pośmiertne maski
próbuję zapamiętać swoje sny. codziennie bezskutecznie. rano
nocne fantasmagorie tracą logikę. zmarli zgromadzeni
przy łóżku milkną i rozchodzą się do swoich domów. znowu
zostawiają mnie samego. przymierzam ich
pośmiertne maski.
powrót do domu
pamięci Mamy
wiem że tam na mnie już czeka z obiadem. na stole
pachnie zupą szczawiową i świeżo ściętymi
narcyzami. a ja jak zwykle się spóźniam. jakbym nie zdążył
dorosnąć nauczyć się mowy zegarów. zagubiony
mały chłopiec nie potrafiący odnaleźć
drogi do domu.
senne mosty
we śnie przyszedł do mnie ojciec. stanął przy łóżku i długo
wpatrywał się w moją twarz jakby sprawdzał czy oddech
i sen mam spokojny. wyciągnąłem do niego ręce
ale on odszedł po raz kolejny.
znów nie zdążyłem powiedzieć mu
jak bardzo go kocham. chciałem biec za nim ale rzeka
zagrodziła mi drogę. jeszcze nie było mostu
po którym mógłbym przejść na drugą stronę.
nocą przychodzą zmarli.
a może to ja pojawiam się
w ich nowym życiu.
stary sandał
tamten świat nie jest ani lepszy ani gorszy. po prostu jest
inny. kreślę na piasku tropy tych co odnaleźli już drogę.
nadpływająca fala przygląda mi się zaskoczona jakby
chciała powiedzieć że jeszcze nie pora i zamazuje znaki.
po chwili powraca i rzeźbi w piachu swoje ścieżki.
rozgarniam je bosą stopą i moim oczom ukazuje się
stary sandał w którym morze wędrowało
w głąb siebie.
to
Ewie
to między nami pulsuje jak krew. od koniuszków palców
poprzez nadgarstki i zakamarki ciała. buduje
przystanie w komorach serca. tam czuje się bezpiecznie.
przenika do płuc i przemienia tlen w oddech.
krąży w nas każdego dnia krew tlen
i to.
usta umarłych
wieczna ciekawość drugiego świata. brak strachu przed lotem
z którego nikt nie powrócił żywy. tym bardziej
martwy. budzę się przecieram oczy. wszystko takie samo.
stolik przy łóżku. nawet tytuły książek
których nie zdążyłem przeczytać. stare
mapy z wytyczonymi szlakami.
przebudzenie zawsze jest pełne niedomówień.
jak usta umarłych otwarte
ze zdumienia.
Tadeusz Zawadowski
TADEUSZ ZAWADOWSKI – poeta, redaktor, krytyk literacki; urodził się 9. 12. 1956 r. w Łodzi, od 1981 roku mieszka w Zduńskiej Woli, gdzie współtworzył Klub Literacki „TOPOLA” ( którego był nieformalnym liderem i redaktorem serii wydawniczej Biblioteka TOPOLI ) oraz Klub Twórczej Pracy „BEZ AUREOLI” . Członek Związku Literatów Polskich. Laureat około 250 międzynarodowych i ogólnopolskich konkursów literackich oraz wielu nagród literackich m.in.: POLCUL FOUNDATION ( w kapitule m.in. Jerzy Giedroyć, Gustaw Herling – Grudziński, Jan Nowak – Jeziorański) oraz za całokształt twórczości literackiej: IANICIUSA imienia Klemensa Janickiego, Nagrody Ekspresjonistyczną FENIKSA im. Tadeusza Micińskiego i SUPER CYSIORA. Za dokonania na rzecz rodzinnego miasta przyznano mu tytuł Zduńskowolanin Roku 1999 oraz medale Zasłużony dla Miasta Zduńska Wola (2008)i Zasłużony dla Powiatu Zduńskowolskiego (2010). Minister Kultury i Sztuki w roku 1995 przyznał mu tytuł Zasłużony Działacz Kultury. Jest autorem ponad dwóch tysięcy publikacji w ogólnopolskiej, emigracyjnej i zagranicznej prasie literackiej. Swoje wiersze i teksty krytyczne publikował w ponad 250 antologiach literackich. Były tłumaczone na języki: rosyjski, łotewski, chorwacki, bośniacki, serbski, słoweński, macedoński, grecki, hiszpański, włoski, niderlandzki, francuski, niemiecki i angielski. Wydał 19 tomów poetyckich: Fotoplastikon (1987), Witraże (1991), Demony (1992), Przedrośla (1994), Listy z domu wariatów (1995), O Elizabeth, Berenice i jeszcze innych kobietach (1997), Krajobraz z kroplą w tle (1997), Lustra strachu (2000), Ścieżka obok raju (2005), Między horyzontami (2006), Powrót do domu wariatów (2007), Listy i cienie (2011), Kiedyś, (2014) – Nagroda Literacka im. Ryszarda Milczewskiego – Bruno i wyróżnienie XXXVII Międzynarodowego Listopada Poetyckiego , Mrówka (2017) oraz budzik z opóźnionym zapłonem – nominacja do Nagrody Literackiej 43. Międzynarodowego Listopada Poetyckiego, (2019), dopóki budzik tyka (2020), raport z czasów zarazy ( 2021), ptaki spadające w niebo (2023) i senne mosty (2025).
