Zderzenie cywilizacji w kryzysie syryjskim: migracja i terroryzm / Jonasz Taylor

0
407

Uchodźcy syryjscy w Libanie

[Jestem przeciwnikiem podziału dziejów na cywilizacje, uważam bowiem, że społeczeństwa rozwijają się w ramach zorganizowanych struktur (w tym wypadku państw), a różnice kulturowe są tylko jednym z elementów rozwoju cywilizacyjnego i granice między różnymi elementami kultury (językami, religiami, obyczajami, kuchnią itp.) są granicami ponadpaństwowymi, a nawet można powiedzieć, że zawsze te granice przez różne elementy (zaliczane przez nas do sfery kultury) np. przez religie, język, obyczaje itp. były przekraczane. To kwestia definicji tego, co uważamy za cywilizację. Temat ten na łamach WOBEC już poruszaliśmy i będziemy do niego wracać. Za jakiś czas przedstawię również mój artykuł na temat tego zagadnienia. Zgodnie jednak z przyjętą zasadą publikowane na naszych łamach artykuły pozostawiamy bez komentarza i nie łączymy ich bezpośrednio z polemikami. Każdy ma prawo do wyrażania własnych poglądów i hipotez, o ile nie naruszają one praw innych.

                                                               Piotr Kotlarz]

 

ABSTRAKT

Kryzys syryjski może być początkiem nowego konfliktu cywilizacyjnego. Pluralizm etniczny i religijny jest w tym kraju wyraźnie widoczny; Muzułmanie: sunnici, durozowie, alawici, szyici i izmailici; prawosławni, katolicy, maronici, protestanci oraz mniejszości etniczne Turkmenów i Kurdów. Kryzys syryjski w 2011 roku wydawał się protestem przeciwko elicie rządzącej (Alawi). Wydaje się, że ze względu na obecność różnych kultur i religii kryzys syryjski będzie preludium do ponownego zderzenia cywilizacji. Niniejsze badania starają się odpowiedzieć na następujące pytania: Jakie są podstawowe tezy teorii zderzenia cywilizacji i jak jest ona reprezentowana w kryzysie syryjskim? Ponieważ według Samuela Huntingtona fundamenty cywilizacji, pochodzenie religijne i kulturowe oraz tożsamości kulturowe i religijne są głównym źródłem zderzenia cywilizacji; Dlatego wojna z terroryzmem, kryzys syryjski, pojawienie się ISIL oraz obecność militarnych i międzynarodowych interwencji USA, rywalizacja mocarstw regionalnych i ponadnarodowych jest wyrazem zderzenia cywilizacji.

document

Tłumaczenie:

Wprowadzenie

Argument Huntingtona na rzecz wyjaśnienia teorii „zderzenia cywilizacji” opiera się na aspektach konfliktów i sprzeczności między cywilizacjami, a te konflikty i sprzeczności są ważne dla różnorodności ideologii politycznych. Współcześnie, wraz z kształtowaniem się zjawiska globalizacji, będąc świadkiem mniejszych i rozszerzających się relacji między narodami nalężącymi do różnych cywilizacji, pojawiła się potrzeba zwrócenia uwagi na kwestię różnorodności cywilizacyjnej i nacisku na zrozumienie sposobów różnicowania i współdzielenia elementów różnych cywilizacji. W rzeczywistości cywilizacja jest w sferze kultury, innymi słowy, ma kulturowe obciążenie. Cywilizacja obejmuje elementy obiektywne, w tym język, historię, religię i tradycje, oraz elementy mentalne, takie jak struktura wewnętrzna. Wszystkie cywilizacje są dynamiczne i mają zdolność wspinania się, upadania i przekształcania. Pod tym względem głównym celem konfrontacji między krajami i cywilizacjami jest nie tylko charakter polityczny czy ekonomiczno-społeczny, ale także główna przyczyna zderzenia cywilizacji według Samuela Huntingtona są to czynniki kulturowe. Uważa on, że w tym względzie nie można ignorować atrybutów kulturowych; dlatego główną przyczyną sporów obywatelskich są różnice kulturowe. W przeciwnym razie istnieją tożsamości i różnice kulturowe, które nieuchronnie zderzają się z cywilizacjami.

W tym samym kontekście Huntington uważa, że obecna epoka jest erą cywilizacji, a biorąc pod uwagę upadek zachodniej cywilizacji i ortodoksji, wraz z rozwojem wschodnioazjatyckiej, afrykańskiej, hinduskiej i oczywiście muzułmańskiej, starcia między wszystkimi cywilizacjami są prawdopodobne. Uważa, że cywilizacje to ludzkie plemiona, a zderzenie cywilizacji to rodzaj konfliktu plemiennego na poziomie globalnym. Stosunki między grupami różnych cywilizacji nazywa zimnymi i nieszczerymi, a nawet wrogimi i uważa, że nadzieja na partnerstwo między cywilizacjami jest beznadziejna. W szczególności jego argumentem jest to, że relacje między islamem i chrześcijaństwem oraz islamem i Zachodem są często przytłaczające i obie strony uważają się za obcych i najeźdźców. A w niedalekiej przyszłości dwie cywilizacje, które mogą ze sobą walczyć, to cywilizacja islamska i cywilizacja chrześcijańska lub zachodnia (Mansour, 2001: 45).

Przyglądając się wydarzeniom na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza po „islamskim przebudzeniu” oraz kryzysach w Syrii i Iraku, można stwierdzić, że teoria zderzenia cywilizacji, kontekst wyjaśniania stosunków międzynarodowych i konfliktów cywilizacyjnych między Zachodem a islamem została wykonane zauważalnie. Jak przyznaje większość ekspertów i badaczy w dziedzinie polityki międzynarodowej, Syria jest punktem rozpoczęcia nowej fazy konfliktu między dwiema cywilizacjami zachodnią i islamską, a kraj ten jest także ogniskiem kształtowania się regionalnych, a nawet nowych ładów międzynarodowych. W kryzys ten zaangażowane są podmioty należące do różnych cywilizacji; z jednej strony rząd Baszara al-Assada, grupy terrorystyczne, takie jak Jabhat an-Nusra, ISIL i Ahrar al-Sham, a z drugiej strony Stany Zjednoczone i ich europejscy sojusznicy, Arabia Saudyjska i niektóre państwa Zatoki Perskiej oraz Iran i oś oporu, a także Rosja i Chiny.              [Rosja opowiedziała się po stronie Baszara al-Assada. Podział stron wskazany przez autora jest nieprecyzyjny. RED]

W związku z tym, biorąc pod uwagę obecność różnych kultur i religii, wydaje się, że kryzys syryjski stanie się preludium do ponownego zderzenia cywilizacji. Tak więc niniejsze badania starają się odpowiedzieć na następujące pytania: Jakie są podstawowe twierdzenia teorii zderzenia cywilizacji i jak jest ona reprezentowana w kryzysie syryjskim? Ponieważ według Samuela Huntingtona fundamenty cywilizacji, pochodzenie religijne i kulturowe oraz tożsamości kulturowe i religijne są głównym źródłem zderzenia cywilizacji; Dlatego wojna z terroryzmem, kryzys syryjski, pojawienie się ISIL oraz obecność militarnych i międzynarodowych interwencji USA, rywalizacja mocarstw regionalnych i ponadnarodowych jest wyrazem zderzenia cywilizacji.

Dyskusja

Teoria „zderzenia cywilizacji” narodziła się w 1993 roku wraz z publikacją artykułu Samuela Huntingtona w czasopiśmie „Foreign Policy”. W rzeczywistości teoria ta została wprowadzona w celu wyjaśnienia nowego porządku świata w epoce pozimnowojennej. W okresie zimnej wojny spory i konflikty między społeczeństwami oceniano na podstawie rywalizacji ideologicznej między blokami wschodnim i zachodnim; jednak po upadku systemu dwubiegunowego i pojawieniu się systemu monopolistycznego kierowanego przez Stany Zjednoczone rozwój systemu międzynarodowego wynikał z konfliktów i napięć etnicznych i religijnych w różnych częściach świata. W tym względzie fundamentalna zasada teorii Huntingtona opierał się na rozróżnieniu między różnymi narodami, nie politycznym i ekonomicznym, ale opartym na rozróżnieniach kulturowych. Z drugiej strony, nowe wzorce konfliktów między społeczeństwami pojawiają się w dziedzinie spraw kulturalnych i nie ograniczają się jedynie do wzorców rywalizacji na arenie politycznej i gospodarczej. W tym samym kontekście Huntington uważa, że obecna epoka jest głównym źródłem konfliktów w tym nowym świecie, które nie mają charakteru ideologicznego ani często ekonomicznego. Powszechny podział ludzkości i zasobów rządzących wojną będzie miał charakter kulturowy. Państwa narodowe pozostaną głównymi i potężnymi aktorami w systemie międzynarodowym, ale między aktorami międzynarodowymi i różnymi grupami cywilizacji występują poważne konflikty, a zderzenie cywilizacji zdominuje politykę globalną (patrz: Huntington, 1993).

Tak więc główne elementy poglądu Huntingtona można podsumować w następujący sposób:
1. Nowe tożsamości, takie jak islamski fundamentalizm, mają charakter kulturowy wywodzący się z kształtowania się „świadomości cywilizacji”, co zaostrza nie dające się pogodzić sprzeczności cywilizacji.
2.Ludzie odkrywają nową tożsamość, ale jednocześnie własną, w której decydującą rolę odgrywają walki ideologiczno-cywilizacyjne.
3. Dwie kultury islamska i konfucjańska są kulturami, które rzucają wyzwanie cywilizacji Zachodu i dostrzegają napięcia i konflikty związane z ich liniami cywilizacyjnymi z Zachodem, sferami lub liniami uskoku napięć i konfliktów.
4.Istnienie podobnego i prawie kompletnego systemu wartości i wierzeń w obrębie każdej cywilizacji, wzmacnia ich charakter i nie pozwala dostrzec poważnych konfliktów pomiędzy krajami należącymi do danej cywilizacji.
5. Zdolność islamu jako systemu ideologicznego do determinowania zachowań i działań politycznych dla tworzenia struktur organizacyjnych i tożsamościowych (Ashraf Nazari i Ghanbari, 2013: 137).

W tym samym względzie Huntington klasyfikuje świat na osiem głównych cywilizacji, które w celu lepszego wyjaśnienia problemu badawczego, na mapie rozmieszczenia cywilizacji na całym świecie z jego perspektywy, po zaobserwowaniu podziałów cywilizacyjnych:

Tak więc teoria zderzenia cywilizacji opiera się na dwóch zasadach: po pierwsze, w następnym świecie główny konflikt będzie się rozgrywał między muzułmanami i nie-muzułmanami [konfrontacja między cywilizacją islamu a Zachodem], a po drugie, Stany Zjednoczone nie będą angażować się w konflikty w innych cywilizacjach, ale raczej ograniczać te konflikty poprzez negocjacje (lub układ). Atak USA na reżim talibów, Al-Kaidę, bin Ladena, ISIL i jego zaangażowanie w Afganistanie i Iraku, a także kryzysy na Bliskim Wschodzie (Hakimipur, 2014: 4), ten punkt widzenia  wyjaśniają.

Według Huntingtona istnieje pięć głównych powodów nieuchronności spotkania cywilizacji islamskiej i zachodniej:

– Rośnie populacja muzułmańska, a jednocześnie rodzi się duża liczba bezrobotnej i nieszczęśliwej młodzieży. Bezrobocie to będzie czynnikiem wywierającym presję na sąsiednie państwa i ostatecznie skłaniające do migracji na Zachód.
– Odrodzenie muzułmanów da im odnowioną pewność siebie, ze względu na jego cechy charakterystyczne i ich wartości cywilizacyjne w porównaniu z cywilizacją zachodnią.          – Jednoczesny wysiłek Zachodu, by zglobalizować swoje wartości i prawa oraz utrzymać przewagę militarno-ekonomiczną i interweniować w spory świata muzułmańskiego, wywołał poważne niezadowolenie wśród muzułmanów.
– Upadek Związku Radzieckiego zniszczył wspólnego wroga islamu i Zachodu i pozwolił im wyobrazić sobie siebie jako zagrożenie dla siebie nawzajem.
– Zacieśnianie relacji między muzułmanami a Zachodem jednocześnie zagraża nowemu poczuciu tożsamości i jej odmienności od innej (Vosoughi, Safari: 2014: 106).

Dlatego Huntington uważa, że konfrontacja między cywilizacjami jest dominującą polityką globalną i ostatnim etapem ewolucji konfliktów naszych czasów. Według niego twierdzenia, które doprowadzą do tej konfrontacji, to: różnica między cywilizacjami jest fundamentalna; samoświadomość cywilizacji wzrasta; Rośnie odrodzenie religijne, środek do wypełnienia próżni tożsamości; Podwójne zachowanie Westów podniosło samoświadomość cywilizacji (innych); Charakterystyka i różnice kulturowe są niezmienne; Rośnie regionalizm gospodarczy i rola podobieństw kulturowych; Linie uskoków między dzisiejszymi cywilizacjami; Zastąpiły polityczne i ideologiczne granice epoki zimnej wojny, a te linie są iskrami kryzysu i krwawienia oraz 1400-letnia wrogość Zachodu i islamu narasta, a stosunki między tymi dwiema cywilizacjami są brzemienne w krwawe incydenty (Mohammadi, 2008 : 46-45), ten wybitny przykład pojawił się w ostatnich latach podczas kryzysu syryjskiego (2011-obecnie). Poniżej wyjaśni teorię zderzenia cywilizacji w konfliktach syryjskich. Ale zanim się nią zajmie, konieczne jest zbadanie tej teorii na Bliskim Wschodzie, a następnie zbadanie wydarzeń w Syrii.

Region Bliskiego Wschodu, ze względu na swoje znaczenie geopolityczne, w ciągu ostatnich lat zawsze znajdował się w centrum uwagi obcych rządów i mocarstw kolonialnych. (Jomee’i, 2009: 7). Obszar ten zawsze był strefą wpływów i konfliktów mocarstw regionalnych i ponadregionalnych, a ich obecność i wpływy na tym obszarze są jednym z najważniejszych czynników determinujących pozycję regionów i światowych mocarstw. Dlatego różne czynniki, które sprawiają, że Bliski Wschód jest ważniejszy, można go nazwać jednym z unikalnych źródeł energii oraz geopolitycznych i geoekonomicznych przywilejów tego regionu. Z drugiej strony kontynuacja konfliktu arabsko-izraelskiego, kryzys w Iraku, Libanie i Syrii, wyścig zbrojeń, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia, pogłębianie się różnic etnicznych i religijnych, wzmagająca się aktywność terrorystyczna to jedne z najważniejszych zagrożeń w tym regionie. Oprócz energii, kwestia bezpieczeństwa i supremacji reżimu syjonistycznego w regionie jest również głównym czynnikiem przyczyniającym się do braku bezpieczeństwa i niestabilności (Akhbari i in., 2011: 95).

Ponadto Bliski Wschód ma unikalne cechy, które można znaleźć w mniejszych regionach świata, na tym obszarze żyje obok siebie sześć różnych ras. Region ten jest miejscem narodzin trzech różnych religii: islamu, chrześcijaństwa i judaizmu . Tradycyjna kultura na Bliskim Wschodzie jest zasadniczo oparta na zasadach religii islamu. Innym ważnym elementem, który dodał znaczenia Bliskiemu Wschodowi i uczynił go ważnym ośrodkiem kulturalnym, są różne miasta rodzinne, w tym cywilizacja islamska w tym regionie, czyli uważana za cywilizację rywalizującą z cywilizacją Zachodu, zwłaszcza z liberalną cywilizacją chrześcijańską rządzącą Europą i Ameryką. Wielu badaczy cywilizacji zachodniej, w tym Huntington, będzie rozważać przyszłość relacji między tymi dwiema cywilizacjami w przyszłości świata (Moinaldini, 2007: 63).

Jedną z charakterystycznych cech zderzenia cywilizacji na Bliskim Wschodzie jest regionalna i ponadregionalna rywalizacja mocarstw o zachowanie dominacji i wpływów w regionie. Ponieważ w tych konfliktach każda siła, która może pokonać inne potęgi, jest w rzeczywistości dominującą potęgą na Bliskim Wschodzie. Skoro rywalizację mocarstw w postaci dwóch cywilizacji zachodniej i islamskiej można interpretować, to zgodnie z koncepcją Huntingtona każda cywilizacja, która zwycięży w tym konflikcie, będzie dominującą cywilizacją w regionie. Z tego powodu Biorąc pod uwagę pluralizm etniczny i religijny regionu, rywalizację cywilizacyjną oraz duży nacisk Huntingtona na cywilizację islamską, nieuniknione będzie utworzenie koalicji państw zgodnych z interesami Zachodu przeciwko państwom antyzachodnim. Dlatego forsowanie osi oporu (Iran, Syria, Irak, Hezbollah i Hamas) oraz nasilenie wyścigu zbrojeń i przekształcenie krajów Zatoki Perskiej w największy rynek strategiczny na Zachodzie w ramach zderzenia cywilizacji (islamu i Zachodu).
Według międzynarodowych ekspertów, w ostatnich latach (zwłaszcza po islamskim przebudzeniu) region Bliskiego Wschodu (Azja Zachodnia) dobrze udowodniona teoria zderzenia cywilizacji Samuela Huntingtona. W rzeczywistości myśli i opinie Huntingtona zachowały swój status pomimo krytyki i wad. Jako przykłady kontynuacji częstych wojen z terroryzmem (nurty takfiri i salaficki), kryzysu syryjskiego i powstania ISIL, względnie stała obecność wojskowa Stanów Zjednoczonych Państwa na Bliskim Wschodzie, Interwencje i rywalizacje mocarstw regionalnych i ponadregionalnych w tym regionie itp. sugerują wojnę między cywilizacjami. Warto zauważyć, że Bliski Wschód, ze względu na swoją sytuację geopolityczną, geostrategiczną i geokulturową, jest bardzo ważny w systemie międzynarodowym. Niewątpliwie obecność mocarstw ponadregionalnych, takich jak Stany Zjednoczone, Unia Europejska, Rosja i Chiny z jednej strony oraz mocarstw regionalnych, takich jak Iran, Arabia Saudyjska, Turcja, z drugiej strony, świadczy o zderzeniu cywilizacji oraz konfrontacja Zachodu z islamem. Jest to szczególnie widoczne w przypadku kryzysu syryjskiego.
Pod tym względem Huntington, podobnie jak inni współcześni analitycy i uczeni, uznaje potencjalną konfrontację między cywilizacją zachodnią i islamską za ostateczną zasadę formowania nowego ładu międzynarodowego. Dlatego „Stephen Eric Bronner” napisał w swojej książce „Twentieth Century Political Theory”: Wielosetletnia konfrontacja militarna między Zachodem a islamem raczej nie ulegnie zmniejszeniu. Można to uznać za bardziej niebezpieczne. Podczas wojny w Zatoce Perskiej niektórzy Arabowie są dumni że Saddam Husajn napadł na Izrael i sprzeciwia się Zachodowi. Również wielu Arabów, z powodu poczucia upokorzenia i cierpienia związanego z zachodnią obecnością wojskową w Zatoce Perskiej oraz oczywistą słabością [krajów arabskich], bardzo cierpią w określaniu swojej los.[…] Rozwój nastąpił w niektórych ośrodkach arabskich systemów politycznych. Główni zwycięzcy tego rozwoju entami były ruchy islamskie. Krótko mówiąc, w świecie arabskim zachodnia demokracja wzmacnia siły antyzachodnie. Kwestia ta może być zjawiskiem przejściowym, ale z pewnością komplikuje stosunki między krajami islamskimi a Zachodem (zob. Bronner, 2005: 445). Oczywiście elementy i zasady teorii Huntingtona znalazły odzwierciedlenie jako oficjalna doktryna nie tylko na poziomie regionalnym, ale także międzynarodowym.

Dlatego uważanie Azji i Bliskiego Wschodu za integralną cywilizację jest błędem; ponieważ takie myślenie ukrywa fakt, że wiele konfliktów na tych obszarach miało miejsce w obrębie cywilizacji. To nie przypadek, że działania Arabii Saudyjskiej i Egiptu różnią się od zachowań Iranu i Iraku i zabezpieczają własne interesy w starciach lub kontrowersjach ze Stanami Zjednoczonymi. Tak więc, jeśli Zachód tworzy blok jednostek, jak wydaje się wierzyć Huntington, w obliczu „islamskiego zagrożenia” zjednoczy. Ale jak pokazał upadek Koalicji Wojennej w Zatoce Perskiej, Zachód wierzył, że w jaki sposób można odpowiedzieć na inwazje Saddama Husajna (patrz: Heilbrunn, 1998). Z drugiej strony, zgodnie z teorią Huntingtona, kiedy w 2001 i 2003 roku rozpoczęły się wojny w Afganistanie i Iraku, wydarzenia te zostały przypisane mocarstwom zachodnim przeciwko wielu aktorom państwowym i niepaństwowym (Hezbollah i Hamas) świata islamskiego. Ponieważ zbiegło się to z osłabieniem cywilizacji Zachodu w konfliktach bliskowschodnich; podczas gdy wyniki USA (jako symbolu zachodniej cywilizacji) w światowej wojnie z terroryzmem wzrosły w ciągu ostatnich dwóch dekad, ale nie ma wątpliwości, że konflikty cywilizacji zachodnio-islamskiej odgrywają ważną rolę w kształtowaniu rozwoju stosunków międzynarodowych po islamskim przebudzeniu na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. W tym sensie postawa regionalnych i ponadregionalnych aktorów w bliskowschodnich konfliktach od Palestyny, Libanu, Syrii, Afganistanu, Iraku po Róg Afryki: Egipt i Tunezję, Libię i Sudan wydaje się być starciem islamu i cywilizacja Zachodu.

W ostatnich latach, zwłaszcza po kryzysie syryjskim, radykalnie wzrosła rola ugrupowań radykalnych i terrorystycznych, w tym ISIL, iw coraz większej skali rośnie jego znaczenie w stosunkach międzynarodowych. ISIL jest obecnie jedną z najpotężniejszych grup terrorystycznych1 na świecie i jeszcze bardziej brutalnie stosuje brutalne metody Al-Kaidy. Co więcej, jak twierdzi Huntington; nowymi aktorami konfliktów międzynarodowych nie są już rządy, ale także cywilizacje. Definiuje tę koncepcję jako „główną ludzką grupę kulturową”, która jest znana zarówno z elementów obiektywnych (język, historia, religia, powiazania i instytucje), jak i poprzez mentalne elementy jednostek. W związku z tym ISIL jest obrazem tej nowej koncepcji na arenie międzynarodowej.

W systemie międzynarodowym, zdaniem Samuela Huntingtona, będą występowały długotrwałe konflikty nie tylko między różnymi państwami, ale także między różnymi cywilizacjami. W rzeczywistości ideologie polityczne lub instytucje mogą się zmieniać, podczas gdy cywilizacje oparte na religii nie mogą się zmieniać. ISIL pokazuje tę koncepcję poprzez swoją definicję przekonań religijnych i wartości kulturowych. Walczą też ze wszystkimi, którzy nie odpowiadają ich walorom kulturowym. ISIL w tej epoce pokazuje, że dochodzi do starć między aktorami niepaństwowymi z różnych cywilizacji, a rządy krajowe nie są już głównymi aktorami. Jednak wraz z definicją Huntingtona cywilizacji jest to również kwestionowane. W rzeczywistości, chociaż ISIL rzuca wyzwanie cywilizacjom nie-islamskim, zwłaszcza zachodnim, ale walczy także z instytucjami (jednostkami) w obrębie cywilizacji islamskiej. W rezultacie ISIL pokazuje zderzenie cywilizacji (zob. Gray, 2014).

Teoria Huntingtona oparta na zderzeniu cywilizacji W kryzysie syryjskim w 2011 roku wyraźnie widać było, że o tym dyskutuje się dalej. Huntington uważa, że proces globalizacji, który doprowadził do zaniku granic politycznych, z jednej strony zwiększył się między narodami należącymi do różnych cywilizacji, a z drugiej zwiększył dystans między cywilizacjami (Zarean, 2016: 74). Początek kryzysu w Syrii i przekształcenie kryzysu z sytuacji bezpieczeństwa w sytuację wojskową, syryjski system polityczny nie był w stanie kontrolować dużej części kraju, w tej sytuacji utworzono obszar pod wpływy ISIL i zapewniono ich większą ekspansję ( Zarean, 2016: 79). Pod tym względem przedstawiciele cywilizacji zachodnich na czele ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w pełni wykorzystali sytuację i próbowali zinfiltrować i zmaksymalizować własne interesy z kryzysu. Tak więc, pomimo pozornego sprzeciwu wobec kwestii terroryzmu i ekstremizmu na Bliskim Wschodzie, ale w praktyce, ze strony ISIL i innych grup ekstremistycznych w celu konfrontacji z osią oporu (cywilizacja islamska), unikanie wpływów Rosji i Chin w tym regionie ( cywilizacja słowiańska i cywilizacja chińska) dostarcza broni i wsparcia finansowego. W tym kontekście Huntington napisał w artykule: Islam i Zachód są ze sobą w konflikcie. Islam zagraża Zachodowi w trzech kierunkach: politycznym, cywilizacyjnym i demograficznym. poglądu, związek między cywilizacją zachodnią a cywilizacją islamską zawsze opierał się na wzorzec konfliktu zbrojnego i tak będzie. Pod tym względem muzułmanie są siłą najeźdźczą, a granice islamu to krwawe granice, które powstały wraz z wojną (Alipour i in., 2016: 210).

Oczywiście, przedmiotem troski Huntingtona jest cywilizacja islamska. Również główną troską Zachodu jest zwiększenie siły ruchów islamistycznych, umocnienie pozycji osi oporu (Syria i Iran, Hezbollah i Hamas) i dlatego sprzeciw wobec cywilizacji islamskiej jest na porządku dziennym przedstawicieli zachodnich cywilizacji (zwłaszcza Stanów Zjednoczonych Ameryki). Na przykład sytuacja panująca w rodzinnym mieście ISIL, czy w kraju była równowaga między dysydentami a zwolennikami Baszara el-Asada, czy w regionie, w którym trwa klasyfikacja krajów i rywalizujących ze sobą mocarstw regionalnych, i czy w świecie, który był świadkiem wrogich i konfliktowe rywalizacje mocarstw światowych w stosunku do ISIL, przygotowane na wzrost i wpływ rozwojowy ISIL (Alipour i in., 1393: 211). Tak więc Syria była polem bitwy dla cywilizacji islamskiej, zachodniej, słowiańskiej i chińskiej lub w kontekście walki mocarstw regionalnych i ponadregionalnych. W związku z tym korzystają z możliwości wpływu ISIL i próby erozji wewnętrznych konfliktów w Syrii. Można to interpretować w ramach teorii zderzenia cywilizacji z cywilizacją zwycięską, dominującą w najbardziej strategicznym regionie świata.

Oprócz czynnika geopolitycznego konflikt interesów mocarstw regionalnych i ponadregionalnych w Syrii doprowadził do rywalizacji między nimi. Ponieważ każde z tych mocarstw ma określone interesy i określone strategie w tym kraju i koncepcyjnie, mają one unikalną cywilizację; dlatego też w kryzysie syryjskim mamy do czynienia z konfliktami cywilizacyjnymi lub według Huntingtona „zderzeniem cywilizacji”. W rzeczywistości Syria wraz z Iranem jest jednym z komponentów i elementów osi oporu iw ten sposób Iran wspiera palestyńskie ugrupowania dżihadystyczne, zwłaszcza Hamas i Palestyński Islamski Dżihad, a także Hezbollah przeciwko Izraelowi. Tak więc powstanie wewnętrznych protestów w Syrii w marcu 2011 roku dało pole do zagranicznej interwencji i uczyniło z tego kraju scenę rywalizacji i zderzenia cywilizacji znanego z teorii Huntingtona. Tymczasem, biorąc pod uwagę przyczyny obecności mocarstw regionalnych i ponadregionalnych w kryzysie syryjskim, z jednej strony można wyraźnie dostrzec głównych aktorów tego kryzysu z cywilizacji zachodniej, rosyjskiej (słowiańskiej), islamskiej i chińskiej, znajdujących się w konkurencja między sobą. Tak więc cywilizacja zachodnia w konfrontacji z cywilizacją chińską i islamską oraz cywilizacja chińska w obliczu cywilizacji zachodniej, islamskiej i rosyjskiej, cywilizacja islamska jest w konfrontacji z Zachodem i łagodne spotkanie z cywilizacją chińską, a także rosyjską jest w konflikcie z cywilizacją zachodnią.

Z drugiej strony jesteśmy świadkami rywalizacji cywilizacyjnej między trzema regionalnymi mocarstwami: Iranem, Turcją i Arabią Saudyjską, co wymaga kolejnego opracowania, ale tutaj jest tylko wspomniane, aby lepiej wyjaśnić tę kwestię. W rzeczywistości nacisk Huntingtona na teorię zderzenia cywilizacji z cywilizacją islamską, na przykład Stany Zjednoczone Ameryki, jako głównego przedstawiciela cywilizacji zachodniej, dążący do osłabienia osi oporu iw tym celu z zadowoleniem przyjmuje kontynuację średniowiecza Kryzysy polityczne i bezpieczeństwa na Wschodzie. Oś oporu stanowi sojusz państw i aktorów niepaństwowych na Bliskim Wschodzie, którego celem jest zwalczanie interesów państw zachodnich, w tym Stanów Zjednoczonych i Izraela; zwiększanie obecności sił oporu, m.in. Hezbollah jest głównym zmartwieniem Stanów Zjednoczonych (Vosoughi, Safari, 2016: 115). W rzeczywistości strategia USA wobec Bliskiego Wschodu (będącego sercem cywilizacji islamskiej) opiera się na wsparciu tradycyjnych dyktatorów i opiera się na na trzech odrębnych celach w tej dziedzinie, a mianowicie na utrzymaniu bezpieczeństwa tranzytu ropy naftowej, braku powstania nowej bezpieczeństwa Izraela. Na tej podstawie ustanowienie dobrej komunikacji z reżimami totalitarnymi, takimi jak Arabia Saudyjska, Egipt i monarchie Zatoki Perskiej, znalazło się na agendzie Stanów Zjednoczonych. Z drugiej strony regionalne reżimy dyktatorskie odegrały ważną rolę w zachowanie „Status Quo” i jednostronnego porządku świata.

W teorii zderzenia cywilizacji Huntington wskazuje, że istnieje dobre powiązanie między cywilizacjami islamskimi a konfucjanizmem w Chinach, co może rzucić wyzwanie wpływom i potędze cywilizacji zachodniej. Chiny korzystają na dobrych stosunkach ze światem muzułmańskim. Chiny mają dobre relacje biznesowe z krajami islamskimi, w tym z Iranem, Pakistanem, Sudanem i Syrią. Istnieją jednak również między nimi nieporozumienia, a troską muzułmanów [cywilizacji islamskiej] jest spotkanie Chin z muzułmańską populacją ujgurskiego regionu Chin [Xinjiang] (zob. Alkan, 2014: 60). Mimo tych obaw trzeba przyznać, że Chiny, które z kolei reprezentują cywilizację chińską (konfucjanizm) i Rosja (pominięta w teorii Huntingtona) jako przedstawicielka cywilizacji słowiańskiej, wkraczając w konflikt cywilny w kryzys syryjski, próbowały rozszerzyć swoją strefę wpływów w Azji Zachodniej (Bliski Wschód) oraz Komunikując się ściśle z krajami takimi jak Iran, definiuje swoją politykę regionalną w opozycji do interesów krajów reprezentujących cywilizację zachodnią (amerykańską i europejską) oraz w jakiś sposób stworzyli zderzenia cywilizacji. słowa, Chiny, Rosja i Iran, z których każdy reprezentuje wielką międzynarodową cywilizację na poziomie międzynarodowym, tworząc koalicję w Syrii kryzys, interesy Stanów Zjednoczonych i Europy zostały przyćmione przez przedstawicieli zachodniej cywilizacji i ostatecznie doprowadziły do zderzenia cywilizacji.

Ponadto Huntington przedstawia trzy główne cywilizacje zderzenia cywilizacji: zachodnią, islamską i chińską. Kwestią, którą pomija, jest znaczenie cywilizacji ortodoksyjnej lub rosyjskiej. Być może upadek długoletniego rywala Stanów Zjednoczonych w planie tej teorii miał było więcej niż to, że pamięta znaczenie cywilizacji, takiej jak Rosja (mianowicie Huntington zakładał, że cywilizacja słowiańska upadła) i stawianie ich obok cywilizacji chińskiej na czele bitwy cywilizacyjnej. Oba kraje, Chiny i Rosja, reprezentujące wielkie cywilizacje w wojnie cywilizacji, w ostatnich latach wchodząc w gry geopolityczne i regionalne, a także próbując rozszerzyć swoją strefę wpływów w Azji i na Bliskim Wschodzie, a przy tym ściśle współ- operując z takimi krajami jak Iran i Syria, prowadził politykę regionalną wbrew interesom zachodniej cywilizacji, zwłaszcza Stanów Zjednoczonych, i interpretował perspektywę regionu, a nawet świata jako Wschód-Zachód i kilka cywilizacji. Silne poparcie Chin i Rosji (a zwłaszcza Rosji) z Syrii w ostatnim kryzysie wskazuje na fakt, że Rosja nie jest w żaden sposób skompromitowana w swoich geopolitycznych interesach w regionie, co postawiło cywilizację zachodnią w poważnych problemach. To, co dziś widać po uwikłaniu tożsamości cywilizacyjnych w strefy geopolityczne, to znaczy, że czas dominacji cywilizacji zachodniej dobiegł końca, a trzy cywilizacje orientalne weszły w konflikt z cywilizacją zachodnią w skoordynowanym podejściu z jednością rozległy front przystąpił do walki z Zachodem. Te trzy cywilizacje (islamska z reprezentacją Iranu, ortodoksyjna z reprezentacją rosyjską i konfucjańska z reprezentacją Chin) są obecnie rywalami zachodniej cywilizacji skoncentrowanej na Ameryce, a cywilizacja zachodnia konfrontuje się z tymi trzema cywilizacjami na odrębnych frontach i szuka aby zapobiec rozprzestrzenianiu się strategicznej głębi i ich stref wpływów na Bliski Wschód i Syrię.

Wniosek

Istnieją trzy czynniki w obszarze strategicznym Bliskiego Wschodu, leżące na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego i sąsiadujące z nim okupowana Palestyna, Liban, Turcja i Irak, wyraźnie ilustrują geopolityczne znaczenie Syrii w stosunkach regionalnych i globalnych. Konflikt syryjski stał się problemem globalnym ze względu na osiową geopolitykę. Konflikt interesów mocarstw regionalnych i ponadregionalnych w Syrii doprowadził do rywalizacji między nimi. Ponieważ każde z tych mocarstw ma określone interesy i strategie w tym kraju, dlatego w kryzysie syryjskim mamy do czynienia z konfliktami cywilizacyjnymi lub według Huntingtona „zderzeniem cywilizacji”. Syria i Iran stanowią jeden z komponentów i elementów osi oporu, wspierając w ten sposób ugrupowania palestyńskiego dżihadu, zwłaszcza Hamas i Palestyński Islamski Dżihad, a także Hezbollah przeciwko Izraelowi. W ten sposób powstanie wewnętrznych protestów w Syrii w marcu 2011 roku stworzyło pola interwencji zagranicznej i przekształciło ten kraj w scenę rywalizacji i zderzenia cywilizacji, znaną z teorii Huntingtona.
przedstawionych w niniejszym opracowaniu można stwierdzić, że zgodnie z teorią zderzenia cywilizacji, w przyszłości głównym konfliktem będzie konflikt między muzułmanami i nie-muzułmanami, czyli zderzenie cywilizacji między islamem a Zachodem. konflikty na Bliskim Wschodzie i kryzys syryjski stały się zarówno praktyczne, jak i teoretyczne. W aspekcie teoretycznym można powiedzieć, że plan teorii takich jak „koniec historii” Francisa Fukuyamy czy „zderzenie cywilizacji” Samuela Huntingtona nieuchronnie zderza się z cywilizacjami. Bo głównym zmartwieniem obu myślicieli jest umocnienie pozycji cywilizacji islamskiej w nadchodzących latach. Z drugiej strony różnorodne działania, jakie zachodni
krajów, które podjęły przeciwdziałanie wzrostowi i rozwojowi cywilizacji islamskiej, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie ze względu na jego strategiczne położenie, w tym powstanie ISIL, pokazuje, że w ostatnich latach, zwłaszcza po rozpoczęciu kryzysu syryjskiego, konflikt rozszerzył się między dwie cywilizacje zachodnia i islamska. Zgodnie z tym należy zauważyć, że według Samuela Huntingtona fundamenty cywilizacji, pochodzenie religijne i kulturowe oraz tożsamości kulturowe i religijne są głównym źródłem zderzenia cywilizacji; Dlatego wojna z terroryzmem, kryzys syryjski, pojawienie się ISIL oraz obecność militarnych i międzynarodowych interwencji USA, rywalizacja mocarstw regionalnych i ponadnarodowych jest wyrazem zderzenia cywilizacji.

                                          Jonasz Taylor

BIBLIOGRAFIA

Alkan, A, (2014), czy naprawdę istnieje zderzenie cywilizacji? Natura obecnego porządku świata po Huntingtonie i wyjaśnienia zderzenia w orbitach cywilizacji, Asian Journal of Science and Humanities, tom, 3. nr 4.
Bronner Stephen Eric (2005), Twentieth Century Political Theory, Psychology Press.
Dasheiri Mohammad Reza i Golestan Moslem (2016), Wielkie mocarstwa w zarządzaniu międzynarodowym kryzysem syryjskim w systemie monopolarnym, International Political Research, 25. Eugene Chausovsky (2016), Why Civilizations
Really Clash, dostępne na https:// worldview.stratfor.com/article/why-civilizations-really-clash (2018/01/29).
Gray, John (2014), Izyda: apokaliptyczny kult wyrzeźbiający miejsce we współczesnym świecie, The Guardian, 26 sierpnia 2014
Heilbrunn Jacob (1998), The Clash of the Samuel Huntington’s, the American Perspektywa, LIPIEC-SIERPIEŃ 1998, Dostępny pod adresem http://prospect.org/article/clash-samuel-huntingtons (2018/01/29).
Huntington, Samuel P. (1993), Zderzenie cywilizacji? Spraw Zagranicznych, 72, nr. 3 (1993).
Huntington, Samuel P. (1996), Zderzenie cywilizacji i przebudowa porządku światowego. New York, NY: Simon and Schuster, 1996.
Mansoor, Ayub (2001), The Clash of Civilizations: The Reconstruction of the New World Order, przekład Saleh Vasely, Political Science Association of Shiraz University, 1 (3).
Naderi Ahmad (2016), geopolityczne państwa, do geokulturowych cywilizacji, Bliski Wschód, obszar zderzenia cywilizacji, Soft power studies, 4 (10).
Soleimani Fatemeh (2014), Nowa strategia wojskowa Chin: wymiary i konsekwencje regionalne i międzynarodowe, Political Studies Office of Madżlis Research Center, lipiec 2014, nr 14322.
Vosoughi Saeed; Safari Asgar (2015) Rola Stanów Zjednoczonych w ekstremistach na Bliskim Wschodzie z naciskiem na Irak i Syrię, Strategic Policy Studies, 5 (17).
Zarean Ahmad (2016), Podstawy powstania i ekspansji ISIL w środowisku bezpieczeństwa Azji Zachodniej, Afagh Security, 7 (27).
  • Jonasz Taylor – Wydział Prawa, McGill University, Montreal, Kanada

Taylor, J. (2019). Zderzenie cywilizacji w kryzysie syryjskim: migracja i terroryzm. International Journal of Social Science Research and Review , 2 (4), 1-10. https://doi.org/10.47814/ijssrr.v2i4.25

Obraz wyróżniający: Uchodźcy syryjscy w Libanie

 

Link do artykułu: https://ijssrr.com/journal/article/view/25/19

Prawa autorskie do tego artykułu przysługują autorowi (autorom), przy czym prawa do pierwszej publikacji przyznaje się czasopiśmie. To jest artykuł o otwartym dostępie rozpowszechniany na warunkach licencji Creative Commons Attribution (https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/).
Licencja Creative Commons