KOSSAK Z SZYMBORSKĄ
Kossak z Szymborską
w jednym stali rzędzie
komoda pod ciężarem nie książek
zaś z mosiądzu niedźwiedzia
uginała środek
nie widziałabym nic w tym
zwyczajnego
gdyby Szymborska
o Vermeerze nie pisała
Kossak zaś na świat
nie wydałby Marii
i tak stoją na półce
obok siebie
w łuk wygięte postaci
jak ty komu
tak on tobie
MLECZNY TRAF
jednemu drży serce
drugiemu nie drgnie nawet stopa
w takich momentach
to coś mniejszego niż las
mniejszego też niż woda
z takiej ambony
nie padają słowa
takie miejsce sławi się ciszą
jelonku boży
któryś już jest w niebie
odpuść ludziom winy
bo co czynią
nie wiedzą
cisza też czasem pęka
NIEZNANI
in
dia
nin
w żupanii zadarskiej
Inuit
Aleut
Nieznany
ryby umierają bez słowa
KOLENDRA SIEWNA
nakładam na powiekę
puder w kolorze kolendry siewnej
ludzie z ciekawością
przyglądają się mej twarzy
ten woła
tamta krzyczy
padają pytania gwałtowne
niewdzięczne
równo oddzielone
znakami zapytania
czy jest pani szczęśliwa
zamyślona
czy zasłuchana
w koszyku wiklinowym
serce w rozterce
przyglądają się nawet
czubatki wielbłądzie i dzieci
czy nie nazbyt ciężkie
zadają pytanie
czy nie omszały zastawki dwudzielne
przymykam oko
na powiece puder
w kolorze kolendry siewnej
BUTELKI
cztery kosze na odpady
jeden o nazwie zmieszane
w nim mieści się życie
straty nieopisane
owoce suszu z kompotu
a wystarczyło wyjeść łyżeczką
gdyby rozdzielić na to
co ważne
co niewystarczające
zrobiłaby się przestrzeń
może zajrzałoby słońce
pomiędzy koszami
stara klatka
po starym chomiku
szklane butelki
zwrócone szyjką ku górze
wyjmą
wymyją
papier zamienią na książkę
tylko człowiekowi czasu nie dano
na drugie życie
STANĄĆ OKONIEM
bywam na wielkich
przyjęciach
jedenaście razy
w ciągu tygodnia
na więcej mnie stać
ale nie mam o nich
pojęcia
wczoraj pierwszy raz
jadłam
kamczacką jagodę
gdybym nie bywała
to też bym nie miała
zapaści
złości
zniewagi
zawiści
o ile to wszystko
trudniejsze
kiedy wśród ludzi
przełykasz kawior
Joanna Guzik
Joanna Guzik – poetka urodzona w Łodzi, autorka dziewięciu książek poetyckich. Łódź jest dla poetki stałym punktem odniesienia, nie tylko miejscem urodzenia.
Debiutowała w 2001 roku tomem Miłość z wczorajszym oddechem. Kolejne tomiki to: Mieszkamy nad dnie oceanu (2002), Pół etatu ciszy (2007), Syntetyczne pole kwiatów (2016), Ciało obce (2019), Pociąg do Egostanu (2020), Cztery koma zając (2021), Skup butelek (2023) oraz antologia Not too much [tłu:macz] poetry (2024).
Jest także współautorką książki Od słowa do słowa, czyli rozmowy z pisarzami. O rozmowach z Joanną Guzik i jej nietuzinkowej karierze artystycznej pisze również Aleksandra Czajka-Anyszka w książce Moc pisania.
Twórczość Joanny Guzik jest prezentowana w kraju i za granicą. Spotyka się z uznaniem czytelników i środowisk literackich. Poetka zdobywała liczne nagrody, m.in.:
-
I miejsce w Turnieju Jednego Wiersza podczas IX Zlotu Poetów,
-
wyróżnienie II stopnia w XIV Konkursie Twórczości Miłosnej „Ja Cię kocham, a Ty pisz!” im. Mariusza Kargula,
-
udział w Rezydencjach Poetyckich „Wisława Szymborska Poetry Residencies – Jerzy Pietrkiewicz Educational Foundation”.







