznego i równości w regionie arabskim . Bejrut: Komisja Ekonomiczno-Społeczna ONZ ds. Azji Zachodniej.
    14. Everst-Phillips, M., 2012. Ekonomia polityczna kontroli uchylania się od płacenia podatków i nielegalnych przepływów. W: Rozwój osuszania? : Kontrolowanie przepływów nielegalnych funduszy z krajów rozwijających się. Waszyngton, DC: Bank Światowy.
    15. Everst-Phillips, M., 2015. Ekonomia polityczna nielegalnych przepływów finansowych . Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP).
    16. Fattouh, B. i El-Katiri, L., 2013. Dotacje energetyczne na Bliskim Wschodzie iw Afryce Północnej. Przeglądy strategii energetycznej, 2(1), s. 46-47 [ CrossRef ]
    17. Gana, A., 2012. Wiejskie i rolnicze korzenie rewolucji tunezyjskiej: kiedy liczy się bezpieczeństwo żywnościowe. International Journal of Sociology of Agriculture and Food , 12(2).
    18. Gaub, F., 2014. Wydatki na wojsko arabskie: dane liczbowe . Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem.
    19. Rząd Libanu i Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2019. Plan reagowania kryzysowego w Libanie na lata 2017–2020 .
    20. Guterres, A., 2018. Uwagi sekretarza generalnego na spotkaniu wysokiego szczebla w sprawie finansowania Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 .
    21. Harvey, F., 2018. Finansowanie „mieszane” jest kluczem do osiągnięcia globalnych celów zrównoważonego rozwoju, mówi raport . Opiekun.
    22. Jordańskie Królestwo Haszymidzkie, 2015. Jordan’s Way to Sustainable Development Pierwszy krajowy dobrowolny przegląd wdrażania Agendy 2030 . Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    23. Hussein, M., 2008. Koszty degradacji środowiska: analiza w regionie Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Zarządzanie jakością środowiska: An International Journal , 19, s. 305-317 [ CrossRef ]
    24. Ianchovichina, E., 2018. Wybuchy powszechnego gniewu: ekonomia arabskiej wiosny i jej następstwa . Waszyngton, DC: Grupa Banku Światowego [ CrossRef ]
    25. IEP, 2018. Globalny wskaźnik pokoju 2018 . Sydney: Instytut Ekonomii i Pokoju.
    26. Irish, J. and Louet, S., 2018. Pomimo krytyki w kraju, francuska sprzedaż broni podwoiła się na Bliskim Wschodzie . Reutera w Wielkiej Brytanii
    27. Królestwo Bahrajnu, 2018. Tłumaczenie na język angielski raportu VNR: Pierwszy dobrowolny krajowy przegląd Królestwa Bahrajnu dotyczący wdrażania Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i celów zrównoważonego rozwoju .
    28. Lutz, G. i Linder, W., 2004. Tradycyjne struktury samorządu lokalnego dla rozwoju lokalnego . Berno: Uniwersytet w Bernie.
    29. Niculescu, M., 2017. Inwestycje mające wpływ na zamknięcie luki w finansowaniu celów zrównoważonego rozwoju . Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju – Nasze perspektywy, 2017.
    30. Rother, B. [i in.], 2016. The Economic Impact of Conflicts and the Refugee Crisis in the Middle East and North Africa. Noty dyskusyjne personelu Międzynarodowego Funduszu Walutowego, 16(8) [ CrossRef ]
    31. Państwo Palestyna, 2018. Palestyński Narodowy Dobrowolny Przegląd Wdrażania Agendy 2030 . Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    32. Thomson P., 2018. Przemówienie otwierające . SDG Financing Lab, Nowy Jork, kwiecień 2018 r.
    33. Tilley, H. [i in.], 2015. Utrzymanie potencjału sektora publicznego w krajach rozwijających się: przegląd literatury. Dokument roboczy ODI , nr 432 .
    34. Transparency International, 2019. Alarmujące przesłanie poprawek do konstytucji Egiptu. Transparency International.
    35. UN News, 2019. 10 milionów Jemeńczyków „o krok od głodu”, agencja pomocy żywnościowej ONZ wzywa do „nieograniczonego dostępu” do regionów frontowych .
    36. UNDP, 2014. Przywrócić czy zreformować? Nowy Jork: Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju.
    37. Komitet Narodów Zjednoczonych ds. Polityki Rozwoju, 2019. Nie zostawiając nikogo w tyle: podsumowanie .
    38. Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2010. Odbudowa administracji publicznej po konflikcie: wyzwania, praktyki i wyciągnięte wnioski . Nowy Jork: Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    39. Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2015. Program działań z Addis Abeby. Nowy Jork: Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    40. Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2018. Program działań z Addis Abeby. Platforma Wiedzy o Zrównoważonym Rozwoju . Nowy Jork: Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    41. Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2018a. Finansowanie Rozwoju: Postęp i Perspektywy 2018 . Nowy Jork: Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    42. Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2018b. Notatka informacyjna HLPF – Wdrażanie celów zrównoważonego rozwoju: wnioski z regionów . Nowy Jork: Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    43. Organizacja Narodów Zjednoczonych, 2019. Dobrowolne przeglądy krajowe: Platforma wiedzy o zrównoważonym rozwoju . Nowy Jork: Organizacja Narodów Zjednoczonych.
    44. Bank Światowy, 2015. Frustracja klasy średniej podsyciła arabską wiosnę . Waszyngton: Bank Światowy.
    45. Bank Światowy, 2016a. Cele rządowe: korzyści i zagrożenia związane z PPP . Waszyngton: Bank Światowy.
    46. Bank Światowy, 2016b. Zatrudnienie i zarządzanie w sektorze publicznym na Bliskim Wschodzie iw Afryce Północnej w regionie MENA . Waszyngton: Bank Światowy.
    47. Youssef M., 2018. AFSD w kontekście regionalnym i globalnym. Arabskie Forum Zrównoważonego Rozwoju . Bejrut: Komisja Ekonomiczno-Społeczna ONZ ds. Azji Zachodniej.

PDF

7

Wdrażanie Agendy 2030 w świecie arabskim: kontekstualizacja, obszary działania i planowanie polityki

Lamia Moubayed Bissat * i Carl Rihan*

Artykuł    |   Rok:   2019 |   Strony:   459 – 476 |   Tom:   43 |   Wydanie:   4
Otrzymano:   11 sierpnia 2019 r. |   Zaakceptowano:   12 października 2019 r. |   Opublikowano w Internecie:   1 grudnia 2019 r

Pobierz cytat        https://doi.org/10.3326/pse.43.4.7

To jest artykuł w otwartym dostępie rozpowszechniany na licencji  Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License (CC-BY-NC), która zezwala na niekomercyjne wykorzystanie i redystrybucję, o ile podasz odpowiednie oznaczenie, podasz link do licencji i wskażesz, czy dokonano zmian.

Link do artykułu: http://www.pse-journal.hr/en/archive/implementing-agenda-2030-in-the-arab-world-contextualization-action-areas-and-policy-planning_4625/full-article/

Obraz wyróżniający: Cele Zrównoważonego Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych. By United Nations – un.org, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=80531292

Cele zrównoważonego rozwoju (Za Wikipedią)

Cele zrównoważonego rozwoju lub cele globalne to zbiór siedemnastu powiązanych ze sobą celów, które mają służyć jako „wspólny plan pokoju i dobrobytu dla ludzi i planety, teraz iw przyszłości”. Cele zrównoważonego rozwoju to: brak ubóstwa; zero głodu; dobre zdrowie i dobre samopoczucie; edukacja wysokiej jakości; równouprawnienie płci; czysta woda i urządzenia sanitarne; przystępna cenowo i czysta energia; godna praca i wzrost gospodarczy; przemysł, innowacje i infrastruktura; zmniejszone nierówności ;zrównoważone miasta i społeczności; odpowiedzialna konsumpcja i produkcja; działania na rzecz klimatu; życie pod wodą; życie na lądzie; pokój, sprawiedliwość i silne instytucje; i partnerstwa dla celów. Cele zrównoważonego rozwoju podkreślają wzajemnie powiązane środowiskowe, społeczne i ekonomiczne aspekty zrównoważonego rozwoju, stawiając zrównoważony rozwój w centrum uwagi.

Cele zrównoważonego rozwoju zostały sformułowane w 2015 r. przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych (ZO ONZ) w ramach Agendy Rozwoju po 2015 r. , której celem było stworzenie przyszłych globalnych ram rozwoju, które zastąpią Milenijne Cele Rozwoju , które zakończyły się w tym roku.  Zostały one formalnie sformułowane i przyjęte w rezolucji ZO ONZ zwanej Agendą 2030, znanej potocznie jako Agenda 2030.  W dniu 6 lipca 2017 r. cele zrównoważonego rozwoju stały się bardziej wykonalne dzięki rezolucji ZO ONZ, która określa konkretne cele dla każdego celu i dostarcza wskaźników do mierzenia postępów.  Większość celów ma zostać osiągnięta do 2030 r., chociaż niektóre nie mają daty końcowej. Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) również podjął inicjatywę osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju, oferując wsparcie krajom rozwijającym się.  Na przykład MFW działa na rzecz zmniejszenia ubóstwa w krajach rozwijających się o niskich dochodach, oferując wsparcie finansowe podczas pandemii COVID-19.

Istnieją przekrojowe kwestie i synergie między różnymi celami; na przykład w przypadku celu zrównoważonego rozwoju nr 13 dotyczącego działań na rzecz klimatu IPCC widzi silne synergie z celami zrównoważonego rozwoju nr 3 (zdrowie), 7 (czysta energia), 11 (miasta i społeczności), 12 (odpowiedzialna konsumpcja i produkcja) i 14 (oceanami). I odwrotnie, krytycy i obserwatorzy również zidentyfikowali kompromisy między celami, takimi jak wyeliminowanie głodu i promowanie zrównoważenia środowiskowego.  Inne obawy dotyczą zbyt wielu celów (skutkujących kumulacją kompromisów), słabego nacisku na zrównoważenie środowiskoweoraz trudności w śledzeniu wskaźników jakościowych.