Site icon Miesięcznik internetowy WOBEC Piotr Kotlarz

Wiersze / Joanna Guzik

 

KOSSAK Z SZYMBORSKĄ

Kossak z Szymborską
w jednym stali rzędzie
komoda pod ciężarem nie książek
zaś z mosiądzu niedźwiedzia
uginała środek

nie widziałabym nic w tym
zwyczajnego
gdyby Szymborska
o Vermeerze nie pisała
Kossak zaś na świat
nie wydałby Marii

i tak stoją na półce
obok siebie
w łuk wygięte postaci

jak ty komu
tak on tobie

MLECZNY TRAF

jednemu drży serce
drugiemu nie drgnie nawet stopa
w takich momentach
to coś mniejszego niż las
mniejszego też niż woda

z takiej ambony
nie padają słowa
takie miejsce sławi się ciszą

jelonku boży
któryś już jest w niebie
odpuść ludziom winy
bo co czynią
nie wiedzą

cisza też czasem pęka

NIEZNANI

in
dia
nin
w żupanii zadarskiej

Inuit
Aleut
Nieznany

ryby umierają bez słowa

KOLENDRA SIEWNA

nakładam na powiekę
puder w kolorze kolendry siewnej
ludzie z ciekawością
przyglądają się mej twarzy
ten woła
tamta krzyczy
padają pytania gwałtowne
niewdzięczne
równo oddzielone
znakami zapytania
czy jest pani szczęśliwa
zamyślona
czy zasłuchana

w koszyku wiklinowym
serce w rozterce
przyglądają się nawet
czubatki wielbłądzie i dzieci
czy nie nazbyt ciężkie
zadają pytanie
czy nie omszały zastawki dwudzielne

przymykam oko
na powiece puder
w kolorze kolendry siewnej

BUTELKI

cztery kosze na odpady
jeden o nazwie zmieszane
w nim mieści się życie
straty nieopisane
owoce suszu z kompotu
a wystarczyło wyjeść łyżeczką

gdyby rozdzielić na to
co ważne
co niewystarczające
zrobiłaby się przestrzeń
może zajrzałoby słońce

pomiędzy koszami
stara klatka
po starym chomiku

szklane butelki
zwrócone szyjką ku górze
wyjmą
wymyją
papier zamienią na książkę

tylko człowiekowi czasu nie dano
na drugie życie

STANĄĆ OKONIEM

bywam na wielkich
przyjęciach
jedenaście razy
w ciągu tygodnia
na więcej mnie stać
ale nie mam o nich
pojęcia
wczoraj pierwszy raz
jadłam
kamczacką jagodę

gdybym nie bywała
to też bym nie miała
zapaści
złości
zniewagi
zawiści

o ile to wszystko
trudniejsze
kiedy wśród ludzi
przełykasz kawior       

                                                      Joanna Guzik

 

Joanna Guzik – poetka urodzona w Łodzi, autorka dziewięciu książek poetyckich. Łódź jest dla poetki stałym punktem odniesienia, nie tylko miejscem urodzenia.
Debiutowała w 2001 roku tomem Miłość z wczorajszym oddechem. Kolejne tomiki to: Mieszkamy nad dnie oceanu (2002), Pół etatu ciszy (2007), Syntetyczne pole kwiatów (2016), Ciało obce (2019), Pociąg do Egostanu (2020), Cztery koma zając (2021), Skup butelek (2023) oraz antologia Not too much [tłu:macz] poetry (2024).
Jest także współautorką książki Od słowa do słowa, czyli rozmowy z pisarzami. O rozmowach z Joanną Guzik i jej nietuzinkowej karierze artystycznej pisze również Aleksandra Czajka-Anyszka w książce Moc pisania.
Twórczość Joanny Guzik jest prezentowana w kraju i za granicą. Spotyka się z uznaniem czytelników i środowisk literackich. Poetka zdobywała liczne nagrody, m.in.:
Podczas miesięcznego pobytu w mieszkaniu Wisławy Szymborskiej powstał tomik Skup butelek, oraz realizowała projekt „Śladami Wisławy Szymborskiej”, dokumentujący twórczość i miejsca inspiracji Noblistki, również poza granicami kraju.
Za działalność artystyczną i społeczną została uhonorowana Medalem na 600-lecie Łodzi (2023) oraz tytułem Kobiety Niezwykłej w kategorii Działalność Artystyczna (2024). W kwietniu 2026 roku została odznaczona honorowym medalem Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Jest członkinią Związku Literatów Polskich.
Joanna Guzik aktywnie upowszechnia kulturę słowa, organizując warsztaty poetyckie łączące poezję z elementami sztuki włókienniczej, prowadząc spotkania autorskie w szkołach i Domach Seniora oraz współpracując z Fundacją Dom w Łodzi. Promuje Łódź oraz poezję w kraju i za granicą (m.in. w Krakowie, Warszawie, Zielonej Górze, Berlinie, Hiszpanii).
Exit mobile version