Decentring Carl Schmitt: Kolonialny stan wyjątkowy i kryminalizacja polityki w Indiach Brytyjskich, 1905-1920 / John Pincince

0
220
Obraz: Generał dywizji Wellesley dowodzący swoimi żołnierzami w bitwie pod Assaye w 1803 roku. Z Wikimedia Commons, bezpłatnego repozytorium multimediów
Jeśli dzieło Carla Schmitta można postrzegać jako nomotetyczne podejście do prawa międzynarodowego i systemu międzypaństwowego w XIX i XX wieku, które w rzeczywistości dotyczy okresu międzywojennego i końca porządku liberalnego – jest to pogląd eurocentryczny; opiera się na procesach historycznych skoncentrowanych na Europie. Aby przeciwstawić się nierównowadze w badaniu przez Schmitta międzynarodowego rozpadu klasycznego liberalnego porządku wyartykułowanego w jego Nomosie ziemi, niniejszy esej stara się rozważyć ideograficzną teorię polityczną Schmitta, śledząc historię porządku polityczno-biurokratycznego w Indiach Brytyjskich w drugiej połowie okresu załamania porządku, od 1890 do 1918 roku, ze szczególnym uwzględnieniem piętnastu lat między 1905 a 1920 rokiem.
Według Schmitta jus publicum Europaeum (JPE) powstało ze średniowiecznego porządku chrześcijańskiego (respublica Christiana) – i w przeciwieństwie do tego europejskiego (zwłaszcza pod względem przestrzennym) porządku chrześcijańskiego, JPE miało zasięg globalny. Wyłonił się on podczas „Wieku Odkryć” i aneksji terytoriów amerykańskich do Europy. JPE opierał się na przestrzennych i cywilizacyjnych rozróżnieniach między terytoriami europejskimi i pozaeuropejskimi. Zdaniem Schmitta struktura starego porządku postrzegała państwo jako oddzielone od społeczeństwa, a politykę jako oddzieloną od gospodarki.
Dla Schmitta JPE, czyli zdominowany przez Europę globalny porządek (międzynarodowy system państw), rozpadł się w latach 1890-1918, podczas których „rozróżnienie” między światami „cywilizowanymi” i „niecywilizowanymi” zasadniczo załamało się pod koniec I wojny światowej, gdy stary porządek JPE politycznie i instytucjonalnie rozwiązał się w postanowieniach traktatu wersalskiego i wraz z utworzeniem Ligi Narodów. W swojej dyskusji na temat współczesnego europejskiego imperializmu Schmitt zajmuje się głównie kolonizacją obu Ameryk i powstaniem Stanów Zjednoczonych pod koniec XIX wieku. „Podróże odkrywcze” reprezentowały nową epokę historyczną, prawdziwie globalny europejski nomos. Począwszy od końca XIX wieku, zachodnia półkula zaczęła funkcjonować odrębnie od europejskich „wielkich mocarstw” i stała się Großraum obu Ameryk, zdominowanym przez Stany Zjednoczone. Jednak koncentracja Schmitta skoncentrowana na europejskim podboju i zasiedleniu obu Ameryk ogranicza to, co z perspektywy czasu mogłoby być bardziej globalną dyskusją na temat ustanowienia JPE. Chociaż Schmitt poświęca cały rozdział „konferencji kongijskiej” z 1885 r. i późniejszej „walce” o terytoria kolonialne w Afryce, nie uwzględnia w swojej dyskusji europejskich terytoriów kolonialnych w Azji. Ogólnie rzecz biorąc, Schmitt postrzega współczesny europejski imperializm jako proces zawłaszczania ziemi (Landnahme) i politycznej aneksji terytoriów pozaeuropejskich. Jego obawy dotyczą zatem imperialnego metropolii, europejskiego porządku globalnego zakłóconego przez radykalne zmiany, w szczególności pojawienie się Stanów Zjednoczonych jako pierwszej hemisferycznej potęgi (po Doktrynie Monroe), która miała stać się globalną potęgą po latach 90-tych XIX wieku. W ten sposób rozpad JPE doprowadził do upadku europejskiej „świadomości”, a w miejsce tego porządku, czyli nomosu, pojawiło się „powszechne” i „bezprzestrzenne” prawo międzynarodowe.
W Pojęciu polityczności, opublikowanym po raz pierwszy w 1927 r., Schmitt koncentruje się na „naturze polityczności” (19) i relacjach między państwem a społeczeństwem. Państwo w tym przypadku jest „w decydującym przypadku ostateczną władzą” (20). Dla Schmitta to, co polityczne, jest „ogólnie zestawione z 'państwem’ lub przynajmniej jest z nim powiązane” (20). Schmitt wprowadza cztery rozróżnienia relacji między państwem a społeczeństwem: moralne, estetyczne, ekonomiczne i polityczne. Rozróżnienie polityczne opiera się na „działaniach i motywach politycznych, które można zredukować [do] relacji między przyjacielem a wrogiem” (a nie wrogiem) (26). Schmitt wyraźnie rozróżnia dychotomie przyjaciel/wróg i przyjaciel/obcy. Rozróżnienia te określają sposób relacji w czasie pokoju i wojny. Rozróżnienie przyjaciel/wróg to relacja między „wrogimi” państwami, z których oba są członkami wspólnoty politycznej, międzynarodowego porządku politycznego. Rozróżnienie przyjaciel/obcy jest dość proste: zachowuje pojęcie wroga, ale różni się od dychotomii przyjaciel/wróg absolutną innością wroga. Wróg, jako wróg absolutny, nie jest częścią kolektywu politycznego, który po okresie wojny mógłby negocjować warunki pokoju. Wróg był raczej antytezą JPE. Pod wieloma względami kategorię „wroga” można zatem zastosować do rozróżnienia między kolonizatorem a kolonizowanym.
W tym i innych pismach Schmitta należy zastanawiać się nad naturą państwa kolonialnego. W jaki sposób można odczytać państwo kolonialne w pracach Schmitta? Jeśli suweren decyduje o wyjątku, jak możemy to rozpatrywać w odniesieniu do władzy państwa kolonialnego? Chciałbym zasugerować, że polityczna kontestacja i opór służyły jako kluczowe elementy dialektycznej relacji konceptualizacji tego, co oznaczało bycie „politycznym” w Indiach Brytyjskich w okresie upadku JPE Schmitta.
Brytyjsko-indyjskie państwo kolonialne próbowało kontrolować antagonistyczny element kolonialnego „innego”, rozumianego w kategoriach prawnych jako „przestępca”. [1] [#N1] Kryminalizacja w koloniach tego, co brytyjskie państwo liberalne uważało za prawa naturalne (i polityczne), była stale ewoluującym procesem w Indiach Brytyjskich na początku XX wieku. Pojawienie się ruchu swadeshi po 1905 roku było postrzegane jako krytyczny okres w walce nacjonalistycznej. W latach po 1905 r. brytyjski rząd Indii uchwalił szereg drakońskich przepisów mających na celu ograniczenie sprzeciwu, co skutkowało stale rosnącą populacją więźniów „politycznych”. W 1920 r. rozpoczęła się powszechna amnestia i uwolnienie tzw. „politycznych” więźniów w Indiach, w następstwie proklamacji z 24 grudnia 1919 r. wydanej przez króla Jerzego V, rzekomo z okazji zakończenia I wojny światowej.
Aby spróbować zrozumieć kolonialny stan wyjątkowy, zastanówmy się nad pytaniem, które Giorgio Agamben stawia na pierwszych stronach otwierającego rozdziału State of Exception: „co to znaczy działać politycznie?” (2) Aby odnieść to pytanie do historycznego kontekstu antykolonialnego oporu w Indiach w pierwszych dwóch dekadach początku XX wieku, musimy zbadać warunkowy charakter „działania politycznego”, w ramach którego kolonialne środki prawne były stosowane w celu kontrolowania i tłumienia tego, co urzędnicy kolonialni określali jako działania polityczno-kryminalne. Krótko mówiąc, aby zrozumieć historyczną warunkowość tego, co to znaczy działać lub być „politycznym”, konieczne jest dialogiczne zbadanie[2] [#N2] definiowania i zamykania przez kolonialny rząd Indii samozwańczych indyjskich więźniów politycznych w okresie formowania się „ekstremistycznego” ruchu nacjonalistycznego w latach 1905-1920. Główną uwagę poświęcono tutaj więźniom „politycznym”, którzy zostali przetransportowani na Wyspy Andamańskie i osadzeni w więzieniu Cellular Jail, z dala od ogólnej populacji „przestępczej”. Oprócz fałszywego stosowania kodeksów karnych przeciwko podburzaniu i innym powiązanym czynom przestępczym (np. sekcje 121, 121A, 122, 123, 124, 124A)[3] [#N3] – zgodnie z definicją i szerokim zastosowaniem przez brytyjski rząd Indii – reżim kolonialny zapewnił więźniom „politycznym” dodatkowy impuls w ich żądaniu specjalnego statusu „politycznego” poprzez odizolowanie tych więźniów od „zwykłych” przestępców. Wysiłki tych samozwańczych więźniów „politycznych”, aby oznaczyć się jako polityczni – którzy starali się zostać uznani przez rząd za takich – i otrzymywać lepsze racje żywnościowe, mniej rygorystyczną pracę i zwiększoną liczbę stanowisk urzędniczych, były próbą dalszego zdystansowania się przez więźniów od charakteru „przestępstw” popełnionych przez „zwykłych” przestępców. Legitymizacja polityczna w kontekście rządów kolonialnych i oporu antykolonialnego, poszukiwana przez więźniów „politycznych”, ale odmawiana przez brytyjskie władze kolonialne za pomocą środków prawnych i karnych, ujawnia dwa wątki w historiografii indyjskiego ruchu nacjonalistycznego i władzy kolonialnej: elitarny element „ekstremistycznej” polityki na początku XX wieku oraz autorytarną strukturę państwa kolonialnego, która wspierała opór antykolonialny. Wysiłki rządu Indii zmierzające do delegitymizacji walki „politycznej” i sprowadzenia jej do działalności przestępczej zderzyły się z próbami uzasadnienia przez więźniów „politycznych” uznania i autentyczności ich antykolonialnego oporu.
Jak wyjaśnia David Scott w swoim eseju „Colonial Governmentality”, władza kolonialna „wprowadziła nową politykę”, która była związana z określoną racjonalnością. W przypadku kryminalizacji i kontroli działalności politycznej oraz artykulacji tożsamości więźniów politycznych na początku XX wieku widzimy wprowadzenie nowej polityki, tego, co Scott określa jako „rządzący wpływ na zachowanie kolonialne” (204). W przypadku kolonialnych Indii taka polityka i jej związek ze zbieraniem danych wywiadowczych, nadzorem policyjnym, inwigilacją i siłą prawną były jednocześnie oporne i włączane do dyskursu antykolonialnego, zwłaszcza w konstytuowaniu praktyki politycznej „politycznych” skazańców lub określania ich jako więźniów politycznych. Innymi słowy, kształt i zakres wyjątkowego państwa kolonialnego reprezentował nowy rodzaj polityki; a polityka ta była rodzajem dialektyki, która kwestionowała nie tylko władzę kolonialną, ale także stary nomos w całości. W czasie rozpadu JPE widzimy globalną cyrkulację antysystemowych idei i praktyk, a w konkretnym przypadku oporu wobec rządów kolonialnych w Indiach istniała złożona interakcja, która została uproszczona w poprzednich historiach jako jedna między skolonizowanym a kolonizatorem. W tym sensie możemy przerobić pojęcie wyjątku i natury globalnego JPE Carla Schmitta i zastosować je historycznie do kolonialnych Indii w latach 19051920, od rozbioru Bengalu (1905) do Rowlatt Acts i proklamacji króla Jerzego V w 1919 roku. Państwo kolonialne było konstytutywnym elementem rozwoju nowoczesnego państwa, ale wyraźnie różniło się od europejskiego państwa liberalnego. W ten sposób zgadzam się z Parthą Chatterjee[4] [#N4], a dokładniej z jego najnowszą pracą, The Black Hole of Empire, w której twierdzi, że „nowoczesne imperium… jest częścią składową… historii nowoczesności” (i). Chatterjee uogólnia swój argument na temat „globalnej praktyki władzy”, porównując państwo kolonialne z państwem euroamerykańskim w okresie JPE Schmitta, twierdząc, że istniały „różne stopnie wyjątków od tej normy [europejskiego porządku polityczno-jurydycznego] w relacjach między mocarstwami imperialnymi a jednostkami państw niższych” (The Black Hole 337). Wreszcie, jeśli chodzi o to, co interesuje mnie w odniesieniu do Schmitta i państwa kolonialnego, Chatterjee stwierdza: „Najbardziej wiarygodną definicją imperialnej praktyki pozostaje przywilej ogłoszenia wyjątku od normy” (The Black Hole 337). Argumentowałbym dalej, stwierdzając bardziej wyraźnie, że państwo kolonialne było państwem wyjątku.
Państwo kolonialne umożliwiło powstanie nowoczesnego państwa, a jak widzimy w ostatnich czasach, autorytarne praktyki nowoczesnego państwa wydają się bardziej podobne do państwa kolonialnego niż do jakiegoś wyidealizowanego nowoczesnego państwa liberalnego – lub nowoczesne państwo liberalne jest czymś w rodzaju państwa nieliberalnego zawoalowanego przez wdrożenie liberalnych ideałów wolności, wolności, równości i sprawiedliwości. Państwo kolonialne reprezentuje zatem trwały stan wyjątkowy, a tym samym stanowi przerwę lub separację od nowoczesnego państwa, o czym na różne sposoby dyskutują Schmitt, Agamben i Chatterjee. Różnica między państwem kolonialnym a państwem nowoczesnym (metropolitalnym) polega na stałości stanu wyjątkowego, to znaczy na stałym stanie wyjątkowym, który odróżnia państwo kolonialne od nowoczesnego państwa liberalnego. Ustanowienie systemu prawnego i mechanizmu policyjnego służyło jako dwa filary w utrzymaniu porządku politycznego pod koniec XIX i na początku XX wieku w Indiach Brytyjskich. W tym procesie formowania się państwa kolonialnego widzimy, jak państwo (kolonialne) wykracza poza podbój i ekspansję – lub to, co Schmitt nazywa „okupacją” – w kierunku bardziej stabilnej i bezpiecznej suwerenności kolonialnej. W ciągu pierwszych dwudziestu dekad XX wieku państwo kolonialne o wyjątkowym charakterze nieustannie próbowało się reprodukować w obliczu oporu i wyzwań dla jego legitymizacji lub suwerenności. Wyzwania wobec władzy kolonialnej na jednym poziomie ujawniły niepewny porządek państwa kolonialnego, podczas gdy środki nadzwyczajne i zwiększony nadzór w celu kontrolowania sprzeciwu ujawniły dalszą kryminalizację podmiotu kolonialnego. Omówione poniżej różne kodeksy karne ustanowione przez kolonialny rząd Indii, które miały na celu kryminalizację i tłumienie działalności politycznej na początku XX wieku, odzwierciedlają dialogiczną naturę między państwem kolonialnym a formami oporu wobec niego. W tym przypadku okres schyłku JPE Schmitta może służyć jako bogate źródło do zbadania procesu dialogicznego, w którym „polityczność” (w terminach podobnych do Benjamina w jego „Krytyce przemocy”) wyłania się w tym upadku starego nomosu. Względne milczenie Schmitta na temat polityczności podmiotu kolonialnego w celu zakwestionowania nomosu służy jako przypomnienie ograniczeń jego konceptualizacji „polityczności”, a także jego krótkowzrocznego spojrzenia na rozpad starego porządku.
Historyczna przypadkowość tworzenia stanu wyjątkowego jest widoczna w doraźnych podstawach kolonialnego stanu wyjątkowego, zwłaszcza w analizowanym okresie – czy to w odniesieniu do sądów specjalnych ustanowionych w bardziej kłopotliwych prowincjach (np. Pendżab, Bengal i Bombaj [Maharashtra]), czy też do innych ustaw, które miały na celu kryminalizację działalności politycznej w Indiach. Istnieje wiele przykładów takich działań w Indiach Brytyjskich w XIX i XX wieku. Rozporządzenie III z 1818 r. zezwalało Brytyjczykom na zatrzymywanie osób podejrzanych o działalność polityczną bez procesu w Bengalu, a w latach 1905-1920 ustawa z 1907 r. o zapobieganiu spotkaniom o charakterze uwłaczającym (Prevention of Seditious Meetings Act) zakazywała zgromadzeń publicznych „mogących wywołać niepokoje, podniecenie publiczne lub na jakikolwiek temat polityczny, lub w celu rozpowszechniania materiałów drukowanych” (Punjab record, 25). Ustawa o substancjach wybuchowych z 1908 r., która opierała się na wersji tej ustawy przyjętej w Wielkiej Brytanii w 1883 r., zakazywała sprzedaży, posiadania i dystrybucji niektórych substancji chemicznych, które mogły być wykorzystywane do produkcji bomb. Ustawa Newspapers (Incitement to Offences) Act z 1908 r. zezwalała na zakaz wydawania gazet, konfiskatę prasy i nakładanie grzywien na wydawców, którzy drukowali „podburzające” materiały. Indyjska ustawa o zmianie prawa karnego z 1908 r. stworzyła specjalne trybunały składające się z trzech sędziów wysokiego sądu do sądzenia niektórych przestępców, z których wielu było sądzonych na podstawie sekcji 121124 indyjskiego kodeksu karnego (zwanego dalej IPC). Indyjska ustawa prasowa z 1910 r. dodatkowo wyciszyła publikację materiałów drukowanych uznanych za bezpodstawne. Podczas I wojny światowej wprowadzono ustawę o obronie Indii z 1915 roku. Ustawa została rzekomo uchwalona w celu zwalczania bengalskich „anarchistów”. Sama ustawa była podobna do ustaw o obronie królestwa z 1914 i 1915 roku, które zostały uchwalone w Wielkiej Brytanii w pierwszych latach po wybuchu I wojny światowej. Ustawa o przestępstwach rewolucyjnych i anarchicznych z 1919 roku, powszechnie nazywana ustawami Rowlatta, rozszerzyła ustawę o obronie Indii po zakończeniu I wojny światowej. W tych przykładach widzimy środki prawne stworzone w celu zwalczania oporu antykolonialnego jako rodzaj mikrofizyki władzy (Foucault 139). Takie prawne techniki władzy były częścią zagranicznej struktury gromadzenia informacji i działań policyjnych.
Informacje i dane wywiadowcze zebrane na temat „anarchistycznych” przestępców pozyskanych przez kolonialne państwo indyjskie krążyły między różnymi agencjami zarządzającymi imperium, między metropolią a kolonią oraz wewnątrz nich. Komunikacja między indyjskimi urzędnikami rządowymi, prowincjonalnymi, centralnymi i cesarskimi, przybierała różne formy. Zbieranie danych wywiadowczych i działania policyjne służyły jako technologia władzy, która była instrumentalna dla kolonialnej rządowości, stosowanej w tym przypadku przeciwko tym segmentom indyjskiej populacji kolonialnej, które zostały uznane za przestępców (politycznych). Działania inwigilacyjne państwa kolonialnego, wzmocnione przez wprowadzenie nowych kodów prawnych, pomogły w (ponownym) wytworzeniu rozróżnienia między działaniami „politycznymi” i „przestępczymi”.

Pozwolę sobie przedstawić krótki historyczny przegląd tworzenia kolonialnego państwa wyjątkowego. To historyczne wprowadzenie pełni dwie funkcje: po pierwsze, pokazuje historyczną warunkowość kolonialnego państwa wyjątkowego, a po drugie, pokazuje, że chociaż państwo kolonialne było rzeczywiście bytem politycznym odrębnym od nowoczesnego państwa liberalnego, jak argumentują Guha i Chatterjee (The Nation), jest ono częścią historii samego nowoczesnego państwa. Przedstawione poniżej dowody ograniczają się głównie do prawnego charakteru państwa kolonialnego w odniesieniu do oporu antykolonialnego i przestępstw „politycznych” (kryminalnych).

Angielskie prawo karne ustanowiło pierwszeństwo późniejszemu kolonialnemu prawu indyjskiemu, nie rozróżniając wyraźnie ani nie oddzielając przestępstw politycznych od ogólnego prawa karnego. Widzimy współczesną genealogię więźniów politycznych w Anglii i Irlandii pomiędzy 1840 a 1914 rokiem w odniesieniu do ruchów czartystów (lata czterdzieste XIX w.), Fenianów (lata osiemdziesiąte XIX w.) i sufrażystek (początek XX w.) (Radzinowicz i Hood). W pierwszych dziesięcioleciach XIX wieku prawo obowiązujące w przypadku tego, co można uznać za przestępstwo polityczne, było objęte wywrotowym zniesławieniem i zdradą stanu. [5] W połowie stulecia uchwalona ustawa o zdradzie i przestępstwie [6] sklasyfikowała przestępstwa i powiązane kary w trzech kategoriach dotkliwości w zależności od przestępstwa i kary:
  1. Zdrada stanu: śmierć
  2. Zbrodnia zdrady stanu: transport na siedem lat do dożywocia
  3. Bunt: uwięzienie
Kategorie 1 i 2 uznano za przestępstwo, a kategorię 3 za wykroczenie. W walce z powstaniami w Fenianie i irlandzkim sprzeciwem politycznym opracowano kodeksy zdrady stanu, aby karać każdy bunt przeciwko rządom angielskim. Co najważniejsze, przestępstwa polityczne określane jako zbrodnia zdrady stanu lub działalność wywrotowa były przedstawiane jako „zbrodnie w afekcie”, typologia czynu przestępczego motywowanego emocjami, a zatem irracjonalnego (Radzinowicz i Hood 1448). W związku z tym podejmowane przez więźniów skazanych na podstawie ustawy o zbrodniach zdrady stanu próby ubiegania się o specjalny status więźniów „politycznych” mogą zostać prima facie oddalone . Wkrótce zobaczymy skutki kryminalizacji sprzeciwu politycznego (lub buntu) w przypadku indyjskiego ruchu nacjonalistycznego. Przestępczość polityczna jest zasadniczo aktem lub zespołem czynów pomiędzy antysystemowymi i systemowymi ideologiami, instytucjami, zbiorowościami i jednostkami (Arrighi, Hopkins i Wallerstein). Przestępczość polityczna to dialogiczny zbiór relacji i praktyk; „dewiacja” polityczna sprawdza się w kontekście interakcji między władzą państwową a społeczeństwem obywatelskim, w ustanawianiu, utrzymywaniu, reprodukcji i dyscyplinarnym konstruowaniu stabilnego porządku społecznego.
Kodeksy prawne chroniące przed działalnością wywrotową zostały zapisane w art. 283 [1] [a] Kodeksu angielskiego oraz w podobnym kodeksie prawnym w Indiach (art. 124A). W XIX-wiecznej Anglii kodyfikacja przepisów zakazujących „działań wywrotowych” jako podżegania przeciwko państwu została wprowadzona w 1869 r.:
Podburzanie obejmuje wszystkie te praktyki, czy to słowem, czynem czy pismem, które mają na celu zakłócenie spokoju publicznego państwa i skłonienie ignorantów do obalenia rządu. Celem buntu jest na ogół wywołanie niezadowolenia i powstania, wzniecenie opozycji wobec rządu i pogarda wymiaru sprawiedliwości, a samą tendencją buntu jest zapraszanie ludzi do powstania i buntu. Bunt został opisany jako nielojalność w działaniu, a prawo uważa za bunt wszelkie praktyki, których celem jest wzbudzenie niezadowolenia lub niezadowolenia, wywołanie niepokojów społecznych lub doprowadzenie do wojny domowej, wywołanie nienawiści lub pogardy wobec suwerena i rządu , prawa lub konstytucja państwa i ogólnie wszelkie wysiłki mające na celu promowanie porządku publicznego. ( Raporty prawa międzynarodowego 214) [7]
W przypadku Indii Brytyjskich sekcje IPC, które określały działalność wywrotową i inne przestępstwa polityczne, pominięto w Kodeksie, gdy został on formalnie przyjęty w 1861 r. Dopiero w 1870 r. do IPC dołączono sekcję 124A („wywrotowość”). w ustawie XXVII z 1870 r. [8] Zdrada, czyli prowadzenie wojny przeciwko królowi (lub królowej), została ujęta w sekcji 121 pierwotnego Kodeksu karnego uchwalonego w 1861 r. [9] Przed wprowadzeniem indyjskiego kodeksu karnego istniało wiele rozporządzeń i powiązane akty kryminalizowały przestępstwa państwowe i powiązane przestępstwa polityczne w Prezydencjach, w szczególności w rozporządzeniu w sprawie więźniów stanu Bengal (rozporządzenie III z 1818 r.), o którym mowa wcześniej, które umożliwiało zapobiegawcze przetrzymywanie w przypadku podejrzeń o przestępstwa państwowe lub „przestępstwa polityczne”. [10] „Przestępstwa polityczne” wymienione w IPC zostały ujęte w rozdziale VI, w „przestępstwach przeciwko państwu”, sekcjach 121-124. Do tych przestępstw dołączyło szereg istotnych odpowiednich ustaw uchwalonych na początku XX wieku, w szczególności w latach 1905–1920, takich jak ustawa o substancjach wybuchowych z 1908 r. i ustawy Rowlatta z 1919 r.
James Campbell Ker, który opracował raporty wywiadowcze zebrane w książce „ Political Trouble in India, 1907-1917” , był osobistym asystentem dyrektora wywiadu kryminalnego w latach 1907–1913. Niniejsze zestawienie zostało sporządzone na prośbę Sir Reginalda Harolda Craddocka (1864). -1937), który służył jako poseł do rządu Indii pod rządami wicekróla Lorda Hardinge’a, aby pomóc Komisji Rowlatta w jej pracach nad „naturą i zakresem przestępczych spisków związanych z ruchem rewolucyjnym w Indiach” (Raport Komisji ds. buntu , I). We wstępie do „Political Trouble” CR Cleveland, dyrektor wywiadu kryminalnego w latach 1909–1919, omówił cel, dla którego książka została wydrukowana, i umieścił ją w kontekście niedawnego przypływu „oburzeń” politycznych (lub „politycznych działalność przestępcza”, v). Punktem wyjścia książki, czyli rokiem 1907, była pięćdziesiąta rocznica indyjskiego „buntu” i nasilenia się „zbrodni rewolucyjnej” (początek spisku Bengal-Alipore). [11] Cleveland zauważył, że rewolucyjna przemoc („spiski” i „bunty”) trwały do ​​roku 1914, kiedy zdano sobie sprawę, że „Sądy w Bengalu, które okazały się zupełnie niezdolne do poradzenia sobie z rewolucyjną zbrodnią i przestępcami, w rezultacie dla tych ostatnich nie istniał działający system kar, a informacje były trudne do uzyskania i prawie niemożliwe do wykorzystania” (Ker, vi). Takie stwierdzenie odzwierciedla ograniczenia kolonialnego porządku informacyjnego w Indiach Brytyjskich. Jednocześnie odzwierciedla to pewien stopień amnezji polityczno-prawnej w odniesieniu do licznych aktów prawnych (prowincjonalnych i rządowych Indii) oraz specjalnych trybunałów, które co najmniej od 1907 r. były uchwalane w celu powstrzymania (lub nawet zniszczenia) polityki -aktywność kryminalna. [12] Następnie Cleveland wyjaśnia, że ​​uchwalenie ustawy o obronie Indii w 1915 r. zapewniło niezbędną reakcję państwa na kryzys polityczny (pozornie konieczny przez I wojnę światową, ale powiązany ze spiskami politycznymi w Indiach i za granicą), co w rzeczywistości oznacza było ogłoszenie stanu wojennego. Według Austena Chamberlaina, Sekretarza Stanu ds. Indii, do października 1916 roku „w roku 1915 czterdzieści sześć osób skazanych za takie przestępstwa otrzymało karę śmierci, a czterdzieści dwie skazano na dożywotni transport. W tym samym roku dziesięć osób umieszczono w areszcie na podstawie rozporządzenia w sprawie więźniów stanu Bengal, a 216 zostało poddanych na mocy ustawy o obronie Indii ograniczeniom w przemieszczaniu się, przy czym miejsce przetrzymywania lub zamieszkania zostało w każdym przypadku określone w nakazie lub nakazie”. [13] Jeśli chodzi o Ustawę o obronie, Cleveland zauważył, że kiedy te specjalne siły wojenne weszły w życie, „nasz system wywiadu, zapobiegania i karania ogromnie się poprawił” (Ker vi).
Druga publikacja, Terroryzm w Indiach HW Hale’a , 1917-1936 , była kontynuacją wcześniejszej pracy Kera. Co ciekawe, widzimy zmianę nazwy tego zaburzenia: z „kłopotów politycznych” na „terroryzm”. Hale używa słowa terroryzm, którego nie używa się w odniesieniu do ruchów rewolucyjnych (np. komunistycznych i Ghadar ), „na oznaczenie popełnienia zamachów o stosunkowo «indywidualnym» charakterze” (1). Jednak przedmiot niepokoju nie ogranicza się do pojedynczych „ataków”. Jakie więc były obawy urzędników kolonialnych dotyczące utrwalenia stabilności i porządku państwa kolonialnego w związku z wydarzeniami historycznymi? Niektóre z tych wydarzeń historycznych zostały pokrótce omówione powyżej. Poniżej przeanalizuję je bardziej szczegółowo.
Podział Bengalu dokonany przez lorda Curzona, ogłoszony w 1904 r. i uchwalony w 1905 r., wywarł potężny wpływ na raczkujący i słabo wyartykułowany ruch swaraj („samorządność”). Jednym ze skutków podziału bengalskiego była konsolidacja ruchu swadeshi („rdzennej produkcji”) i udział Hindusów, którzy należeli do kasty wyższej i Hindusów z klasy średniej, rozproszonych po większości subkontynentu indyjskiego (Sarkar). [14] Chociaż lokalne ruchy bojkotu istniały już co najmniej od końca lat osiemdziesiątych XIX wieku, takie jak gauraksha („ochrona krów”) i ruchy wstrzemięźliwości w Indiach, ruchy swadeshi i swaraj po 1905 roku znacząco zmieniły krajobraz działań politycznych . Gauraksha Sabha („Towarzystwo Ochrony Krów”), założone w 1893 r., i inne powiązane grupy bojkotowe ograniczyły swój dyskurs do kwestii retoryki reform społeczno-religijnych. [15] Ruchy te powstrzymały się od bezpośredniej krytyki w sensie propagowania swaraja Raju Brytyjskiego Jednak po 1905 roku indyjski reformistyczny dyskurs polityczny, który w sferze publicznej początkowo ograniczał się do stowarzyszeń ochotniczych, ruchów społeczno-religijnych i gazet czytanych przez elitarną mniejszość wykształconą, zmienił się w niektórych kręgach w stronę radykalnej (lub bojowej) propagandy politycznej i działania – czyli to, co Brytyjczycy nazywali ekstremizmem „terrorystycznym” i „anarchistycznym” – aby stawić czoła temu, co było postrzegane i przedstawiane jako reżim autorytarny i opresyjny. Czyny „terrorystyczne” i „anarchistyczne” zostały zdefiniowane szeroko i zbyt inkluzywnie jako działalność przestępcza w omówionych powyżej kodeksach IPC oraz w nowych przepisach uchwalonych na początku XX wieku, które uznawały sprzeciw i opór wobec rządów kolonialnych za akty przestępcze, a nie polityczne .
W ciągu pięciu lat po wprowadzeniu podziału bengalskiego rząd brytyjski w Indiach i Anglii był coraz bardziej zaniepokojony politycznym (lub apolitycznym) charakterem protestów na forach publicznych i w mediach drukowanych, a także słabo zawoalowanym i wzmożonym wezwaniem do za przemoc wobec brytyjskich interesów kolonialnych. Aby zapewnić stabilność i porządek publiczny, niezwykle ważne było, aby państwo kolonialne zareagowało na wzmożony opór antykolonialny i związane z nim „agitacje”.
Jeszcze przed rozbiorem Bengalu lord Curzon, wicekról Indii (1899–1905), wezwał do utworzenia policji wywiadowczej, Departamentu Wywiadu Kryminalnego (CID), który ostatecznie utworzono w 1903 r. Wkrótce po odejściu Curzona ze stanowiska wicekróla Lord John Morley, Sekretarz Stanu Indii w latach 1905–1910, i Lord Minto, wicekról Indii w latach 1905–1910, byli zdeterminowani zbadać i położyć kres wszelkiej działalności antykolonialnej uważanej za „ekstremistyczną” i „rewolucyjną” poprzez rozszerzenie praca CID. [16] Utworzenie oddziału CID skupiłoby się w szczególności na „wywrotach”, które zajmowałyby się konkretnymi dochodzeniami w sprawie osób zaangażowanych w tak zwaną działalność terrorystyczną lub anarchistyczną. Poparcie dla Oddziału Specjalnego CID wyrażano w kategoriach potrzeby obserwowania i ograniczania szeroko rozpowszechnionych na całym świecie ośrodków buntu w Indiach przeciwko rządowi kolonialnemu.
Lord Minto, wicekról Indii, przedstawił ostateczną opinię w tej sprawie, zgadzając się z porucznikiem H. Adamsonem z Departamentu Armii, że nie ma potrzeby tworzenia oddziału specjalnego. [17] Początkowo podjęto minimalne środki w celu policji w przypadku działań postrzeganych jako „polityczne” (przestępcze). Jednym prostym środkiem było rozpoczęcie w 1907 r., na polecenie Lorda Minto, „Dziennika wydarzeń politycznych”; najprawdopodobniej wynik wzmożonej agitacji politycznej wzywającej do uchylenia podziału Bengalu. [18] W lipcu 1907 r. rząd Indii na mocy art. 26 ustawy o urzędach pocztowych (1898) usankcjonował przechwytywanie kopii indyjskiego socjologa wysyłanych do Indii Brytyjskich. [19] Przechwytywanie i zakaz literatury „wywrotowej” było powszechną cechą prób rządu Indii kontrolowania publikacji uznawanych za zagrożenie dla bezpieczeństwa, ale co ważne, ponieważ indyjski socjolog pochodził z Paryża, nie była ona chroniona przez prasę brytyjską prawa.
Reakcja rządu Indii na zabicie dwóch Brytyjek w Muzaffarpur w stanie Bihar w kwietniu 1908 roku była szybka i ostra. W czerwcu 1908 r. uchwalono ustawę o substancjach wybuchowych i ustawę o gazetach (podżeganie do przestępstw), przyznając sędziom okręgowym uprawnienia do przejmowania gazet i pras uznawanych za wywrotowe. [20] Jednakże Biuro Indii i rząd Indii w dalszym ciągu nie dostrzegły w pełni możliwości użycia przemocy, być może dlatego, że przemoc polityczna wobec brytyjskich urzędników i interesów była tak rzadka.
Zwolennicy potrzeby utworzenia specjalnego oddziału buntowniczego nabrali nowej energii kilka lat później po wzroście przemocy „politycznej” w prowincjach Bengal i Bombaj. Po zamordowaniu Sir Williama Curzona Wylliego, adiutanta politycznego Johna Morleya, Sekretarza Stanu ds. Indii (1905-1910), niegdyś nieustępliwe stanowisko rządu Indii wobec potrzeby utworzenia specjalnego oddziału uległo zmianie. Choć nie przesunięto się całkowicie w stronę wsparcia dla specjalnego oddziału buntowniczego, przeważyła potrzeba wzmożonej czujności i stosowania środków karnych przeciwko buntowi.
Takie obawy najwyraźniej wzmogły się ponownie latem 1909 r., kiedy wieczorem 1 lipca 1909 r. Madan Lal Dhingra zastrzelił Sir Williama Curzona-Wylliego w Jehangir Hall, Imperial Institute w Londynie. [21] Curzon-Wyllie był politycznym adiutantem lorda Morleya, a Dhingra była studentką inżynierii z Pendżabu. Na procesie Dhingra twierdził, że działał w zemście za przemoc i niesprawiedliwe rządy Brytyjczyków w Indiach. W odpowiedzi na morderstwo Curzona-Wylliego władze Londynu gorączkowo próbowały położyć kres działalności indyjskich „terrorystów”, z których większość była powiązana z „India House”, „słynącym z ośrodka buntu” mieszczącego się w Highgate, Londyn ( raport komisji buntu nr 6). Prasa brytyjska wyraziła zaniepokojenie faktem, że mniejszość indyjskich emigrantów, wyszkolonych w zakresie anarchistycznego terroru, w zmowie z bojownikami w Indiach, próbowała obalić Radę Brytyjską za pomocą ekstremistycznych środków – co ich zdaniem było całkowicie niecywilizowanym podejściem do zmian politycznych. W swoim oświadczeniu przed brytyjskim sądem na zakończenie procesu w sprawie morderstwa Curzona-Wylliego Dhingra wyjaśnił, że zamordowanie brytyjskiego urzędnika kolonialnego było uzasadnione: „Tak jak Niemcy nie mają prawa okupować tego kraju, tak Anglicy ludzie nie mają prawa okupować Indii i jest z naszej strony całkowicie uzasadnione zabicie Anglika, który zanieczyszcza naszą świętą ziemię” (Warainch i Puri, 62). [22] Niemniej jednak czyn Dhingry uznano za czyn przestępczy, morderstwo, zbrodnię w afekcie. Nie było żadnego słusznego powodu dla jego działania.
Konstrukcja i wdrażanie prawa kolonialnego w Indiach odegrało kluczową rolę w reprodukcji kolonialnej rządomyślności (Cohn; Scott). W kwestii działalności wywrotowej i związanej z nią działalności przestępczej takie formy sprzeciwu były postrzegane raczej jako naruszenie prawa niż przestępstwo polityczne. Uważano, że pogląd, że bunt jest aktem politycznym, zapewnia poczucie legitymizacji, które z pewnością było niepożądane przez władze kolonialne. Chociaż przestępstwo takie jak zdrada stanu mogło być postrzegane jako akt polityczny, traktowano je jako sprawę karną. W pierwszej ćwierci XX wieku Hindusów skazanych za działalność wywrotową i powiązane z nią czyny rewolucyjne rzadko uznawano za przestępców specyficznie politycznych. Cztery dni po zamordowaniu przez Dhingrę sir Williama Curzona-Wyllie, JD Rees, liberalny członek Izby Gmin, zadał Alexandrowi Murrayowi, podsekretarzowi stanu ds. Indii, pytanie dotyczące definicji „przestępstwa politycznego”. Relacja „The Times” z krótkiej wymiany zdań pomiędzy Reesem i Murrayem ukazała się pod nagłówkiem „Wiadomości parlamentarne” „Definicja „przestępstwa politycznego”. Rees zadał Murrayowi następujące pytanie: „czy rząd Indii przyjął jakąkolwiek definicję przestępstwa politycznego; oraz czy traktuje jako takie wszelkie przestępstwa określone i należycie zagrożone odpowiednią karą w indyjskim kodeksie karnym.” Murray, podsekretarz stanu ds. Indii, odpowiedział Reesowi: „Słowa „przestępstwo polityczne” nie pojawiają się w żadnym akcie prawnym obowiązującym w Indiach. Sądy muszą rozpatrywać przestępstwa zgodnie z definicjami Kodeksu karnego i innych ustaw specjalnych stanowiących przestępstwa” ( The Times of London, 6 lipca 1909, 6). [23]
W powyższej dyskusji widzimy wysiłki urzędników kolonialnych mające na celu delegitymizację celów „politycznych” i niezależnych poprzez etykietowanie ich jako czynów przestępczych. Poniżej rozważymy próbę usprawiedliwienia przez więźniów „politycznych” swoich działań, uznawanych przez indyjski kodeks karny za przestępcze , oraz poszukiwanie przez nich specjalnego statusu więźniów politycznych, który byłby dla nich uznaniem, że ich zachowanie było uprawnionym działaniem przeciwko nielegalnym reżimom.

Kryminalizacja polityki: „więźniowie polityczni” i wczesny indyjski ruch nacjonalistyczny, ok. 1905-1920

W 1920 r. Indyjski Komitet ds. Więziennictwa, założony rok wcześniej przez lorda Chelmsforda, wicekróla Indii, opublikował swój Raport na temat Indyjskiego Komitetu Więziennictwa , w którym zalecono szereg zmian w systemie karnym rządu Indii. [24] Sugestie Komitetu dotyczące dyskusji na temat więźniów „politycznych” były nieliczne i bardzo rzadkie, ale wskazywały na interesującą spuściznę w całym Imperium Brytyjskim polegającą na nieuznawaniu działań politycznych (nawet przestępstw politycznych) w odróżnieniu od innych przestępstw dzieje. Na przykład dyskusja na temat odrębnego statusu więźniów, zwłaszcza tych, których działania można określić jako mające motywację polityczną, pojawia się tylko w trzech z ponad dwudziestu rozdziałów (i ponad 500 stron) raportu. W rozdziale siódmym raportu, „Klasyfikacja i separacja więźniów”, dyskusja ta zaczyna się od więźniów, którzy otrzymują(d) „specjalne traktowanie”, definiowani jako więźniowie „zamożni” lub osoby o „dobrym statusie społecznym”. ” [25] W paragrafie 132, pod nagłówkiem „Propozycje dotyczące specjalnego traktowania przestępców politycznych” komisja rozpatrzyła propozycje złożone przez (bezimiennych) świadków, którzy popierali odrębny status i traktowanie przestępców politycznych. [26] Specjalne traktowanie obejmowało pracę, dietę, ubiór i specjalne zakwaterowanie. Sprawozdanie komisji podsumowało propozycje w następujący sposób:
Wydawało się, że skoro osoby dopuszczające się określonych przestępstw politycznych… na ogół nie kierują się tymi samymi motywami, którymi kierują się zwykli przestępcy, teoretycznie osoby popełniające przestępstwa z pobudek politycznych zasługują na szczególne potraktowanie i pobłażliwość. ( Raport indyjskiej komisji ds. więzień 91)
Komisja odrzuciła propozycję specjalnego traktowania więźniów skazanych za przestępstwa polityczno-karne. Komisja nie była przekonana, że ​​„motyw” powinien prowadzić do sankcji za jakiekolwiek odrębne lub specjalne traktowanie. Zamiast tego każde specjalne traktowanie miało być podejmowane w oparciu o indywidualny przypadek. Ponadto w Raporcie stwierdzono:
Z punktu widzenia bezpieczeństwa publicznego jest całkowicie niemożliwe zaakceptowanie poglądu, że jeśli kradzież lub morderstwo zostało popełnione z pobudek politycznych lub w ramach wspierania ruchu politycznego, przestępstwa te stają się mniej ohydne lub mniej zasługujące na karę. Przestępczość pozostaje zbrodnią, niezależnie od motywów działania przestępcy. ( Raport indyjskiej komisji ds. więzień 91)
Ustalenia komisji po prostu odzwierciedlały długoterminową ewolucję angielskiego prawa karnego, a jego definicje, które utożsamiały bunt (lub, wcześniej, zdradę stanu) z innymi przestępstwami, wyraźnie były integralną częścią utrzymania suwerenności państwa w metropolii i kolonii (Scott; Pels).
To prowadzi nas do tej najważniejszej przestrzeni symbolicznej i architektonicznej: osady karnej na Wyspach Andamańskich, która w pierwszych dwóch dekadach XX wieku stała się głównym miejscem przetrzymywania indyjskich więźniów „politycznych”. 15 stycznia 1858 roku Generalny Gubernator w Radzie zgodził się na ustanowienie ugody karnej w Andamanach „w sprawie przyjmowania w pierwszej instancji skazańców skazanych na karę więzienia i na transport, za zbrodnie buntu i buntu oraz za inne przestępstwa z tym związanych, a ostatecznie do przyjęcia wszystkich skazanych z wyrokiem zesłania, których z jakiegokolwiek powodu nie można uznać za celowe, aby wysłać je do osady w Cieśninie lub do prowincji Tenassarim” (Mathur 68). [27]
Historia brytyjskiego transportu skazańców w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej rozpoczęła się na dobre na początku XIX wieku (Anderson). [28] Osady karne zakładano początkowo w Bencoolen (Bengkulu, Sumatra, Indonezja), Arracan (Arakan, Birma), a później w Cieśninach Osady Singapuru i Penang (McNair). [29] Transport przyjęto z co najmniej trzech powodów: pracy skazańców, odstraszania i segregacji. Władze kolonialne przyjęły politykę segregacji skazanych od ich „rodzimych” ziem. Od 1757 do 1825 roku skazańców przewożono do Bencoolen, a następnie do Osady w Cieśninie. Od początku urzędnicy kolonialni wierzyli, że taki transport na duże odległości będzie działać odstraszająco na innych potencjalnych przestępców, ale w 1847 roku stracił on swoją skuteczność. W raporcie indyjskiej Komisji Prawa opublikowanym w tym samym roku zasugerowano, że rzeczywiście kara transportu nie zadziałała odstraszająco w umysłach potencjalnych przestępców (Mathur 130-1).
Niemniej jednak wyroki dotyczące transportu były kontynuowane. W trakcie buntu w latach 1857–1858 i bezpośrednio po nim brak odpowiedniej liczby więźniów w więzieniach w Indiach kontynentalnych skłonił urzędników kolonialnych do ponownego rozważenia włączenia Wysp Andamańskich jako osady skazańców. Pierwszy transport 733 skazańców dotarł do Andamanów w marcu 1858 r. (Mathur 132). Na Andamany wysyłano zarówno skazańców terminowych, jak i dożywotnich. Od chwili powstania Andamanów jako osady karnej praktyka wewnętrznej segregacji i ograniczonych relacji (np. kastowych i religijnych) strukturowała tożsamość skazańca (Vaidik; Sen). Skazani za przestępstwa proste (nietypowe) i nawykowe powstrzymywali się od kontaktów z powstańcami z lat 1857-1858 (Mathur 134).
Zwiększony opór wobec rządów kolonialnych po podziale Bengalu w 1905 r., popularnie nazywany ruchem swadeshi , zwłaszcza po 1909 r., sprawił, że więzienie komórkowe szybko stało się miejscem przetrzymywania wielu skazańców skazanych za przestępstwa polityczne. Pierwszą grupą skazanych za różne przestępstwa podburzeniowe byli transportowcy skazani w sprawie spiskowej w Alipore (1909). [30] W więzieniu Cellular, podobnie jak w innych więzieniach centralnych i okręgowych, gdzie przetrzymywano skazańców skazanych za przestępstwa polityczne, byli oni wyznaczani, klasyfikowani i określani różnymi terminami, mianowicie „wywrotowcy”, „anarchiści”, „terroryści”. .” Rząd Indii odmówił nazywania więźniów skazanych na podstawie sekcji 121, 121A i 124 „więźniami politycznymi”. Nawet po słynnych strajkach skazańców w więzieniu Cellular w latach 1912–1915, kiedy to domagali się uznania i specjalnego traktowania jako „więźniów politycznych”, nadinspektor w Port Blair używał określenia „więźniowie wywrotowcy” na określenie takich przestępców. [31] Rząd Indii sklasyfikował tych skazanych jako „więźniów państwowych”. Nazewnictwo stosowane w odniesieniu do osób skazanych za przestępstwa polityczno-karne wydawało się dość elastyczne, o ile w zakresie odniesienia nie było „więźniów politycznych”. Uporczywe stanowisko rządu Indii wobec określenia „więzień polityczny” było czymś więcej niż tylko upartą postawą urzędników rządowych. Było to i pozostaje symptomatyczne i systemowe dla władzy państwowej. [32] W latach 1909-1920 wywieziono w Andamany 132 indyjskich „więźniów politycznych”.
Zwiększona liczba „więźniów politycznych” przetrzymywanych w więzieniu Cellular wkrótce stała się poważnym problemem dla władz karnych. Żądania więźniów dotyczące reformy przepisów pracy, uznania i umożliwienia zaspokojenia określonych potrzeb żywieniowych oraz umożliwienia czytania i korespondencji z rodziną kolidowały z dążeniem władz do wprowadzenia rygorystycznej dyscypliny w obliczu rodzącego się i często brutalnego nastrojów antykolonialnych ruch doprowadził do zwiększonych problemów w więzieniu Cellular. Oprócz wewnętrznych napięć między „więźniami politycznymi” a władzami więziennymi, prasa kontynentalna Indii donosi o samobójstwie Indu Bhushana Roya w maju 1912 r., po którym nastąpiło medycznie potwierdzone „szaleństwo” Ullaskara Dutta 10 czerwca 1912 r., a ponadto skomplikowało chęć utrzymania porządku przez funkcjonariuszy więziennych. Dutt wrócił później na kontynent indyjski, aby odbyć karę w zakładzie dla psychicznie chorych w Madrasie. [33] Dwa miesiące później, 7 września, „więźniowie polityczni” rozpoczęli serię strajków głodowych i pracowniczych w proteście przeciwko warunkom ich traktowania. Ich protesty były raczej nowatorskie: mimo że jako „więźniowie polityczni” podtrzymywali swoje poczucie odmienności i w związku z tym żądali mniej rygorystycznej pracy niż ta wykonywana przez ogół więźniów, więźniowie więzienia komórkowego protestowali na rzecz równego statusu w zakresie przywilejów, które pozwalały na inne rozstrzygnięcia karne skazańcy. Ujawnia się to dość wyraźnie w petycjach skazańców kierowanych do władz oraz we wspomnieniach napisanych przez niektórych z tych samych skazanych, w szczególności przez VD Savarkara, BK Ghosha, Bhai Parmananda i Ullaskara Dutta. Rząd Indii częściowo zgodził się z niektórymi żądaniami dotyczącymi warunków pracy i dostępu do materiałów do czytania oraz zezwolił niektórym więźniom przebywającym w więzieniu komórkowym na okazjonalne przydzielanie pracy poza obiektem. Ostatecznie wielu więźniów politycznych uznało, że częściowe środki zaradcze mają niewielkie znaczenie dla warunków ich uwięzienia.
W 1913 r. szereg prac, a następnie strajki głodowe przestępców politycznych w więzieniu Cellular przyspieszyły wizytę Reginalda Craddocka, członka rządu Indii za rządów lorda Hardinge, w osadzie karnej na Wyspach Andamańskich. Wizyta kontrolna Craddocka w osadzie karnej w tym miesiącu nastąpiła po opublikowanych w prasie brytyjskiej i indyjskiej raportach na temat złego traktowania „więźniów politycznych” w więzieniu Cellular. [34] Pięciu „wywrotowców” z więzienia komórkowego złożyło petycje do Craddock, wszyscy z podobnymi żądaniami złagodzenia wyroku, poprawy warunków i przeniesienia do indyjskiego więzienia. [35] O jednym ze składających petycję Craddock zauważył: „[Nie] jest całkiem możliwe zapewnienie mu tutaj jakiejkolwiek wolności i myślę, że uciekłby z każdego indyjskiego więzienia. Jest on tak ważnym przywódcą, że europejska część indyjskich anarchistów planowała jego ucieczkę, która wkrótce miała zostać zorganizowana. Gdyby pozwolono mu wyjść z więzienia komórkowego na Andamanach, jego ucieczka byłaby pewna. [36] Craddock przywołał dyskurs reżimu kolonialnego, zdecydowanego odróżniać „anarchistów” od „zwykłych” skazanych, nie tylko w kontekście ugody karnej, ale także w związku z podejmowanymi przez rząd indyjski próbami stłumienia buntu politycznego przy jednoczesnym zaprzeczaniu ich statusowi w więzienia jako „więźniowie polityczni”.
W kwietniu 1914 r. część więźniów więzienia komórkowego zainicjowała nową serię strajków pracowniczych, w których domagali się lżejszych przydziałów pracy i zwolnienia z kary za dobre sprawowanie. Ostatecznie rząd Indii i nadinspektor Port Blair ulegli żądaniom więźniów. Rząd Indii zgodził się na złagodzenie wyroków i przydzielenie lekkich prac tym „więźniom politycznym” posiadającym stałą historię dobrego zachowania. Ponadto więźniom zapewniano książki i gazety do czytania w czasie wolnym.
Ten zorganizowany strajk głodowy przestępców politycznych domagających się specjalnego statusu i traktowania jako „więźniów politycznych” rozpoczął się 1 kwietnia 1914 r. (Majumdar 311). [37] Po wizycie Craddocka w więzieniu Cellular w 1913 r. i strajku głodowym w kwietniu 1914 r. rząd Indii wszczął wewnętrzne postępowanie w sprawie odpowiedzi na żądania samozwańczych przestępców politycznych. Postępowanie Departamentu Spraw Wewnętrznych zostało trafnie zatytułowane: „Przyszłe traktowanie więźniów-wywrotowców na Andamach, którzy będą odbywali swoje wyroki na stałe w więzieniu komórkowym”. Bunt nie był aktem politycznym – miał charakter przestępczy. Pogłębione dyskusje wśród urzędników państwowych na temat traktowania przestępców wywrotowych rozpoczęły się w październiku 1914 r. W tym czasie w więzieniu komórkowym pozostało tylko ośmiu więźniów „wywrotowców”; pozostali zostali zwolnieni lub wrócili do więzień w Indiach kontynentalnych. [38] Kryminalizacja sprzeciwu politycznego jako „wywrotowego” we wszystkich aspektach dyskursu kolonialnego była jednym z manewrów prawnych mających na celu utrzymanie fasady praworządności, która pod każdym względem wskazywała na kolonialną regułę różnicy, różnicę w znaczeniu być politycznym w tak zwanej liberalnej Wielkiej Brytanii i tym, co było zbrodnicze w nieliberalnych, kolonialnych Indiach. Więcej przybyło po uchwaleniu ustawy o obronie Indii w 1915 roku.
Uporczywa powściągliwość rządu kolonialnego w kwestii specjalnego statusu więźniów skazanych za przestępstwa polityczne trwała przez całe lata dwudzieste XX wieku oraz podczas masowych kampanii satyagraha w ostatnich dwudziestu latach brytyjskich rządów w Indiach. Rząd Indii stawił opór żądaniom „wywrotowców” z więzienia komórkowego, domagających się specjalnego traktowania i statusu, poprzez uzyskanie niepodległości w 1947 r. Chociaż w praktyce, a nie w leksykonie, przestępcy polityczni rzeczywiście byli traktowani w pewnym stopniu w sposób specjalny, czasami surowy, a w inne zapewne bardziej komfortowe niż te, które znosili „zwykli” skazani na ugodzie karnej. Co więcej, więźniowie „wywrotowcy” w swoich wspomnieniach, petycjach i artykułach prasowych deklarowali swój status więźniów nacjonalistyczno-politycznych, odrębnych od kryminalnych dewiantów, wśród których byli więzieni. Niewiele czytamy o szacunkowej liczbie 12 000 skazańców, którzy zamieszkiwali osadę karną w Andamanach pod koniec 1915 roku, przed przybyciem drugiej fali skazańców politycznych. Jednocześnie, pomimo odmowy uznania przez rząd Indii jakiegokolwiek specjalnego statusu lub traktowania, przestępców politycznych w dalszym ciągu uważano za klasę znacznie różniącą się od „zwykłych” skazanych.
Wyzwania rzucone wyjątkowemu państwu kolonialnemu działały na tak wielu różnych poziomach, czy to w kontekście tego, co można nazwać podporządkowanym oporem i kryminalizacji całych klas, czy to „przestępczych” plemion, czy „wywrotowców”. Rozpad państwa kolonialnego i jego roszczeń do bycia – jak mógł zauważyć Schmitt – tym, który decyduje o wyjątku, został spowodowany przez wyzwania rzucone państwu wyjątkowemu, które były integralną częścią rozwiązania JPE.

Wniosek

W 1962 roku Carl Schmitt opublikował swój esej „ Die Ordnung der Welt nach dem zweiten Weltkrieg ” [„Porządek świata po drugiej wojnie światowej”]. W tym nowym porządku globalnym po II wojnie światowej miały zostać zniszczone ostatnie ślady bezpośrednich rządów kolonialnych. Ten nowy porządek stworzyłby jednak nowy ład przestrzenny, który nie był pozytywny. Był negatywny z kilku powodów, z których jeden był związany z wieloletnią krytyką Schmitta wobec ideologii nacjonalistycznych, które są dostosowane do określonego i ograniczonego terytorialnie. Poczucie konsekwencji antykolonializmu u Schmitta możemy zobaczyć w następującym fragmencie:

Antykolonializm jest zjawiskiem towarzyszącym niszczeniu tego ładu przestrzennego. Jest zorientowana wyłącznie wstecz, ku przeszłości, a jej celem jest likwidacja dotychczasowego stanu rzeczy. Ale poza postulatami moralnymi i kryminalizacją narodów europejskich nie stworzyło to żadnej idei nowego porządku. Zdeterminowany zasadniczo przez ideę przestrzenną, choćby i negatywnie, antykolonializm nie jest w stanie w pozytywny sposób wykuć początku nowego porządku. (cytowane w Ulmen 31f)

W powyższym cytacie Schmitt widzi odwrócenie starego stanu rzeczy: świat, w którym niegdyś zdominowany przez Europę, który stworzył porządek „cywilizowanych” i „niecywilizowanych” (a nawet przestępczych) przestrzeni polityczno-przestrzennych, został obalony przez pozorna naśladownictwo niecywilizowanego. Wydaje się, że obawia się takiego obrotu wydarzeń, tego nowego, bezprzestrzennego porządku międzynarodowego, który wbrew temu, co twierdzi, pod wieloma względami utrzymuje przynajmniej jedną nogę terytorialną na ziemi, nawet w obliczu skutków deterytorializacji globalizacji.
W jednym z postscriptum Schmitta do Nomosu Ziemi , zatytułowanym „Imię Nomos-Nahme”, omawia on „drugie stwierdzenie” Ericha Przywary na temat władzy, które obejmuje główny problem władzy i całkiem dobrze wiąże się z moimi badaniami kryminalizacja indyjskiego oporu politycznego wobec rządów kolonialnych na początku XX wieku. Schmitt pisze:

Od przymusu po samoafirmację, władza codzienna i cogodzinna stara się na nowo zabezpieczyć, uzasadnić i umocnić swoją pozycję. Tworzy to dialektykę, w której władca, aby utrzymać tę pozycję, zmuszony jest organizować wokół siebie nowe systemy bezpieczeństwa oraz tworzyć nowe przedpokoje, korytarze i dostępy do władzy. Nieunikniona dialektyka polega na tym, że poprzez takie zabezpieczenia dystansuje się i izoluje od świata, którym rządzi. (337)

A władza sprawowana na terytoriach kolonialnych, władza JPE, rzeczywiście dokonała rozróżnienia między cywilizowanym i niecywilizowanym, między europejskim obywatelem-podmiotem a kolonialnym „innym” w zróżnicowaniu przestrzennym uwidocznionym w kolonialnych kategoriach prawnych. Pozaeuropejskie przestrzenie terytorialne pomyślano jako miejsca zawłaszczenia: ziemi, władzy, zasobów. Cisza, jaką ostatecznie zapanował pierwszy globalny porządek Schmitta (czyli JPE ) , była wyraźną rolą, jaką w jego upadku odegrał opór antykolonialny. Co ważne, to krótkie historyczne studium przypadku przypadkowego i dialektycznego charakteru „polityczności” w kolonialnych Indiach na początku XX wieku nadaje dodatkowy wymiar Schmittowskiemu pojęciu decyzjonizmu jako polityczności. Decyzja, akt bycia „politycznym”, nie zapada i nie sprawuje władzy jednostronnie, ale raczej działa w sensie relacyjnym z wrogiem lub wrogiem.

Uwagi:

  1. Kontrastuje to na przykład z dyskursem prawnym używanym w Stanach Zjednoczonych w celu zwalczania „terroryzmu” po 11 września – nie „karnie”, ale militarnie – w kategoriach prawnych i bojowych: (trwały) stan wojny. wróć do tekstu

  2. Zobacz Irshicka i Bachtina.wróć do tekstu

  3. Rozdział 6: „O przestępstwach przeciwko państwu” indyjskiego kodeksu karnego : sekcja 121, IPC: prowadzenie lub usiłowanie prowadzenia wojny lub podżeganie do prowadzenia wojny przeciwko królowej; Sekcja 121A, IPC: spisek mający na celu popełnienie przestępstw podlegających karze na podstawie sekcji 121; Sekcja 122, IPC: zebrani ludzie, broń, amunicja do prowadzenia wojny; Sekcja 123, IPC: ukryty za nielegalnymi zaniedbaniami zamiar prowadzenia wojny; Artykuł 124: Napaść na urzędników kolonialnych z zamiarem wymuszenia lub ograniczenia wykonywania jakiejkolwiek legalnej władzy; Sekcja 124A: Buntwróć do tekstu

  4. Zobacz Chatterjee, „Państwo kolonialne”, w: Naród i jego fragmenty .wróć do tekstu

  5. Wywrotowe zniesławienie definiowano jako: „Zamiar wywołania nienawiści lub pogardy króla lub wywołania niezadowolenia wobec niego lub rządu i konstytucji, zgodnie z prawem, lub przeciwko którejkolwiek Izbie parlamentu lub wymiarowi sprawiedliwości; lub podburzenie do podejmowania prób, w inny sposób niż zgodny z prawem, zmiany jakiejkolwiek sprawy w kościele lub państwie ustanowionej przez prawo, lub w celu wzbudzenia niezadowolenia lub niezadowolenia wśród poddanych króla, lub w celu szerzenia uczuć złej woli lub wrogości między różnymi klasami” (Wielka Brytania , dokumenty Izby Gmin 19: 72).wróć do tekstu

  6. „Ustawa o lepszym bezpieczeństwie Korony i rządu Wielkiej Brytanii” (22 kwietnia 1848). Odpowiedni rozdział brzmi: „Jeśli jakakolwiek osoba, w Zjednoczonym Królestwie lub poza nim, będzie kompanować, wyobrażać sobie, wymyślać, wymyślać lub zamierza pozbawić lub pozbawić naszą Najłaskawszą Panią Królową tytułu, honoru lub królewskiego imienia koronę cesarską Zjednoczonego Królestwa lub jakiegokolwiek innego dominium i kraju Jej Królewskiej Mości, lub też wszczęcia wojny przeciwko Jej Królewskiej Mości w jakiejkolwiek części Zjednoczonego Królestwa w celu zmuszenia jej siłą lub przymusem do zmiany środków lub rad lub w celu wywarcia jakiejkolwiek siły lub przymusu albo w celu zastraszenia lub przerazenia obu izb lub którejkolwiek z izb parlamentu, lub też w celu poruszenia lub podburzenia siłą cudzoziemca lub obcego do inwazji na Zjednoczone Królestwo lub jakiekolwiek inne dominia Jej Królewskiej Mości, lub krajów pod hołdem Jej Królewskiej Mości, a takie przemyślenia, wyobraźnie, wynalazki, urządzenia lub intencje, lub którekolwiek z nich, wyrażą, wypowiedzą lub zadeklarują, publikując jakikolwiek druk lub pismo. . . lub w wyniku jakiegokolwiek jawnego działania lub czynu, każda osoba, która dopuści się takiego przestępstwa, będzie winna przestępstwa, a skazanie za nią pociągnie do odpowiedzialności. . . zostać przetransportowany za morze na czas życia naturalnego” ( Zbiór Statutów Generalnych Publicznych uchwalonych w jedenastym i dwunastym roku panowania Jej Królewskiej Mości Królowej Wiktorii , 125).wróć do tekstu

  7. Taką uwagę poczynił J. Fitzgerald w sprawie Reg. v. Sullivan (1869), 11 Cox CC 44. „Bunt” poprzednio łączony z „zniesławieniem” stał się ostatecznym kodeksem prawnym odrębnym od pojęć „zniesławienie”.wróć do tekstu

  8. 124A. Bunt: „Kto słowami, mówionymi lub pisanymi, znakami, widzialnym przedstawieniem lub w inny sposób, wywołuje lub próbuje wywołać nienawiść lub pogardę, albo podnieca lub próbuje wzbudzić niezadowolenie wobec [Jej Królewskiej Mości lub] Rząd utworzony na mocy prawa w [Indiach Brytyjskich] lub [Indiach Brytyjskich] będzie karany [dożywotnim transportem lub na inny krótszy okres], do którego może zostać dodana grzywna, lub karą pozbawienia wolności do trzech lat, do której może zostać dodana kara pozbawienia wolności zostać dodany lub z grzywną.

    Wyjaśnienie 1. Wyrażenie „niezadowolenie” obejmuje nielojalność i wszelkie uczucie wrogości.

    Wyjaśnienie 2 – Komentarze wyrażające dezaprobatę dla środków Rządu w celu uzyskania ich zmiany w sposób zgodny z prawem, bez wzbudzania lub próby wzbudzania nienawiści, pogardy lub niezadowolenia, nie stanowią przestępstwa w rozumieniu tej sekcji.

    Wyjaśnienie 3 – Komentarze wyrażające dezaprobatę dla działań administracyjnych lub innych działań Rządu bez wzbudzania lub próby wzbudzania nienawiści, pogardy lub niezadowolenia nie stanowią przestępstwa w rozumieniu tej sekcji.”

    Słowa w nawiasach pochodzą z oryginalnego tekstu (1870) IPC.wróć do tekstu

  9. A Kodeks karny , 16. W zaleceniach Komisji Prawnej pod przewodnictwem Macaulaya przedstawionych w 1837 r. przestępstwa zdrady stanu zostały wymienione w „przestępstwach przeciwko państwu”, sekcjach 109 („prowadzenie wojny przeciwko rządowi”) i 110 (podżeganie do podżegania, „projektowania, do prowadzenia wojny) IPC.wróć do tekstu

  10. Zobacz Singha, Omara i Ganachariego.wróć do tekstu

  11. Sprawa spiskowa Alipore z 1908 r., w której początkowo uczestniczyło 34 oskarżonych, z których piętnastu uznano za winnych różnych przestępstw związanych z przestępstwami przeciwko państwu, takich jak sekcja 121 IPC. wróć do tekstu

  12. Ustawa zmieniająca prawo karne z 1908 r. ustanowiła specjalne trybunały składające się z trzech sędziów Sądu Najwyższego.wróć do tekstu

  13. W odpowiedzi na pytanie zadane przez Laurence’a Ginnella, irlandzkiego posła republikańskiego, w Izbie Gmin, 19 października 1916 r. Debaty parlamentarne: raport oficjalny , tom. 86.wróć do tekstu

  14. Informacje na temat innego podejścia do pojawienia się polityki swaradży można znaleźć w artykule Goswami i Sartori.wróć do tekstu

  15. Wcześniejszy przykład tego argumentu można znaleźć w artykule Jones. Jeśli chodzi o historię, politykę i religię ochrony krów, zob. O’Toole i Jha. Doskonały obraz świętej krowy znajduje się w Pinney, 109. Współczesne dyskusje na temat roli ruchu ochrony krów i zamieszek w północnych Indiach w latach 1892-93 można znaleźć w Dar. Freitag przedstawia krótki przegląd historyczny tego złożonego tematu.wróć do tekstu

  16. Znakomitą dyskusję na temat rozwoju sieci wywiadowczej w Indiach Brytyjskich można znaleźć w Popplewell. Zobacz także Bayly i Silvestri. wróć do tekstu

  17. Sir Harvey Adamson, członek rządu Indii, we fragmencie notatek z akt Departamentu Armii „Watching Sedition” z dnia 3 listopada 1907 r. oraz Minto w dodatkowej notatce z dnia 13 stycznia 1908 r. (Polityczne), maj 1908, nr 1, NAI. wróć do tekstu

  18. Minto polecił podpułkownikowi JR Dunlop-Smithowi, prywatnemu sekretarzowi Jego Ekscelencji Wicekróla, aby poinformował HH Risleya, Sekretarza Rządu Indii, Departament Spraw Wewnętrznych, z datą 31 maja 1907 r. Strona główna (polityczna). 1908, nie. 1: „Dziennik wydarzeń politycznych 1907”, NAI.wróć do tekstu

  19. Zakaz objął także gazety Gaelic American i gazetę HM Hyndmana Justice. 30 lipca 1907, Dom (Polityczny), 1908, nr 1: „Dziennik wydarzeń politycznych 1907”, NAI. Zakaz importu wymiaru sprawiedliwości został zniesiony w styczniu 1908 r.wróć do tekstu

  20. Ustawa o substancjach wybuchowych z 1908 r. była podobna do ustawy o substancjach wybuchowych z 1883 r., która obejmowała Wielką Brytanię. Na temat ustawy o gazetach zobacz Robert Darnton.wróć do tekstu

  21. Sir William Curzon-Wyllie był adiutantem politycznym lorda Morleya, Sekretarza Stanu ds. Indii, od 1901 r. aż do jego śmierci w 1909 r. Rola Wylliego w Biurze ds. Indii polegała na pełnieniu funkcji oficjalnego pośrednika między Sekretarzem Stanu dla Indii i indyjskich emigrantów (zwłaszcza studentów) w Wielkiej Brytanii.wróć do tekstu

  22. W oświadczeniu Dhingry kontynuowano: „Jestem zaskoczony straszliwą hipokryzją, farsą i kpiną ze strony Anglików, gdy podają się za mistrzów uciskanej ludzkości, tak jak naród Konga i naród Rosji, kiedy ma miejsce tak straszliwy ucisk i straszliwe okrucieństwa popełniane na przykład w Indiach, zabijając dwa miliony ludzi rocznie i obrażając nasze kobiety” (Warainch i Puri, 62-63).wróć do tekstu

  23. Pożyteczną dyskusję na temat przestępczości politycznej i prawa angielskiego można znaleźć w artykule Radzinowicz i Hood.wróć do tekstu

  24. Komitetowi przewodniczył Sir Alexander G. Cardew, będący wówczas członkiem Rady Wykonawczej Madrasu. Kolejnym członkiem komisji był Sir James Houssmayne Du Boulay, który był sekretarzem Departamentu Spraw Wewnętrznych rządu Indii (1916-1919). Du Boulay był wcześniej prywatnym sekretarzem wicekróla lorda Hardinge (1910–1916) i sekretarzem (politycznym) Departamentu Spraw Wewnętrznych rządu Bombaju (1909–1910).wróć do tekstu

  25. W skali globalnej tak miało wyglądać traktowanie takich więźniów i tak jest do dziś w wielu krajach.wróć do tekstu

  26. Na przykład status przestępców politycznych dotyczy więźniów skazanych na podstawie art. 121 (prowadzenie wojny przeciwko cesarzowi), 121A (spisek w celu prowadzenia wojny), 122 (zbieranie broni w celu prowadzenia wojny), 124A (podburzanie) i 153A (podżeganie do przemocy). ) IPC.wróć do tekstu

  27. Zobacz także Rząd Indii, Home (Wydział Sądowniczy), OC, nr 21, 15 stycznia 1858, NAI. Osada w Cieśninie obejmowała terytoria Kompanii Wschodnioindyjskiej: Penang, Malakkę i Singapur. Tenassarim (Tenaserrim) była prowincją kolonialną w południowej Birmie. wróć do tekstu

  28. Brytyjskie przyjęcie transportu ma swój początek w postępowaniu z przestępcami, składającymi się głównie z poddanych irlandzkich, w Wielkiej Brytanii. W XVIII wieku skazańców wywożono do kolonii amerykańskich oraz Nowej Południowej Walii w Australii. Zobacz Nicholasa i McLynna.wróć do tekstu

  29. JFA McNair służył jako inżynier kolonialny i generalny inspektor osiedli w Cieśninie.wróć do tekstu

  30. Khudiram Bose i Prafulla Chaki zabili dwie Angielki 30 kwietnia 1908 roku.wróć do tekstu

  31. Zwróć uwagę na tytuł postępowania: „Przeniesienie niektórych skazańców za działalność wywrotową z Andamanów do więzień w Indiach” [kursywa dodana]. List nr 1042 od MW Douglasa do Sekretarza Rządu Indii, Departament Spraw Wewnętrznych, z dnia 19 grudnia 1918 r., Postępowanie nr 212, plik 1275, Departament Spraw Wewnętrznych, Polityczny B, styczeń 1919, NAI. Douglas pełnił tę funkcję w latach 1912-1920.wróć do tekstu

  32. Aktualnymi przykładami są propozycja 42-dniowego aresztu zapobiegawczego i innych powiązanych środków zawarta w brytyjskiej ustawie o zwalczaniu terroryzmu z 2008 r. Zob. ustawa o przeciwdziałaniu terroryzmowi w Izbie Gmin, sesja 2007-08: http://www.publications.parliament . uk/pa/cm200708/cmbills/063/08063.iv.html . Sieć. 6 lipca 2008.wróć do tekstu

  33. Zobacz wydania gazety Bengalee z 4, 8 i 20 września 1912 r. (Mathur, 201). Zobacz także relację Dutta z czasu spędzonego w Cellular i innych więzieniach brytyjskich Indian w jego wspomnieniach Twelve Years of Prison Life .wróć do tekstu

  34. Sir Reginald Craddock był ministrem spraw wewnętrznych w Radzie Wykonawczej wicekróla (Hardinge). Sen odnotował kontekst „wzdrygającej się” petycji Savarkara „wypierającej się rewolucji i przysięgającej… lojalność wobec Korony Brytyjskiej” (265).wróć do tekstu

  35. Patrz Rząd Indii, Departament Spraw Wewnętrznych, Political A, luty 1915, nr 68-160, NAI. Ten plik zawiera raport Craddocka, listę „skazanych za działalność wywrotową” przeniesionych do więzień w Indiach, wycinki z gazet i inne powiązane materiały.wróć do tekstu

  36. Notatki Sir Reginalda H. Craddocka, datowane 23 listopada 1913 r., w GOI, Departament Spraw Wewnętrznych, Political A, luty 1915, nr 68-160, NAI.wróć do tekstu

  37. Do pierwszych strajkujących głodowych, było ich pięciu, wkrótce w kwietniu 1914 r. dołączyło dwunastu innych. Rząd Indii, Departament Spraw Wewnętrznych, Political A, luty 1915, nr 68-160, NAI.wróć do tekstu

  38. List nr 67-C z dnia 13 listopada 1914 r., od MW Douglasa do Sekretarza Rządu Indii, Departamentu Spraw Wewnętrznych NAI. Ośmiu skazanych to: Barindra Kumar Ghose, Hem Chandra Das, Upendra Nath Banerji, Ganesh Damodar Savarkar, Waman Daji Narayan Joshi, Vinayak Damodar Savarkar, Suresh Chandra Sen Gupta i Pulin Behari Das. Większość przestępców politycznych przewiezionych na Andamany przybyła po 1915 r., zwłaszcza ci skazani w pierwszej sprawie spiskowej w Lahore (1915 r.), wśród których znalazł się Bhai Parmanand.

Prace cytowane

  • Zbiór Statutów Generalnych uchwalony w jedenastym i dwunastym roku panowania Jej Królewskiej Mości Królowej Wiktorii, 1847-1848 . Londyn: Eyre i Spottiswoode, 1848. Drukuj.
  • Kodeks karny przygotowany przez indyjskich komisarzy ds. prawa i opublikowany przez dowództwo Generalnego Gubernatora Indii w Radzie. [sporządzone przez Tb Macaulaya przy pomocy Ch Camerona, Jm Macleoda, Gw Andersona i F. Milletta.] . Kalkuta: Bengal Military Orphan Press, 1837. Drukuj.
  • Agamben, Giorgio. Stan wyjątkowy. Chicago: U of Chicago P, 2003. Drukuj.
  • Anderson, Clare. Skazani na Oceanie Indyjskim: Transport z Azji Południowej na Mauritius, 1815–53 . Nowy Jork: St. Martin’s, 2000. Drukuj. http://dx.doi.org/10.1057/9780230596542
  • Arrighi, Giovanni, Terence K. Hopkins i Immanuel Wallerstein. Ruchy antysystemowe Nowy Jork: Verso, 1989. Drukuj.
  • Bachtin, Michaił M. Wyobraźnia dialogiczna: cztery eseje . Przeł. Michaela Holquista. wyd. Caryl Emerson i Michael Holquist. Austin: U of Texas P, 1981. Drukuj.
  • Bayly, Christopher.A. Imperium i informacja: gromadzenie informacji wywiadowczych i komunikacja społeczna w Indiach, 1780-1870 . Cambridge: Cambridge UP, 1997. Drukuj. http://dx.doi.org/10.1017/CBO9780511583285
  • —-. Odzyskiwanie wolności: myśl indyjska w epoce liberalizmu i imperium . Cambridge: Cambridge UP, 2012. Drukuj.
  • Beniamin, Walter. Refleksje: eseje, aforyzmy, pisma autobiograficzne . Nowy Jork: Harcourt Brace Jovanovich, 1978. Drukuj.
  • Chatterjee, Partha. Naród i jego fragmenty . Princeton: Princeton UP, 1993. Drukuj.
  • —-. Czarna dziura imperium: historia globalnej praktyki władzy . Princeton: Princeton UP, 2012. Drukuj.
  • Cohn, Bernard. Kolonializm i jego formy wiedzy: Brytyjczycy w Indiach . Princeton: Princeton UP, 1996. Drukuj.
  • Zbiór Statutów Generalnych Publicznych uchwalonych w jedenastym i dwunastym roku panowania Jej Królewskiej Mości Królowej Wiktorii . Londyn: George E. Eyre i William Spottiswoode, 1848.
  • Copley, Antony, wyd. Hinduizm w miejscach publicznych i prywatnych. Delhi: Oxford UP, 2003. Drukuj.
  • Dar, Bishan Narayan. Apel do społeczeństwa angielskiego w imieniu Hindusów z NW-P. i Oudh, z dodatkiem zawierającym pełny i szczegółowy opis zamieszek związanych z zabijaniem krów w Zjednoczonych Prowincjach oraz wszystkie dokumenty publiczne na ten temat . Lucknow, Indie: GPVarma and Brothers, 1893. Drukuj.
  • Darton, Robert. „Nadzór literacki w Raju Brytyjskim: sprzeczności liberalnego imperializmu”. Historia książki 4 (2001): 133-76. Wydrukować.
  • „Oburzenie Dhingry”. Czasy Londynu. 6 lipca 1909. Druk.
  • Dossal, Mariam i Ruby Maloni, wyd. Interwencja państwa i reakcja ludowa: zachodnie Indie w XIX wieku . Bombaj: Popularny Prakshan, 1999. Drukuj.
  • Dutt, Ullaskar. Dwanaście lat życia więziennego . Kalkuta: Wydawnictwo Arya, 1924. Drukuj.
  • Freitag, Sandria. „Konkurencja publiczna: dziedzictwo kolonialne i współczesny komunizm”. Konkurowanie z narodem: religia, społeczność i polityka demokracji w Indiach . wyd. Davida Luddena. Filadelfia: U of Pennsylvania P, 1996. 211–34.
  • Ganachari, Aravind. „Ewolucja prawa «buntu» w kontekście indyjskiej walki o wolność: 1837-1922.” Interwencja państwa i reakcja ludowa: zachodnie Indie w XIX wieku . wyd. Mariam Dossal i Ruby Maloni. Bombaj: Popularny Prakshan, 1999. 147–71.
  • Ghosh, Barindra K. Opowieść o moim wygnaniu: dwanaście lat na Andamanach . Pondicherry: Arya Office, 1922. Drukuj.
  • Rząd Indii. Departament Spraw Wewnętrznych (Akta Polityczne). Archiwa Narodowe Indii, 1905-1920. Wydrukować.
  • Rząd Indii. Komisja więzienna. Raport Indyjskiego Komitetu Więziennictwa, 1919-1920. Simla: Nadinspektor, rząd. Central Press, 1920. Druk.
  • Goswami, Manu. „Od Swadeshi do Swaraj : naród, gospodarka, terytorium w kolonialnej Azji Południowej, 1870-1907”. Studia porównawcze w społeczeństwie i historii 40,4 (1998): 609-39. Wydrukować. http://dx.doi.org/10.1017/S0010417598001674
  • Rząd Indii, Departament Spraw Wewnętrznych (akta polityczne), Archiwum Narodowe Indii. Wydrukować.
  • Wielka Brytania. Dokumenty Izby Gmin .Tom. 19. Londyn: HMSO, 1839. Drukuj.
  • Wielka Brytania. Ustawa o przeciwdziałaniu terroryzmowi z 2008 r. (ok. 28) Londyn: HMSO, 2008. Drukuj.
  • Guha, Ranajit. Dominacja bez hegemonii: historia i władza w kolonialnych Indiach . Cambridge: Harvard UP, 1997. Drukuj.
  • Hale, Harry W. Terroryzm w Indiach 1917-1936 . Simla: Government of India Press, 1937. Drukuj.
  • Irshick, Eugeniusz. Dialog i historia: budowa południowych Indii, 1795-1895 . Berkeley: U of California P, 1994. Drukuj.
  • Raporty prawa międzynarodowego . wyd. Elihu Lauterpachta. Cambridge: Cambridge UP, 1986. Drukuj.
  • Jha, Dwijendra N. Mit o świętej krowie. Londyn: Verso, 2002. Drukuj.
  • Jonesa, Kennetha. Ruchy na rzecz reform społeczno-religijnych w Indiach Brytyjskich . Cambridge: Cambridge UP, 1989. Drukuj.
  • Kera, Jamesa Campbella. Kłopoty polityczne w Indiach, 1907-1917 . Kalkuta: Kurator Rządowy Drukarnia, 1917. Drukuj
  • Majumdar, Ramesh.C. Osada karna w Andamanach . New Delhi: Gazetteers Unit, rząd Indii, 1975. Drukuj.
  • Mathur, Laxman P. Kala Pani: Historia wysp Andaman i Nicobar ze studium walki o wolność Indii . Delhi: Książka Wschodnia, 1985. Drukuj.
  • McLynn, Frank. Zbrodnia i kara w XVIII-wiecznej Anglii . Londyn: Routledge, 1989. Drukuj.
  • McNair, John Frederick .FA Więźniowie, ich własni strażnicy . Westminster: Archibald Constable, 1899. Drukuj.
  • Nayaran Dar, Bishan. Apel do społeczeństwa angielskiego w imieniu Hindusów z NW-P. i Oudh, z dodatkiem zawierającym pełny i szczegółowy opis zamieszek związanych z zabijaniem krów w Zjednoczonych Prowincjach oraz wszystkie dokumenty publiczne na ten temat . Lucknow: GPVarma and Brothers Press, 1893. Drukuj.
  • Nicholas, Stephen, wyd. Skazani pracownicy: reinterpretacja przeszłości Australii . Cambridge: Cambridge UP, 1988. Drukuj.
  • Omar, Imtiaz. Prawa, sytuacje nadzwyczajne i kontrola sądowa . Haga: Kluwer Law International, 1996. Drukuj.
  • O’Toole, Teresa. „Sekularyzacja świętej krowy: związek między reformą religijną a hinduskim nacjonalizmem”. Antony Copley, wyd. Hinduizm w życiu publicznym i prywatnym : reforma, Hindutva, płeć i Sampraday. New Delhi: Oxford UP, 2003. 84-109. Wydrukować.
  • Parmanand, Bhai. Historia mojego życia . Lahore: Środkowy Hindus Yuvak Sabha, 1934. Drukuj.
  • Pels, Piotr. „Antropologia kolonializmu: kultura, historia i pojawienie się zachodniej rządowości”. Roczny przegląd antropologii 26 (1997): 163-83. Wydrukować. http://dx.doi.org/10.1146/annurev.anthro.26.1.163
  • Pinney, Christopher. „Zdjęcia bogów”: drukowany obraz i walka polityczna w Indiach . Londyn: Reakcja, 2004. Drukuj.
  • Popplewell, Richard. Wywiad i obrona imperialna: wywiad brytyjski i obrona imperium indyjskiego, 1904-1924 . Londyn: Frank Cass, 1995. Drukuj.
  • Proal, Louis. Przestępczość polityczna . Londyn: TF Unwin, 1898. Drukuj.
  • Akta Pendżabu: Lub księga informacyjna dla urzędników cywilnych: zawierająca sprawozdania ze spraw cywilnych i karnych ustalonych przez Sąd Główny Pendżabu oraz decyzje komisarza finansowego Pendżabu Drukuj .
  • Radzinowicz, Sir Leon i Roger Hood. „Status więźnia politycznego w Anglii: walka o uznanie”. Virginia Law Review 65,8 (grudzień 1979): 1421–81. Wydrukować. http://dx.doi.org/10.2307/1072581
  • Raport Indyjskiego Komitetu Więziennictwa, 1919-1920 . Simla: Government Central Press, 1920. Drukuj.
  • Rossa, Jeffreya Iana. Dynamika przestępczości politycznej . Tysiąc dębów: Sage, 2003. Drukuj.
  • Sarkar, Sumit. Ruch Swadeshi w Bengalu, 1903-1908 . New Delhi: Wydawnictwo Ludowe, 1973. Drukuj.
  • Sartori, Andrzej. „Kategoryczna logika nacjonalizmu kolonialnego: Swadeshi Bengal, 1904-1908”. Studia porównawcze Azji Południowej, Afryki i Bliskiego Wschodu 23.1/2 (2003): 271-85. Wydrukować. http://dx.doi.org/10.1215/1089201X-23-1-2-271
  • Savarkar, Vinayak Damodar. Historia mojego transportu na całe życie . Bombaj: Sadbhakti Publications, 1950. Drukuj.
  • Schmitt, Carl i Günter Maschke. Staat, Grossraum, Nomos: Arbeiten Aus Den Jahren 1916-1969 . Berlin: Duncker & Humblot, 1995. Drukuj.
  • Schmitt, Karol. Nomos Ziemi w prawie międzynarodowym Publicum Europaeum. Przeł. GL Ulmen. Nowy Jork: Telos, 2006. Drukuj.
  • —-. Pojęcie polityczności.Przeł. Jerzego Schwaba. Chicago: U of Chicago P, 2007. Drukuj.
  • —-. Teoria partyzanta: pośredni komentarz do koncepcji tego, co polityczne . Przeł. GL Ulmen. Nowy Jork: Telos, 2007. Drukuj.
  • Scott, Dawid. „Governmentalizm kolonialny”. Tekst społeczny 43 (sierpień 1995): 191-220. Wydrukować. http://dx.doi.org/10.2307/466631
  • Raport komisji buntu, 1918 . Rząd Indii. Kalkuta: Kurator Rządowy Drukarnia, 1918. Drukuj.
  • Sen, Satadru. Kara dyscyplinująca: kolonializm i społeczeństwo skazańców na Wyspach Andamańskich . New Delhi: Oxford UP, 2000. Drukuj.
  • Silvestri, Michael. „Dreszcz związany z „po prostu przebieraniem się”: indyjska policja, przebranie i wywiad działają w kolonialnych Indiach”. Journal of Colonialism and Colonial History 2: 2 (jesień 2001). Brak strony. Sieć. http://dx.doi.org/10.1353/cch.2001.0024
  • Singh, Ujjwal K. Więźniowie polityczni w Indiach . Delhi: Oxford University Press, 1998. Drukuj.
  • Tomasz, Marcin. Imperia informacji: służby bezpieczeństwa i zamieszki kolonialne po 1914 r . Berkeley: U of California P, 2008. Drukuj.
  • Turk, Austin T. Przestępczość polityczna: bunt i obrona władzy . Beverly Hills: Sage, 1982. Drukuj.
  • Ulmen, Gary L. „Wprowadzenie tłumacza”. Carla Schmitta. Nomos ziemi w prawie międzynarodowym Jus Publicum Europaeum. Nowy Jork: Telos, 2006. 9-34.
  • Vaidik, Aparna. „Osiedlenie skazańca: małżeństwo i domowość na Andamanach”. Studia z historii 22. 2 (2006): 221-51. Wydrukować. http://dx.doi.org/10.1177/025764300602200203
  • Warainch, Malwinder JS i Kuldip Puri. Schadza z męczeństwem: proces Madana Lala Dhingry. Chandigarh: Unistar, 2003. Drukuj.

John Pincince
uniwersytet loyola w chicago

Pomiń inne szczegóły (w tym stałe adresy URL, DOI, informacje o cytatach)

Tom 5 , 2014

Licencja Creative CommonsTa praca jest dostępna na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0. Aby móc korzystać z tego dzieła w sposób nieobjęty licencją, prosimy o kontakt pod adresem mpub-help@umich.edu.

Aby uzyskać więcej informacji, przeczytaj zasady dostępu i użytkowania firmy Michigan Publishing .