Najlepsze filmy afrykańskie 2022 roku / Wilfred Okiche

0
466

W niepewnym dla branży roku kino afrykańskie nadal się rozwijało, ponieważ filmowcy znajdowali przedsiębiorcze sposoby tworzenia pomimo niezliczonych przeszkód. Wiele filmów z tej listy to wewnętrzne refleksje ich twórców, od myśli politycznej po migrację, służbę zdrowia i spuściznę. Dziesięć poniższych filmów to migawki niektórych z najwspanialszych historii opowiedzianych w kulturach afrykańskich.


Wśród nas kobiet ( Etiopia/Niemcy)

To nie jest powszechne, że film przedstawiający postacie, takie jak wiejskie kobiety skupione w Wśród nas kobiet, ufa podmiotom i tworzy środowisko, które pozwala im otwarcie mówić o swojej rzeczywistości. Poważnie traktując swój tytuł, „ Między nami kobietami” , reżyserowany przez duet Sarah Noa Bozenhardt i Daniela Abate Tilahun, z wyczuciem obserwuje kohortę wiejskich Etiopek, które debatują nad zapisaniem się na usługi położnicze oferowane przez personel lokalnego ośrodka zdrowia.


Niebieski kaftan (Maroko/Francja/Belgia/Dania)

Drugi film Maryam Touzani to przemyślana reinterpretacja miłości i rodziny, przedstawiona z czułością. Kiedy ukrywający się w ukryciu dziwaczny krawiec Halim (Saleh Bakri) i jego kochająca żona Mina (Lubna Azabal) dołączają do swojego skromnego sklepu z nowym, atrakcyjnym uczniem Youssefem (Ayoub Missioui), para musi nauczyć się renegocjować parametry ich związek. The Blue Caftan ustanawia przeszkody, które uniemożliwiają queerowym ludziom otwarte życie, ale ośmiela się sugerować pełne nadziei rozwiązanie dla swoich bohaterów.


Dzień Ojca (Rwanda)

We poruszającym tryptyku Kivu Ruhorahoza o współczesnym rodzicielstwie walczącą masażystkę prześladuje przypadkowa śmierć syna, córka zastanawia się nad oddaniem organu, by uratować chorego ojca, a nieudolny drobny przestępca wprowadza syna w swój mroczny świat. Trzy pozornie niezwiązane ze sobą historie, wszystkie osadzone w Kigali i okolicach, badają traumatyczne skutki tradycyjnych systemów patriarchalnych.


Uprowadzona dziewczyna (Republika Południowej Afryki/Irlandia)

Girl, Taken to niesamowita kronika non-fiction jednego z najbardziej fascynujących kryminałów w RPA. W 1997 roku dwudniowa Zephany zniknęła ze swojego łóżeczka w szpitalu w Kapsztadzie. Śledztwo utknęło w ślepym zaułku, mimo że sprawa jest źródłem obsesji medialnej. 17 lat później nastoletnia Zephany dowiaduje się, że została wychowana przez matkę, która ją uprowadziła, po tym, jak zaprzyjaźniła się ze szkolną uczennicą, która akurat była jej biologiczną młodszą siostrą. Reżyserzy François Verster i Simon Wood przekopują się przez archiwa, aby wyłonić ten empatyczny opis głęboko niepokojącej sagi.


Lingui, święte więzy (Czad/Francja/Niemcy/Belgia)

Mahamat-Saleh Haroun powraca do swojego rodzinnego Czadu z tym aktualnym, ale jednocześnie ponadczasowym socrealistycznym dramatem, który dotyczy  praw do aborcji  w konserwatywnym społeczeństwie. Amina (Achouackh Abakar Souleymane) jest niezależną kobietą, która zaczyna wyścig z siłami patriarchatu, gdy jej nastoletnia córka Maria (Rihane Khalil Alio) zachodzi w ciążę. Amina wspiera córkę, gdy próbują dokonać aborcji, procedury, która jest zarówno mile widziana przez islam, jak i nielegalna w Czadzie.


Neptune Frost (Rwanda/USA)

Ta radykalna wizja cyfrowej, dystopijnej przyszłości powstała w pomysłowych umysłach twórców Saula Williamsa i Anisi Uzeyman. Neptune Frost nie pobłaża publiczności, ale mimo to domaga się uwagi. Neptun (Cheryl Isheja), interpłciowa hakerka, jest kierowana przyciąganiem magnetycznym do Digitaria, enklawy na wzgórzach Burundi, zamieszkałej przez zbuntowanych hakerów. Dołącza do nich Matalusa (Bertrand Ninteretse), górnik opłakujący stratę brata. Obaj wyrzutkowie śpiewają, tańczą, handlują pomysłami i odpierają ingerencję agentów państwowych, jednocześnie wyobrażając sobie zupełnie nową przyszłość.


No Simple Way Home (RPA/Kenia/Sudan Południowy)

Akuol de Mabior kieruje spojrzenie do wewnątrz i zastanawia się nad dziedzictwem swojej rodziny w jej rodzinnym Sudanie Południowym. Mieszkająca w Kenii de Mabior, córka zmarłego bohatera wyzwolenia, Johna Garanga, próbuje wrócić do domu, kiedy jej matka, Rebecca, zostaje powołana na jednego z wiceprezydentów Sudanu Południowego. Wkrótce odkrywa, że ​​powrót do domu nie jest tak łatwy, jak sobie wyobrażała. Spostrzegawczy, osobisty i dotkliwie polityczny,  No Simple Way Home  oferuje wgląd w rodzinne dziedzictwo ściśle związane z historią młodego narodu.


Toaleta publiczna Afryka/Amansa Tiafi (Ghana)

W swoim pierwszym filmie fabularnym reżyser Kofi Ofosu-Yeboah przyjmuje wyjątkowe i stylistyczne podejście do kina, łącząc kilka wątków narracyjnych i łącząc je z krytyką postkolonializmu. Główną fabułą kieruje Ama (Briggitte Appiah), tajemnicza młoda kobieta z licencją na zabijanie. Składając hołd pracy Djibrila Diopa Mambéty’ego, Public Toilet Africa to skandaliczna i często niezdarna przejażdżka wzdłuż wybrzeża Ghany, która ostatecznie nagradza widzów, którzy chcą dać jej szansę.


Pod figowcami  (Tunezja/Szwajcaria/Katar/Francja/Niemcy)

W tym zaskakująco promiennym pełnometrażowym debiucie francusko-tunezyjskiego filmowca Erige Sehiri, grupa zbieraczy fig, wykonujących pracę na koncertach w sadzie, gdzie kierownictwo stara się ich wykorzystać, sprawia, że ​​oglądanie jest urzekające. Zawsze obecna kamera Sehiri śledzi w większości nieprofesjonalną obsadę aktorów w stylu dokumentalnym, gdy wykonują lub unikają pracy, walcząc i troszcząc się o siebie nawzajem. Film celebruje solidarność pracy i bogactwo społeczności, ale udaje mu się osadzić krytykę kapitalistycznego systemu opartego na wyzysku.


Kiedy płonie farma (Niemcy)

W swoim najnowszym filmie Jide Tom Akinleminu ukazuje fascynujące i frustrujące spojrzenie na rodzinną spuściznę tajemnic, kłamstw, zdrady i jeszcze więcej sekretów. Głęboko osobisty dokument, który szuka odpowiedzi na pytania dotyczące tożsamości, ale rodzi więcej pytań, Kiedy farma się pali, wykorzystuje archiwalne materiały filmowe, portrety z bliska i domowe nagrania wideo, aby stworzyć fascynującą relację o tym, jak działania i niedyskrecje mogą wywołać fale, które przeskakują w czasie, krzyżowanie się kultur i pokoleń.

                                                                                  Wilfred Okiche

Wilfred Okiche jest czytelnikiem, pisarzem, medykiem, krytykiem kultury i okazjonalnie celebrytą. Pracuje w ośrodku zdrowia w Lagos, ale udaje mu się znaleźć czas na realizację innych zainteresowań. Jego teksty pojawiały się na różnych platformach drukowanych i internetowych.

Najlepsze filmy afrykańskie 2022 roku

Creative Commons Licence
Artykuły na stronie African Arguments są dostępne na licencji Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.

Kino Afryki to zarówno historia, jak i teraźniejszość powstawania lub wyświetlania filmów na kontynencie afrykańskim, a także odnosi się do osób związanych z tą formą kultury audiowizualnej. Pochodzi z początku XX wieku, kiedy rolki filmowe były podstawową technologią stosowaną w kinie. W epoce kolonialnej afrykańskie życie ukazywały tylko prace białych, kolonialnych, zachodnich filmowców, którzy przedstawiali Afrykanów w negatywny sposób, jako egzotycznych „innych”. Ponieważ istnieje ponad 50 krajów o tradycjach audiowizualnych, nie ma jednego „kina afrykańskiego”. Zarówno historycznie, jak i kulturowo, istnieją duże różnice regionalne między Afryką Północną a Afryką Północną kina subsaharyjskie oraz między kinami różnych krajów.

Kino Tunezji i kino Egiptu należą do najstarszych na świecie. Pionierzy Auguste i Louis Lumière wyświetlali swoje filmy w Aleksandrii, Kairze, Tunisie, Susie i Hammam-Lif w 1896 roku, kasyno w Tunisie już w grudniu 1905 roku. Wraz ze swoją córką Haydée Tamzali, Chikly wyprodukował ważne pionierskie filmy, takie jak Dziewczyna z Kartaginy z 1924 roku. W 1935 film MISR studio w Kairze zaczęło produkować głównie standardowe komedie i musicale, ale także filmy takie jak Wola Kamala Selima (1939). Kino egipskie rozkwitło w latach czterdziestych, pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, uważanych za swój złoty wiek. Przełomowa Stacja Kairska Youssefa Chahine’a (1958) położyła podwaliny pod film arabski.

Nigeryjski przemysł filmowy jest największy w Afryce pod względem wielkości produkcji, liczby filmów rocznie, przychodów i popularności. Jest także drugim co do wielkości producentem filmowym na świecie.  W 2016 r. przemysł filmowy Nigerii przyczynił się do powstania produktu krajowego brutto (PKB) w wysokości 2,3%.

[Z Wikipedii, wolnej encyklopedii. Hasło: Cinema of Africa]

Obraz wyróżniający: Kino plenerowe w Johannesburgu z nadmuchiwanym ekranem filmowym (2010). Z Wikimedia Commons, repozytorium wolnych multimediów