Breakdance dyscypliną olimpijską

0
45

[Breakdance został wliczony do dyscyplin olimpijskich i zadebiutuje na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w 2024 roku. W przytoczonej poniżej (za Wikipedią) definicji breakdance rzeczywiście pojawia się słowo atletyczny, moim zdaniem jednak autorzy tego hasła zbyt duży akcent kładą na kwestie akrobatyczne, techniczne, pomijając dużo ważniejszy jego aspekt, mianowicie stronę artystyczno-emocjonalną.

Początki mojej fascynacji teatrem tańca sięgają 2005 roku, kiedy to obejrzałem przedstawienie „Z nieba” autorstwa wybitnej choreografki, pani Izadory Weiss. W spektaklu tym występowały moje dwie bratanice (jedna z nich grała główną rolę), To wówczas zdałem sobie sprawę z tego, jak niezwykłym środkiem wyrazu jest taniec i jak wiele emocji, a nawet treści można za jego pośrednictwem przekazać. Niedługo później napisałem dwa libretta teatru tańca i rozpocząłem własną z tym gatunkiem przygodę. Po wielu perypetiach efektem było wystawienie przedstawienia „Życie za życiem” w Auli Akademii Muzycznej w Gdańsku, z okazji 41 rocznicy NSZZ SOLIDARNOŚĆ. To właśnie planując, a później organizując ten spektakl uznałem za konieczne połączenie w nim tańca klasycznego z tańcem hip-hop i breakdance. Od tego czasu wciąż  interesuje mnie ta dziedzina sztuki. Właśnie sztuki, nie sportu. Uważam inicjatywę Przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego za cenną, gdyż przyczyni się do popularyzacji breakdance, niemniej jednak uważam, że miejsce tego tańca jest raczej na scenach (w tym ulicznych), niż na arenie. Boję się, że jego usportowienie może wpłynąć na to, że zatraci on swój emocjonalny i ideowy charakter. Z drugiej strony nie zatracił takiego przecież taniec na lodzie.

Mam nadzieję, że włączenie breakdance do dyscyplin olimpijskich przyczyni się do popularyzacji tego tańca i w naszym kraju, że zaczną powstawać kolejne zespoły. Uznałem, że w popularyzację tej dziedziny włączy się i nasz portal. Jesteśmy otwarcie na promocję różnych zespołów, ich prób i osiągnięć. W imieniu Redakcji WOBEC zapraszam do przesyłania na adres naszej redakcji – redaktor.maczelny.wobec@gmail.com informacji o waszych planach, działaniach, sukcesach, również filmów na YouTube.

                                        Piotr Kotlarz]

Breakdance, zwany także breakdance lub b-boying/b-girling, to atletyczny styl tańca ulicznego wywodzący się ze społeczności afroamerykańskich i portorykańskich w Stanach Zjednoczonych. Chociaż breakdance jest zróżnicowany pod względem ilości odmian dostępnych w tańcu, składa się głównie z czterech rodzajów ruchu: toprockdownrockpower moves i freezesBreakdance jest zwykle ustawiony na utwory zawierające przerwy perkusyjne, zwłaszcza w hip-hopie, funku, muzyce soul i breakbeat muzyka, chociaż współczesne trendy pozwalają na znacznie szersze odmiany muzyki w pewnych zakresach tempa i rytmu.

Nowoczesne elementy tańca breakdance powstały wśród biednej młodzieży Nowego Jorku we wczesnych latach 70., gdzie został wprowadzony jako breakdance. Jest to ściśle związane z narodzinami hip-hopu, ponieważ DJ-e opracowali rytmiczne przerwy dla tancerzy. Od tego czasu forma tańca rozszerzyła się na całym świecie, a szereg organizacji i niezależnych konkursów wspiera jej rozwój. Breaking zostanie teraz przedstawiony jako sport olimpijski i zadebiutuje na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu w 2024 roku.

Praktykujący ten taniec nazywany jest b-boyemb-girl , breakdancerem lub breakeremChociaż termin „breakdance” jest często używany w odniesieniu do tańca w kulturze popularnej i głównym nurcie przemysłu rozrywkowego, „b-boying” i „breaking” były oryginalnymi terminami i są preferowane przez większość pionierów i najbardziej znanych praktyków.

Breakdancer występujący przed Faneuil Hall w Bostonie w Stanach Zjednoczonych

Zamiast pierwotnego terminu „b-boying” („break-boying”), media głównego nurtu promowały tę formę sztuki jako „breakdance ”, termin, pod którym stał się powszechnie znany. Niektórzy entuzjaści uważają „breakdancing” za ignorancki, a nawet pejoratywny termin, ze względu na wykorzystywanie tej formy sztuki przez media, podczas gdy inni używają go w obraźliwym odniesieniu do wyszkolonych w studio tancerzy, którzy potrafią wykonywać ruchy, ale którzy nie żyją „styl życia b-boya”, i oskarżają media o prezentowanie uproszczonej wersji tańca, która skupiała się na „sztuczkach” zamiast na kulturze.  Termin „breakdance” popping, lock i elektryczne boogaloo, oprócz nowojorskiego b-boyingu.  Sam taniec nazywa się „łamaniem”.

Terminy „b-boy” („break-boy”), „b-girl” („break-girl”) i „breaker” były oryginalnymi określeniami używanymi do opisania tancerzy, którzy wykonywali breakbeaty DJ Kool Herc. Oczywistym związkiem terminu „breaking” jest słowo  breakbeat”.  DJ Kool Herc skomentował, że termin „łamanie” był slangiem lat 70. na „podekscytowanie”, „energiczne działanie” lub „powodowanie zakłóceń”.  Większość pionierów i praktyków breakdance preferuje określenia „b-boy”, „b-girl” i/lub „breaker” w odniesieniu do tych tancerzy. Dla osób zanurzonych w kulturze hip-hopowej termin „B-boy London z New York City Breakers i filmowiec Michael Holman nazywają tych tancerzy „łamaczami”.  Frosty Freeze z Rock Steady Crew mówi: „byliśmy znani jako b-boys”, a pionier hip-hopu Afrika Bambaataa mówi: „b-boys, [są] tym, co nazywacie breakboyami… lub b- dziewczyny, co wy nazywacie złamanymi dziewczynami”. Ponadto współzałożyciel Rock Steady Crew Santiago „Jo Jo” Torres, członek Rock Steady Crew Marc „Mr. Freeze” Lemberger, historyk hip-hopu Fab 5 Freddy oraz raperzy Big Daddy Kane  i Tech N9ne  używa terminu „b-boy”.

Breakdancer stojący na głowie. Kolonia, Niemcy, 2017 rBy Wahrmund – Vacation in Germany, 2017, CC0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=111859897

Historia

Wiele elementów łamania można dostrzec w innych kulturach poprzedzających lata 70. Pionierzy b-boya, Richard „Crazy Legs” Colon i Kenneth „Ken Swift” Gabbert, obaj z Rock Steady Crew, cytują filmy Jamesa Browna i Kung Fu (zwłaszcza filmy Bruce’a Lee) jako inspiracje. Wiele ruchów akrobatycznych, takich jak flara, wykazuje wyraźne powiązania z gimnastyką. W książce „Rob Roy on the Baltic” z 1877 roku John MacGregor opisuje widzenie w pobliżu Norrköping„… młody człowiek całkiem sam, który ćwiczył w kółko najbardziej niewytłumaczalny skok w powietrzu… podniósł się, a potem obrócił się na dłoni, by uzyskać punkt, kiedy jego górna noga zatoczyła wielkie koło. ..’. Rycina przedstawia młodego mężczyznę najwyraźniej tańczącego breakdance. Taniec ten nazwano Giesse Harad Polska, czyli „łososiowym tańcem okręgowym”. W 1894 roku Thomas Edison sfilmował Waltera Wilkinsa, Denny’ego Tolivera i Joe Rastusa tańczących i wykonujących „załamanie”. Następnie w 1898 roku sfilmował młodą tancerkę uliczną wykonującą akrobatyczne uderzenia głową. Jednak dopiero w latach 70. XX wieku breakdance rozwinął się jako określony styl taneczny w Stanach Zjednoczonych. Istnieją również dowody na istnienie tego stylu tańca w Kadunie w Nigerii w 1959 roku. 

Te prekursorskie elementy zaczęły nabierać kształtu na początku lat 70., kiedy breaking zaczął się rozwijać na imprezach z udziałem DJ-ów i płyt instrumentalnych. To właśnie na tych imprezach DJ Kool Herc, pionier DJ-ów z Bronxu, opracował sekcje podziału rytmicznego, przełączając się jednocześnie między dwiema kopiami tej samej płyty, tworząc „przerwy”. Zapętlając płyty i ich jednoczesne przerwy, był w stanie przedłużyć przerwę i zapewnić rytmiczną i improwizowaną bazę dla tancerzy: Herc mówi Jeffowi Changowi w swojej książce Can’t Stop Won’t Stop (2005), „A kiedy to usłyszeli, to było to, nie było odwrotu. Zawsze chcieli słyszeć przerwy za przerwami za przerwami za przerwami.”

Początek łamania wywołał bitwy taneczne zwane szyframi, kręgi rywalizacji, w których uczestnicy na zmianę tańczyli w otoczeniu gapiów. Termin „cypher” i jego użycie w kulturze hip-hopowej wywodzi się od Five-Percent Nation, który używał terminu „cypher” do określenia kręgów ludzi. Cyphers to środowiska, w których łamacze walczą o taneczną reputację, wyrażają dumę kulturową i integrują elementy, takie jak rocking lub praca na podłodze, aby wprowadzić innowacje w swoim zestawie.  Załogi, w tym Rock Steady Crew lub Mighty Zulu Kingz, zaczęły powstawać w odpowiedzi na rozwój konkurencyjnych szyfrów, które czasami zawierały nagrody pieniężne, tytuły i prawa do przechwalania się.

Uprock 

Breaking rozpoczął się jako toprock, ruchy taneczne zorientowane na pracę nóg, wykonywane na stojąco, ale gdy ekipy taneczne zaczęły eksperymentować, oddzielna forma tańca znana jako uprock dodatkowo wpłynęła na break. Uprock, znany również jako brooklyński uprock, to bardziej agresywny styl tańca, powszechnie wykonywany między dwoma partnerami, który charakteryzuje się skomplikowaną pracą nóg i ruchami uderzeń, naśladując walkę. Jako odrębny styl taneczny, nigdy nie zyskał takiej samej popularności jak breakdance, z wyjątkiem kilku bardzo specyficznych ruchów przyjętych przez breakdance’ów, którzy używają go jako wariacji na temat swojego toprocka. Mówi się również, że Uprock ma korzenie w gangach, jako ekspresyjne medium używane do rozstrzygania sporów o terytorium, w których zwycięzca decyduje o miejscu przyszłej bitwy. Chociaż niektórzy nie zgadzają się, że breakdance kiedykolwiek odgrywał rolę w pośredniczeniu w rywalizacji gangów, wczesny rozwój breakdance nadal służył przede wszystkim pomocy biednej młodzieży z Bronxu w odejściu od przemocy gangów i raczej poświęceniu czasu na taniec artystyczny. Jednym z przykładów jest były przywódca gangu, Afrika Bambaataa, który organizował imprezy hip-hopowe i przysiągł, że będzie specjalnie używał hip-hopu do wspierania dzieci z dala od przemocy ze strony gangów. W końcu utworzyłby Universal Zulu Nation, aby wesprzeć swoje przesłanie.

Niektórzy breakdance twierdzą, że ponieważ uprock był pierwotnie odrębnym stylem tanecznym, nigdy nie powinien być mieszany z breakdancem, a ruchy uprock wykonywane przez breakdance dzisiaj nie są oryginalnymi ruchami, ale imitacjami, które pokazują tylko niewielką część oryginalnego stylu uprock. W teledysku do przebojowego singla z 1985 roku „I Wonder If I Take You Hom ”, Lisa Lisa i perkusista Cult Jam, Mike Hughes, można zobaczyć „kołysanie się” (robienie uprocka) w 1:24 na YouTube.

Ekspansja na cały świat 

Ta sekcja opisuje rozwój breakdance na całym świecie. Kraje są posortowane alfabetycznie.

Brazylia 

Ismael Toledo był jednym z pierwszych łamaczy w Brazylii.  W 1984 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, aby studiować taniec. Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych odkrył breakdance i spotkał breakdance’a Crazy Legs, który osobiście był jego mentorem przez następne cztery lata.  Po zdobyciu biegłości w breakdance wrócił do São Paulo i zaczął organizować ekipy i brać udział w międzynarodowych zawodach.  W końcu otworzył studio tańca hip-hopowego o nazwie Hip-Hop Street College.

Kambodża 

Urodzony w Tajlandii i wychowany w Stanach Zjednoczonych, Tuy „KK” Sobil założył w 2005 roku centrum społeczności o nazwie Tiny Toones w Phnom Penh w Kambodży, w którym wykorzystuje taniec, muzykę hip-hopową i sztukę do nauczania kambodżańskiej młodzieży umiejętności językowych, obsługi komputera i umiejętności życiowych (higiena, edukacja seksualna, poradnictwo). Jego organizacja każdego roku pomaga około 5000 młodych ludzi. Wśród tych młodych ludzi jest Diamond, która jest uważana za pierwszą b-girl w Kambodży. 

Kanada

Breakdance trafił do Kanady na kilka sposobów. W późnych latach siedemdziesiątych i wczesnych osiemdziesiątych filmy takie jak Breakin  (1984), Beat Street (1984) oraz imigracja ludzi z Chicago, Nowego Jorku, Detroit, Seattle i Los Angeles wprowadził style taneczne ze Stanów Zjednoczonych. Stamtąd breakdance rozszerzył się w Kanadzie, z ekipami takimi jak Canadian Floormasters, które przejęły scenę lat 80-tych, a otwarcie New Energy dla Jamesa Browna w 1984 roku w Paladium w Montrealu. Do początku lat 90. ekipy takie jak Bag of Trix, Rakunz, Intrikit, Contents Under Pressure, Supernaturalz, Boogie Brats i Red Power Squad przewodziły scenie przez resztę ostatnich dwóch dekad i wciąż ich przybywa.

Ottawa. Youth tańczy breakdance podczas obchodów 150 rocznicy powstania Kanady. https://miesiecznik-wobec.pl/wp-admin/post-new.php

Francja 

Breakdance nabrał rozgłosu we Francji na początku lat 80. XX wieku wraz z utworzeniem grup takich jak Paris City Breakers (którzy wzorowali się na dobrze znanych New York City Breakers). W 1984 roku Francja stała się pierwszym krajem na świecie, w którym regularnie emitowano ogólnokrajowy program telewizyjny o hip hopie – prowadzony przez Sidneya Duteila – skupiający się na tańcu hip-hopowym. Ten program doprowadził do eksplozji tańca hip-hopowego we Francji, a na scenie pojawiło się wiele nowych ekip.

Japonia 

Breakdance w Japonii został wprowadzony w 1983 roku po wydaniu filmu Wild Style. Premierze filmu towarzyszyła trasa koncertowa Rock Steady Crew, a Japończycy byli zachwyceni. Inne filmy, takie jak Flashdance, podążyły za szał breakdance. Crazy-A, który obecnie jest liderem tokijskiego oddziału Rock Steady Crew, został zaciągnięty na pokaz Flashdance przez swoją ówczesną dziewczynę i wyszedł zachwycony formą taneczną, stając się jednym z najwcześniejszych i jednym z najbardziej wpływowych przełomy w historii Japonii. Zaczęły pojawiać się również grupy, a wczesne grupy, takie jak Tokyo B-Boys, B-5 ​​Crew i Mystic Movers, pojawiały się w Harajuku, dzielnicy Tokio. Społeczność breakdance w Japonii znalazła swój dom w parku Yoyogi w Tokio w Harajuku, które nadal pozostaje aktywnym obszarem dla breakdancerów i entuzjastów hip-hopu. Wraz z rozwojem hip-hopu w Japonii rozwijał się breakdance i społeczności breakdance. Po wprowadzeniu międzynarodowych zawodów breakdance, Japonia zaczęła rywalizować i była chwalona za zwinność i precyzję, ale na początku była krytykowana za brak oryginalności. Japończycy zaczęli naprawdę rozkwitać na arenie międzynarodowej po karierze breakdance Taisuke Nonaka, znanego po prostu jako Taisuke. Taisuke zaczął dominować na arenie międzynarodowej i poprowadził japońską drużynę Floorriorz do zwycięstwa w BOTY w 2015 roku przeciwko załodze Kienjuice z Białorusi. Pomimo udanej kariery Taisuke w zawodach grupowych, nie udało mu się wygrać solowych zawodów Red Bull BC One, indywidualne mistrzostwa w breakdance, które nadal unikały japońskich bboyów. Pierwszym Japończykiem, który wygrał zawody BC One, został Bboy Issei w 2016 roku. Issei jest powszechnie uważany przez wielu za najlepszego obecnie japońskiego tancerza breakdance, aw oczach niektórych za najlepszego na świecie. Kobiece bboys lub „bgirls” są również powszechne w Japonii, a po wprowadzeniu kobiecych zawodów BC One w 2018 roku japońska bgirl Ami Yuasa została pierwszą mistrzynią kobiet. Znane japońskie ekipy bboyów to FoundNation, Body Carnival i Floorriorz. Znane japońskie ekipy bgirl to Queen of Queens, Body Carnival i Nishikasai najlepszy na świecie.  W Japoni są również powszechne kobiece bboys lub „bgirls”, a po wprowadzeniu kobiecych zawodów BC One w 2018 roku japońska bgirl Ami Yuasa została pierwszą mistrzynią kobiet. Znane japońskie ekipy bboyów to FoundNation, Body Carnival i Floorriorz. Znane japońskie ekipy bgirl to Queen of Queens , Body Carnival i Nishikasai. najlepszy na świecie. Kobiece bboys lub „bgirls” są również powszechne w Japonii, a po wprowadzeniu kobiecych zawodów BC One w 2018 roku japońska bgirl Ami Yuasa została pierwszą mistrzynią kobiet. Znane japońskie ekipy bboyów to FoundNation, Body Carnival i Floorriorz. Znane japońskie ekipy bgirl to Queen of Queens , Body Carnival i Nishikasai .

Korea Południowa 

Breakdance został po raz pierwszy wprowadzony do Korei Południowej przez amerykańskich żołnierzy wkrótce po jego gwałtownym wzroście popularności w Stanach Zjednoczonych w latach 80., ale dopiero pod koniec lat 90. kultura i taniec zapanowały. Rok 1997 jest znany jako „rok zerowy koreańskiego łamania”.  Koreańsko-amerykański promotor hip-hopu, John Jay Chon, odwiedzał swoją rodzinę w Seulu i kiedy tam był, spotkał w klubie ekipę o nazwie Expression Crew. Dał im kasetę VHS z zawodów breakdance w Los Angeles o nazwie Radiotron. ​​Rok później, kiedy wrócił, Chon odkrył, że jego wideo i inne podobne do niego były wielokrotnie kopiowane i dubbingowane, i karmiły stale rosnącą społeczność łamaczy.

W 2002 roku Korea’s Expression Crew zwyciężyła w prestiżowym międzynarodowym konkursie breakdance Battle of the Year, prezentując umiejętności krajowych breakdance’ów reszcie świata. Od tego czasu rząd koreański wykorzystuje popularność tego tańca i promuje go obok kultury koreańskiej. R-16 Korea to najbardziej znane wydarzenie breakdance sponsorowane przez rząd, którego gospodarzem jest Koreańska Organizacja Turystyczna i wspierane przez Ministerstwo Kultury, Sportu i Turystyki.

Znane ekipy breakdance z Korei to Morning of Owl, Jinjo Crew, Rivers Crew i Gamblerz.

Związek Radziecki 

W latach 80. Związek Sowiecki znajdował się w stanie zimnej wojny z krajami bloku zachodniego. Ludzie radzieccy żyli za żelazną kurtyną, więc zazwyczaj z pewnym opóźnieniem poznawali nowe trendy w modzie pojawiające się w krajach kapitalistycznych. Związek Radziecki po raz pierwszy dowiedział się o breakdance w 1984 roku, kiedy do kraju trafiły kasety wideo z filmami Breakin  , Breakin’ 2 i Beat Street . W ZSRR filmy te nie zostały oficjalnie wydane. Przywieźli ich do domu obywatele radzieccy, którzy mieli okazję podróżować do krajów zachodnich (m.in. przez dyplomatów). Pierwotnie taniec stał się popularny w dużych miastach: Moskwie i Leningradzie , a także w republikach bałtyckich (niektórzy obywatele tych republik radzieckich mieli okazję oglądać zachodnią telewizję). Stosunek władz do nowego tańca, który przybył z Zachodu, był negatywny.

Sytuacja zmieniła się w 1985 r. wraz z dojściem do władzy Michaiła Gorbaczowa i początkiem polityki pierestrojki. Jako pierwsi zalegalizowali nowy taniec tancerze z republik bałtyckich. Przedstawiali ten taniec jako „protest przeciwko samowoli kapitalistów”, tłumacząc, że taniec ten został wymyślony przez czarnoskórych Amerykanów z biednych dzielnic. W 1985 roku występ Czecha Jiříego Korna został pokazany w programie „Morning Post” i stał się jednym z pierwszych oficjalnych pokazów breakdance w sowieckiej telewizji. Przy wsparciu Leninowskiej Młodej Ligi Komunistycznej w 1986 roku w miastach republik bałtyckich ( Tallinn , Połąga ) odbyły się festiwale breakdance, Ryga). Następnym krokiem było rozpowszechnienie podobnych świąt w innych republikach sowieckich. Festiwale odbywały się w Doniecku (Ukraina), Witebsku (Białoruś), Gorkach (Rosja). Breakdance można było zobaczyć w sowieckim kinie: Taniec na dachu (1985), Kurier (1986), Publikacja (1988). Pod koniec dekady taniec stał się niemal wszechobecny. Niemal na każdej dyskotece czy potańcówce szkolnej można było zobaczyć osobę tańczącą w stylu „robota”.

Na początku lat 90. kraj przeżywał poważny kryzys gospodarczy i polityczny. Wraz z rozpadem Związku Radzieckiego szał breakdance dobiegł końca, a breakdance stał się przestarzały. Następna fala zainteresowania breakdance w Rosji pojawiła się dopiero pod koniec lat 90.

Chiny 

Chociaż media społecznościowe, takie jak YouTube, nie mogą być używane w Chinach, breakdance jest w Chinach popularny. Wiele osób kopiuje nagrania breakdance z zagranicy i rozprowadza je z powrotem na kontynencie. Chociaż w Chinach nadal jest to kultura podziemna z powodu pewnych ograniczeń, w 2013 roku odnotowano rosnącą obecność breakdance .

Elementy tańca 

Istnieją cztery podstawowe elementy, które tworzą breakdance: toprock, downrock, power moves i freeze.

  • Toprock ogólnie odnosi się do dowolnego ciągu kroków wykonywanych z pozycji stojącej. Zwykle jest to pierwszy i najważniejszy pokaz otwierający styl, chociaż tancerze często przechodzą od innych aspektów breakdance do toprocka iz powrotem. Toprock ma wiele kroków, z których każdy można zmieniać w zależności od ekspresji tancerza (np. agresywny, spokojny, podekscytowany). Dopuszcza się dużą dowolność w definiowaniu toprocka: dopóki tancerz zachowuje czystość, formę i postawę, teoretycznie wszystko może być toprockem. Toprock może czerpać z wielu innych stylów tanecznych, takich jak popping, lock, stepowanie, Lindy hop czy house dance. Przejścia od toprock do downrock i ruchy mocy nazywane są „kroplami”.
  • Downrock (znany również jako „praca nóg” lub „praca na podłodze”) jest używany do opisania dowolnego ruchu na podłodze z rękami wspierającymi tancerza tak samo jak stopy. Downrock obejmuje ruchy, takie jak podstawowy 6-stopniowy i jego warianty, takie jak 3-stopniowy. Najbardziej podstawowy downrock jest wykonywany wyłącznie na stopach i dłoniach, ale bardziej złożone odmiany mogą obejmować kolana podczas przeciągania kończyn przez siebie.
  • Ruchy siłowe to ruchy akrobatyczne, które wymagają rozpędu, szybkości, wytrzymałości, siły, elastyczności i kontroli do wykonania. Łamacz jest generalnie podtrzymywany przez jego górną część ciała, podczas gdy reszta jego ciała wytwarza okrągły pęd. Niektóre przykłady to wiatrak, machnięcie, obrót w tył i obrót głową. Niektóre ruchy siłowe są zapożyczone z gimnastyki i sztuk walki. Przykładem ruchu siłowego zaczerpniętego z gimnastyki jest Thomas Flair, który w breakdancejest skrócony i zapisany jako flara.
  • Zamrożenia to stylowe pozy, które wymagają od łamacza zawieszenia się nad ziemią przy użyciu siły górnej części ciała w pozach takich jak szczupak. Służą do podkreślenia mocnych uderzeń w muzyce i często sygnalizują koniec setu. Zamrożenia można łączyć w łańcuchy lub „stosy”, w których łamacze przechodzą od zamrożenia do zamrożenia, aby uderzyć w rytm muzyki, która wykazuje muzykalność i siłę fizyczną.

Style 

Istnieje wiele indywidualnych stylów używanych w breakdance. Poszczególne style często wywodzą się z regionu pochodzenia i wpływów tancerza. Jednak niektórzy ludzie, tacy jak Jacob „Kujo” Lyons, uważają, że internet hamuje indywidualny styl. W wywiadzie dla B-Boy Magazine z 2012 roku wyraził swoją frustrację:

… ponieważ wszyscy oglądają te same filmy online, wszyscy wyglądają bardzo podobnie. Różnice między poszczególnymi b-boyami, między ekipami, między miastami/stanami/krajami/kontynentami w dużej mierze zanikły. Kiedyś można było rozpoznać, z jakiego miasta pochodzi b-boy po sposobie, w jaki tańczył. Nigdy więcej. Ale mówię to od prawie dekady, a większość ludzi nie słucha, tylko ogląda te same filmy i tańczy w ten sam sposób. To właśnie nazywam „stylem międzynarodowym” lub „stylem YouTube”. [52]

Luis „Alien Ness” Martinez, prezes Mighty Zulu Kings, wyraził podobną frustrację w osobnym wywiadzie trzy lata wcześniej dla „The Super B-Beat Show” na temat pięciu rzeczy, których nienawidzi w breakdance:

O tak, ostatnia rzecz, której nienawidzę w włamywaniu się… Yo, wszyscy pieprzeni internetowi b-boye… Ja też jestem internetowym b-boyem, ale jestem prawdziwy w swoim gównie. Wszyscy wiedzą kim jestem, bywam na każdym pieprzonym jamie, co tydzień jestem w innym kraju. Opowiadam swoją historię tańcząc… Byłem na całym świecie, wy wszyscy byliście w sieci WWW… [mój przyjaciel] Bebe kiedyś powiedział to gówno, a ja się pod tym podpisuję, Bebe to powiedział . To nie byłem ja, ale to jest realistyczne gówno, jakie kiedykolwiek słyszałem od kogokolwiek. Byłem na całym świecie, byłeś na całym świecie w sieci. [53]

Chociaż istnieją pewne ogólniki w istniejących stylach, wielu tancerzy łączy elementy różnych stylów z własnymi pomysłami i wiedzą, aby stworzyć własny, niepowtarzalny styl. Breakers można zatem podzielić na szerokie style, które generalnie prezentują te same rodzaje technik.

  • Power: Ten styl jest tym, co większość ogółu społeczeństwa kojarzy z terminem „breakdance”. Ruchy siłowe obejmują obroty i obroty całego ciała, które dają złudzenie przeciwstawiania się grawitacji. Przykłady ruchów siłowych obejmują obroty głową, obroty w tył, wiatraki, flary, tory powietrzne / flary powietrzne, lata 90., 2000, młoty pneumatyczne, świerszcze, żółwie, ślizgacze ręczne, aureole i obroty łokciami. Ci łamacze, którzy używają „ruchów mocy” prawie wyłącznie w swoich zestawach, są określani jako „głowy mocy”.
  • Abstrakt: Bardzo szeroki styl, który może obejmować pracę nóg „nawlekania”, ruch freestyle do uderzeń, taniec domowy i style „cyrkowe” (sztuczki, wykrzywienia itp.).
  • Blow-up: Styl, który koncentruje się na „czynniku zachwytu” niektórych mocnych ruchów, zamrożeń i stylów cyrkowych. Blowupy polegają na wykonaniu sekwencji jak największej liczby trudnych kombinacji trików w tak krótkich odstępach czasu, jak to możliwe, aby „uderzyć” lub przewyższyć wirtuozerię wykonania drugiego łamacza. Nazwy niektórych z tych ruchów to między innymi Air Baby, Hollow Backs, Sun Eclipse i Reverse Air Baby. Głównym celem w stylu nadmuchania jest szybkie przejście przez sekwencję potężnych ruchów kończących się umiejętnym zamrożeniem lub „samobójstwem”. Podobnie jak zamrożenie, samobójstwo jest używane do podkreślenia mocnego rytmu w muzyce i zasygnalizowania końca rutyny. Podczas gdy znieruchomienia zwracają uwagę na kontrolowaną pozycję końcową, samobójcy zwracają uwagę na ruch związany z upadkiem lub utratą kontroli.
  • Smak: styl oparty bardziej na wyszukanym toprocku, downrocku i/lub zamrożeniach. Ten styl koncentruje się bardziej na rytmie i muzykalności utworu niż poleganiu wyłącznie na potężnych ruchach. Breakers, którzy opierają swój taniec na „smaku” lub stylu, są znani jako „głowy stylu”.

    Style Downrock 

    Oprócz stylów wymienionych powyżej, niektóre style pracy nóg były kojarzone z różnymi obszarami, które je spopularyzowały. [54]

    • Tradycyjny styl nowojorski: Oryginalny styl z Bronxu, oparty na ukraińskim tańcu Tropak . Ten styl downrocka koncentruje się na kopnięciach zwanych „CC” i podstawowych ruchach, takich jak 6 kroków i ich odmiany.
    • Styl Euro: Stworzony na początku lat 90., ten styl jest bardzo okrągły, skupiając się nie na krokach, ale bardziej na ruchach typu ślizgowego, takich jak precel, undersweeps i płynne ruchy ślizgowe.
    • Styl Toronto: Stworzony w połowie lat 90., znany również jako styl „Toronto thread”. Podobny do stylu Euro, z wyjątkiem tego, że charakteryzuje się złożonymi nitkami nóg, iluzjami pracy nóg i trikami pracy nóg. Ten styl przypisuje się trzem załogom: Bag of Trix (Gizmo), Supernaturalz (Leg-O & Dyzee) i Boogie Brats (Megas).

    Muzyka 

    Wybór muzyki do breakdance nie ogranicza się do muzyki hip-hopowej, o ile spełnione są warunki dotyczące tempa i rytmu. Breakdance można łatwo dostosować do różnych gatunków muzycznych za pomocą remiksów. Oryginalne piosenki, które spopularyzowały tę formę taneczną, w znacznym stopniu zapożyczyły się z progresywnych gatunków , takich jak funk, soul, disco, electro i jazz funk. Od tego czasu rozwinął się muzyczny kanon tych tradycyjnych piosenek b-boyowych, piosenek, które kiedyś miały być grane na każdej imprezie b-boyingowej. Wraz z rozwojem formy tanecznej ta standaryzacja klasycznych piosenek doprowadziła do innowacji ruchów tanecznych i break beatów, które na nowo wyobrażały sobie standardowe melodie. Te utwory to między innymi „Give It Up or Turn It a Loose” Jamesa Browna, „Apache” zespołu Incredible Bongo Band i „The Mexican” Babe Ruth. 

    Najbardziej powszechną cechą muzyki breakdance są przerwy muzyczne lub kompilacje utworzone z sampli pobranych z różnych piosenek, które są następnie zapętlane i łączone razem przez DJ-a. Tempo na ogół waha się od 110 do 135 uderzeń na minutę z przetasowanymi uderzeniami szesnastymi i ćwierćnutowymi w rytmie perkusyjnym. Historia przypisuje DJowi Koolowi Hercowi wynalezienie tej koncepcji, nazwanej później break beatem.

    Główne zawody 

    Bitwa Roku (BOTY) została założona w 1990 roku przez Thomasa Hergenröthera w Niemczech. To pierwsze i największe międzynarodowe zawody breakdance dla ekip breakdance.  BOTY organizuje regionalne turnieje kwalifikacyjne w kilku krajach, takich jak Zimbabwe, Japonia, Izrael, Algieria, Indonezja i Bałkany. Załogi, które wygrają te turnieje, wezmą udział w finałowych mistrzostwach w Montpellier we Francji.  BOTY pojawił się w niezależnym filmie dokumentalnym Planet B-Boy (2007), w którym sfilmowano pięć ekip tanecznych trenujących do mistrzostw w 2005 roku. Bitwa roku w 3D został wydany w styczniu 2013 roku. Wyreżyserował go Benson Lee, który również wyreżyserował Planet B-Boy.

  • Bboy DanceMachine na finałach Breakfast Jam w Kampali w Ugandzie 19 listopada 2016 r. By Alex Heskey – Own work, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=54788126
  • Notorious IBE to holenderskie zawody breakdance założone w 1998 roku.  (International Breakdance Event) nie jest tradycyjnym konkursem, ponieważ nie ma żadnych scen ani sędziów. Zamiast tego istnieją czasowe konkurencje, które odbywają się w dużych wielopoziomowych szyfrach – okrągłych przestrzeniach tanecznych otoczonych przez obserwatorów – gdzie zwycięzcy są określani przez aprobatę publiczności.  Istnieje kilka rodzajów wydarzeń, takich jak bitwa załogi b-girl, bitwa Seven 2 Smoke (ośmiu najwyżej sklasyfikowanych łamaczy walczy ze sobą, aby wyłonić ogólnego zwycięzcę), bitwa kontynentalna All vs. All (wszyscy amerykańscy łamacze kontra wszyscy europejscy łamacze kontra azjatyckie łamacze kontra meksykańscy/brazylijscy łamacze) oraz Circle Prinz IBE. Circle Prinz IBE to turniej nokautowy, który odbywa się w wielu mniejszych bitwach szyfrujących, aż ostatni stojący łamacz zostanie ogłoszony zwycięzcą.  IBE jest również gospodarzem europejskich finałów mistrzostw Wielkiej Brytanii B-Boy.
  • Chelles Battle Pro powstał w 2001 roku i odbywa się co roku w Chelles we Francji. Są dwa konkursy. Jednym z nich są zawody dla dzieci w wieku 12 lat lub młodszych. Druga konkurencja to turniej pucharowy dla ośmiu załóg wyłączników. Niektóre załogi muszą zakwalifikować się do lokalnego turnieju w swoim kraju; inni są zapraszani prosto na finał.
  • Red Bull BC One został stworzony w 2004 roku przez Red Bulla i co roku jest organizowany w innym kraju.  W konkursie bierze udział 16 najlepszych łamaczy z całego świata. Sześć miejsc zdobywa się w sześciu regionalnych turniejach kwalifikacyjnych. Pozostałe 10 miejsc jest zarezerwowanych dla zeszłorocznego zwycięzcy, selekcji dzikich kart i rekomendacji międzynarodowego panelu ekspertów. Byłym uczestnikiem zawodów jest rekordzista świata Mauro „Cico” (czyt. CHEE-co) Peruzzi. B-boy Cico jest rekordzistą świata w latach 90. 1990 to ruch, w którym wyłącznik obraca się w sposób ciągły na jednej ręce – raczej obrót ręką niż głową. Cico pobił rekord obracając się 27 razy. Film dokumentalny oparty na konkursie Turn It Loose (2009) przedstawiał profil sześciu treningów breakdance do mistrzostw 2007 w Johannesburgu.  Dwóch z tych tancerzy to Ali „Lilou” Ramdani z Pockémon Crew i Omar „ Roxrite ” Delgado z Squadron.
  • R16 Korea to południowokoreański konkurs tańca breakdance założony w 2007 roku przez Amerykanów pochodzenia azjatyckiego, Charliego Shina i Johna Jaya Chona.  Podobnie jak BOTY i Red Bull BC One razem wzięte, Respect 16 to zawody dla 16 najlepszych w rankingu załóg na świecie. Tym, co odróżnia je od innych zawodów, jest to, że są sponsorowane przez rząd i transmitowane na żywo w telewizji koreańskiej oraz w kilku krajach Europy.  W 2011 roku R16 ustanowił nowy system sędziowania, który został stworzony w celu wyeliminowania uprzedzeń i ustanowienia jednolitego i sprawiedliwego standardu sposobu oceniania bitew breakdance. Dzięki nowemu systemowi łamacze są oceniani na podstawie pięciu kryteriów: podstaw, dynamiki (ruchy siłowe), walki, oryginalności i wykonania. W każdej kategorii jest jeden sędzia, a wyniki są wyświetlane na dużym ekranie podczas bitew, dzięki czemu widzowie mogą zobaczyć, kto wygrywa w danym momencie.

  • Młodzieżowe Igrzyska Olimpijskie włączyły breakdance jako część swojego programu, począwszy od Letnich Igrzysk Olimpijskich Młodzieży 2018 w Buenos Aires. Breakdance kwalifikuje się do włączenia, ponieważ jest dyscypliną sportu tanecznego uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Zawody obejmują zawody mężczyzn, kobiet i drużyn mieszanych w formacie bitwy jeden na jednego.
  • Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2024 w Paryżu breakdance zadebiutuje na igrzyskach olimpijskich. W bezpośrednich pojedynkach rywalizować będzie 16 tancerek i 16 tancerek breakdance.  Prezydent MKOl Thomas Bach stwierdził, że dodali breakdance w ramach starań o większe zainteresowanie młodych ludzi igrzyskami olimpijskimi.

 

Tekst i ilustracje za Wikipedią. Hasło: Breakdancing. https://miesiecznik-wobec.pl/wp-admin/post-new.php

Obraz wyróżniający: B-boys występujący na Powell Street w San Francisco w 2008 roku. By Cam Vilay – Author, CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=7459446