Musicale na Broadwayu XXI wieku i nagroda Tony dla „Najlepszego musicalu”: trendy i wpływ / Matthew Hodge

1. Wprowadzenie

Każdego roku rzesze fanów musicali z niecierpliwością oczekują ogłoszenia nagród Tony, który musical na Broadwayu zdobędzie pożądaną nagrodę „Najlepszy musical”. Od 1949 roku nagrody Tony są uważane za „najbardziej prestiżową nagrodę na Broadwayu” ( Everett i Laird 2016, s. 355 ), która uznaje co najmniej jeden musical na Broadwayu za najbardziej wyjątkowy musical w każdym sezonie na Broadwayu (oznaczając „co najmniej jeden” bezprecedensowym remisem w nagrodzie „Najlepszy musical” w 1960 roku między The Sound of Music i Fiorello !) ( Tony 2020 ). Nominacja — lub, co lepsze, wygrana — tej wyczekiwanej nagrody może zapewnić musicalowi długotrwały sukces i popularność oraz ugruntować jego miejsce w historii Broadwayu. Aktualne dyskusje w branży muzycznej sugerują różne sposoby określania musicalu na Broadwayu jako „udanego”, kładąc nacisk na rentowność, długowieczność lub znaczenie kulturowe ( Stein i Bathurst 2008, s. 395–96 ). Co więcej, ponieważ Broadway doświadcza obecnie bezprecedensowej niestabilności w związku z zamknięciem i późniejszym spadkiem nowojorskiej gospodarki turystycznej, nagroda Tony dla „Najlepszego Musicalu” może stać się jeszcze ważniejszym elementem przetrwania musicalu i jego ostatecznie postrzeganego „sukcesu”.

W niniejszym artykule autor dowodzi, że nominacja lub zwycięzca nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” jest najważniejszym aspektem drogi musicalu na Broadwayu do mierzalnego sukcesu, zarówno w obserwowanym początku dwóch dekad XXI wieku, jak i w nadchodzącej trzeciej dekadzie, po niszczycielskich skutkach pandemii COVID-19. Analizowane są trendy poprzednich laureatów i nominowanych do nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” XXI wieku, aby omówić mierzalne wzorce wśród tych uznanych musicali, ze szczególnym uwzględnieniem kompleksowych badań statystycznych materiałów źródłowych i oryginalnej długości przedstawień na Broadwayu. Dalsze dyskusje oferują uzupełniające dialogi dotyczące gatunku i różnorodności wśród laureatów i nominowanych do nagrody Tony w XXI wieku, aby pogłębić obserwowalne trendy. Ponadto artykuł ten przedstawia aktualną analizę bezprecedensowego wpływu COVID-19 na Broadway (w porównaniu z poprzednimi zamknięciami), kończąc się spekulacjami na temat przyszłych trendów i prognozami rosnącego poziomu wpływu, jaki nagroda Tony dla „Najlepszego musicalu” może mieć na Broadway po pandemii.

2. Musicale na Broadwayu i nagrody Tony: krótki przegląd

Dla wielu osób (zwłaszcza Amerykanów) termin „Broadway” oznacza miejsce rozrywki na żywo na scenie. Początkowo ukuty jako „The Great White Way” jako jedna z pierwszych ulic w Stanach Zjednoczonych, która wykorzystywała oświetlenie elektryczne, ten słynny obszar Nowego Jorku jest domem dla 41 teatrów na Broadwayu, co czyni go magnesem dla milionów widzów każdego roku ( Rorke 2018 ; Vine i Franklin 2017 ). W ostatnim sezonie 2017–2018 na Broadwayu odnotowano 13,8 miliona biletów wstępu; 63% tych biletów wstępu stanowili turyści spoza Nowego Jorku ani okolicznych przedmieść, 48% tych biletów wstępu stanowili turyści krajowi (prawie dwukrotnie więcej niż w 1999 r.), a 15% to turyści zagraniczni ( Liga 2020 ). Ostatni sezon na Broadwayu w latach 2018–2019 przyniósł dochód w wysokości 1,83 miliarda dolarów i frekwencję na poziomie 14,77 miliona widzów ( Liga 2020 ). Te statystyki sprawiają, że ten ostatni sezon jest najwyższym w historii Broadwayu pod względem przychodów i frekwencji ( Liga 2020 ). Chociaż Broadway oferuje szeroki wybór musicali, sztuk teatralnych, koncertów i innych wydarzeń specjalnych, musicale konsekwentnie dominują w kasie. Chociaż w ostatnich sezonach premiery nowych sztuk teatralnych były częstsze niż musicali, sprzedaż biletów na musicale konsekwentnie stanowi 78–89% rocznych przychodów Broadwayu ( Liga 2020 ).

Roczne nagrody Tony, nazywane The Tonys, zostały ustanowione w 1947 roku przez The American Theatre Wing, aby uhonorować doskonałość w teatrze. Nazwa nagrody pochodzi od Antoinette Perry, utalentowanej i oddanej liderki American Theatre Wing, która zmarła przed powstaniem nagród Tony ( Everett i Laird 2016, s. 355 ). Inne istniejące programy nagród uznawały doskonałość teatralną w tym czasie: The New York Drama Critics’ Circle, założone w 1935 roku ( Circle 2019 ), oraz Donaldson Awards, ustanowione w 1944 roku przez magazyn Billboard ( McLamore 2018, s. 132–33 ). Oba programy nagród oferowały nagrody „Najlepszy musical”: pierwsza nagroda New York Drama Critics’ Circle „Najlepszy musical” trafiła do South Pacific w 1948 roku ( Circle 2019 ), a pierwsza nagroda Donaldson „Najlepszy musical” trafiła do Carmen Jones w 1944 roku ( Billboard 1944 ). Chociaż New York Drama Critic’s Circle nadal istnieje, nagrody Donaldson zostały wyeliminowane w 1955 roku ze względu na nagrody Tony, ich rywala, które zostały oficjalnie zatwierdzone, podczas gdy nagrody Donaldson nie zostały zatwierdzone ( McLamore 2018 , s. 132–33 ). Inauguracyjne nagrody Tony zadebiutowały w Grand Ballroom hotelu Waldorf Astoria w Niedzielę Wielkanocną, 6 kwietnia 1947 roku ( Tony 2020 ). Jednak nagroda „Najlepszy musical” nie istniała; Kategoria ta powstała dopiero w 1949 roku, kiedy przyznano ją filmowi „ Kiss Me, Kate” ( Everett i Laird 2016, s. 355 ). Co więcej, początkowo nagrody Tony nie ogłaszały nominacji, a jedynie zwycięzców; nominacje do nagród Tony zostały ogłoszone dopiero w sezonie nagród w 1956 roku ( Tony 2020 ; Culwell-Block 2019 ).

Przez pierwsze 18 lat rozdanie nagród Tony odbywało się w różnych nowojorskich salach balowych i było transmitowane przez radio. Uroczystość wręczenia nagród rozpoczęła się w lokalnych kanałach w 1956 roku. W 1967 roku rozdanie nagród Tony zadebiutowało jako ogólnokrajowa transmisja telewizyjna. Historyczna transmisja miała miejsce w The Schubert Theatre i trwała godzinę ( Tony 2020 ). W 1978 roku CBS rozpoczęło transmisję rozdania nagród Tony i od tamtej pory transmituje to coroczne wydarzenie. Obecnie ceremonia wręczania nagród odbywa się w czerwcu i zazwyczaj odbywa się w Radio City Music Hall lub Beacon Theatre. Nagrodą wręczaną zwycięzcom jest medalion w kształcie dysku umieszczony na czarnym cokole; jedna strona medalionu przedstawia kultowe greckie maski z „komedii i tragedii”, a druga strona przedstawia profil Antoinette Perry. Po ceremonii imię zwycięzcy jest grawerowane na nagrodzie. Medalion wręczano zwycięzcom w każdym roku istnienia nagrody Tony, z wyjątkiem pierwszych dwóch lat; podczas rozdania nagród w latach 1947 i 1948 zwycięzcy otrzymywali zwój i żetony odpowiadające płci, takie jak puderniczka dla kobiet i zapalniczka dla mężczyzn ( McLamore 2018, s. 132–33 ).

Obecnie warunkiem kwalifikowalności jest, aby spektakle miały premierę w trakcie sezonu na Broadwayu przed datą graniczną na początku maja. Nominacje do 26 kategorii nagród Tony są dokonywane przez Komitet Nominacyjny Nagród Tony, składający się z około 50 profesjonalistów teatralnych; członkostwo w komitecie nominacyjnym jest rotacyjne (trzyletnie kadencje) i wybierane przez Komitet Administracyjny Nagród Tony ( Tony 2020 ). Nominujący są zobowiązani do uczestnictwa w każdym nowym przedstawieniu na Broadwayu w sezonie, zebrania się po dacie granicznej kwalifikowalności i głosowania w nominacjach poprzez nadzorowane tajne głosowania; wyniki nominacji są ogłaszane następnego dnia ( Tony 2020 ). Po ogłoszeniu nominacji we wszystkich kategoriach, około 800 głosujących musi uczestniczyć w przedstawieniu każdej produkcji nominowanej w określonej kategorii, aby zakwalifikować się jako głosujący w tej kategorii ( Everett i Laird 2016, s. 355 ; Tony 2020 ). Ostateczne głosy oddawane są online, a zwycięzcy zostają ogłoszeni podczas transmitowanej przez telewizję ceremonii rozdania nagród Tony w czerwcu.

Nagrody Tony są nadal uważane za lider branży w uznawaniu doskonałości wśród produkcji teatralnych na Broadwayu, a kategoria „Najlepszy musical” jest prawdopodobnie najpopularniejsza i najważniejsza. Spośród wszystkich kategorii nagród Tony, nagroda „Najlepszy musical” ma statystycznie najgłębszy wpływ na długowieczność produkcji na Broadwayu ( Warne 2017 ). Aby zilustrować tę powszechnie akceptowaną koncepcję w branży, dyrektor ds. reklamy broadwayowskiego musicalu z 2004 roku Wicked wyjaśnił producentom spektaklu, że chociaż produkcja otrzymała 10 nominacji do nagrody Tony, nagroda „Najlepszy musical” jest „jednym Tony, który się liczy” ( Hershberg 2018 ). Rzecznik prasowy spektaklu powtórzył to samo uczucie, stwierdzając: „Szczerze mówiąc, mówisz o nagrodach Tony, a jest ich wiele… ale ta, która naprawdę się liczy, to ta za Najlepszy musical” ( Hershberg 2018 ).

Pogląd, że nagroda „Najlepszy musical” jest najważniejszą nagrodą do wygrania, lub przynajmniej do nominacji, potwierdzają dane statystyczne. Istniejące badania pokazują, że nominacje do nagrody „Najlepszy musical” mają prawie 60% mniejsze prawdopodobieństwo natychmiastowego zamknięcia niż musicale na Broadwayu, które nie są nominowane, a zdobycie nagrody „Najlepszy musical” potraja prawdopodobieństwo, że produkcja pozostanie otwarta ( Warne 2017 ). Przy średnich cenach biletów na broadwayowskie przedstawienie przekraczających 100 dolarów , widzowie teatralni są skłonni wybierać przedstawienia nominowane do lub otrzymujące prestiżowe nagrody, aby zmniejszyć ryzyko ( Hershberg 2018 ). Dlatego też zdobycie nagrody Tony dla „Najlepszego musicalu” jest uważane przez branżę i większość publiczności za największe osiągnięcie, jakie może osiągnąć musical na Broadwayu.

3. Długa droga do „sukcesu”

Broadwayowskie musicale XXI wieku to ryzykowne inwestycje, ponieważ tylko około 25% z nich przynosi zyski ( Long, 2016 ). Produkcja musicali na Broadwayu kosztuje obecnie miliony dolarów, co wymaga zaangażowania wielu hojnych inwestorów. Chociaż ostatnie sezony na Broadwayu przyniosły rekordowe wyniki sprzedaży biletów, znaczną część tej sprzedaży stanowiły bilety na kilka niezwykle popularnych hitów, takich jak „Hamilton” , „Drogi Evanie Hansenie” i „Kraina lodu” ; pomimo tych szeroko nagłośnionych hitów, inwestorzy na Broadwayu stracili ostatnio łącznie 100 milionów dolarów z powodu gwałtownego wzrostu liczby zamknięć spektakli ( Seymour, 2019 ). Produkcja broadwayowskiego hitu to niezwykle zacięta rywalizacja. Prawie połowa teatrów na Broadwayu jest wypełniona udanymi, długo granymi produkcjami, takimi jak Upiór w operze , Wicked i Król Lew , przez co co roku około dwadzieścia teatrów — wszystkie należące do zaledwie trzech firm — jest wystawianych na aukcjach przez komercyjnych producentów, którzy chcą wystawić nowe spektakle ( Seymour 2019 ).

Ryzykowna podróż produkcji prawdziwego broadwayowskiego musicalu z XXI wieku to długi i skomplikowany tor przeszkód. Produkcja musi pozyskać miliony dolarów inwestycji i zdobyć rezydencję w jednym z zaledwie dwudziestu czterech dostępnych teatrów na Broadwayu. Spektakl musi następnie wdrożyć atrakcyjną strategię marketingową, co często oznacza, że ​​musical jest oparty na rozpoznawalnym tytule lub własności intelektualnej (takiej jak popularny film lub opowiadanie). Jeśli przyjdzie wystarczająco dużo publiczności, aby zapewnić solidny box office na otwarcie, musical niewątpliwie potrzebuje uznania ze strony Tony Awards — szczególnie w kategorii „Najlepszy musical” — aby, miejmy nadzieję, zagwarantować sobie dłuższą trasę na Broadwayu. Jeśli spektakl zdobędzie nominację — lub, co jeszcze lepsze, wygra — upragnioną nagrodę, to najprawdopodobniej będzie musiał wyruszyć w trasy krajowe i międzynarodowe, aby osiągnąć większe zyski; musicale często zarabiają więcej pieniędzy na trasach niż na Broadwayu ze względu na większe miejsca i niższe średnie ceny biletów, które przyciągają większą publiczność ( Hershberg 2019 ). Jeśli uda się wydłużyć czas trwania na Broadwayu i odnieść sukcesy w trasach koncertowych, musical może zostać zaadaptowany do filmu, który zwiększy kulturową obecność i znaczenie przedstawienia. Jednak przeniesienie udanego musicalu z Broadwayu na ekran nie zawsze jest gwarantowanym sukcesem. Chociaż adaptacje filmowe popularnych broadwayowskich musicali Chicago, Dreamgirls, Hairspray, Mamma Mia, Les Misérables i Into the Woods z XXI wieku odniosły sukcesy komercyjne i krytyczne, adaptacje filmowe bijących rekordy broadwayowskich musicali Upiór w operze, Producenci i Koty spotkały się z dużą krytyką i rozczarowującymi wynikami kasowymi ( D’Alessandro 2019; Welk 2018 ).

4. Materiały źródłowe laureatów i nominowanych do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy musical” XXI wieku

Zakres tego badania obejmuje wszystkich 82 musicali z Broadwayu, które zdobyły lub były nominowane do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy musical” podczas swoich oryginalnych przedstawień na Broadwayu w latach 2000–2019. Materiały źródłowe dla musicali z Broadwayu poddanych badaniu oceniono w dziesięciu wybranych kategoriach: literatura, ekran (film lub telewizja), sztuka, 2 prawdziwe osoby lub wydarzenia, rewie, 3 inne musicale, opera, szafa grająca, 4 komiksy, 5 lub oryginał. Należy pamiętać, że nie ma jednej oficjalnej, ostatecznej listy, w jaki sposób materiały źródłowe musicali z Broadwayu powinny być kategoryzowane. Jednakże te dziesięć wybranych kategorii jest powszechnie uznawanych za główne kategorie materiałów źródłowych, co jest widoczne w licznych nagłośnionych mediach, pracach badawczych i książkach ( Dvoskin 2014, s. 402–404 ; Culwell-Block 2018 ; Davenport 2015 ; Kaiser 2013, s. 161 ).

W niniejszym artykule przyznano, że interpretacja materiału źródłowego musicalu jako jednej, wymiernej kategorii może być subiektywna ze względu na kombinację mieszanych inspiracji, które często występują w różnych przedsięwzięciach artystycznych. Jeśli musical zawierał wiele materiałów źródłowych, wybierano ten, który uznawano za bardziej rozpoznawalny lub najbardziej widoczny bezpośredni wpływ. Na przykład, chociaż broadwayowski musical „Całkiem nowoczesna Millie ” (2002) jest częściowo oparty na sztuce „Chrysanthemum” (1956), to musical ten jest bardziej bezpośrednio oparty na filmie „Całkiem nowoczesna Millie” (1967); dlatego w niniejszym artykule musical uznano za materiał źródłowy „ekranu”, a nie „sztuki”.

Obecny spis uzupełnia istniejące dane przedstawione przez Davenporta ( Davenport 2015 ). Badania Davenporta polegały na ocenie materiałów źródłowych laureatów nagrody Tony Award za „najlepszy musical” w ciągu 50 lat, począwszy od „Skrzypka na dachu” z 1965 roku, a skończywszy na „Przewodniku dżentelmena po miłości i morderstwie” z 2014 roku. Niniejsze badanie opiera się na tych istniejących danych, rozszerzając zakres badania o wszystkie musicale XXI wieku, które zdobyły lub były nominowane do tej nagrody, integrując w ten sposób dane z lat 2015–2019.

W XXI wieku (2000–2019) 82 musicale zostały nominowane do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy Musical”, a 20 z nich zdobyło nagrodę. Nominowani reprezentowali siedem kategorii: literatura, film, oryginał, sztuka teatralna, postacie lub wydarzenia z życia wzięte, rewia i musical z szafy grającej; zwycięzcy reprezentowali sześć kategorii: literatura, film, oryginał, sztuka teatralna, postacie lub wydarzenia z życia wzięte oraz musical z szafy grającej (patrz Tabela 1 ).

Ogólna kompleksowa ocena materiałów źródłowych dla wszystkich 20 musicali nagrodzonych nagrodą Tony w kategorii „Najlepszy musical” w latach 2000–2019 przedstawia się następująco, od najwyższego do najniższego procenta: Ekran (40%, n = 8), oryginał (30%, n = 6), literatura (15%, n = 3), sztuka (5%, n = 1), prawdziwi ludzie lub wydarzenia (5%, n = 1), musical z szafą grającą (5%, n = 1, rewia (0%, n = 0), inne musicale (0%, n = 0), opera (0%, n = 0) i komiks (0%, n = 0) (patrz Tabela 2 ). Ponadto ocena materiałów źródłowych dla wszystkich 82 musicali nominowanych, ale nienagrodzonych nagrodą Tony w kategorii „Najlepszy musical” w latach 2000–2019 przedstawia się następująco, od najwyższego do najniższego procenta: Ekran (41,5%, n = 34), oryginalne (19,5%, n = 16), literackie (13,4%, n = 11), musical z szafy grającej (12,2%, n = 10), rewie (0%, n = 0), prawdziwe postacie lub wydarzenia (5%, n = 7), sztuka (2,4%, n = 2), inne musicale (0%, n = 0), opera (0%, n = 0) i komedia (0%, n = 0) (patrz Tabela 2 ).

5. Oryginalne długości przedstawień na Broadwayu w kategorii „Najlepszy musical” XXI wieku – laureaci i nominowani do nagrody Tony

Zakres niniejszego artykułu obejmuje badanie wszystkich 82 musicali z Broadwayu, które zdobyły lub były nominowane do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy Musical” podczas swoich pierwszych przedstawień na Broadwayu w latach 2000–2019. Należy zauważyć, że uwzględniono jedynie pierwsze przedstawienia na Broadwayu każdego z omawianych musicali, co oznacza, że ​​nie uwzględniono wznowień musicali na Broadwayu. Na przykład zarówno „Kolor purpury” , jak i „Przebudzenie wiosny” miały kolejne wznowienia na Broadwayu, ale uwzględniono jedynie ich oryginalne przedstawienia przed zamknięciem. Ponadto, ponieważ niniejszy artykuł koncentruje się na wpływie nagród Tony na pierwsze przedstawienie musicalu z Broadwayu, „występ” każdej produkcji mierzony jest długością trwania poprzedzającą ceremonię wręczenia nagród Tony.

Do tej pory w XX wieku (2000–2019) 82 musicale zostały nominowane do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy Musical”, a 20 z nich zdobyło nagrodę. Długość trwania każdego musicalu na Broadwayu przed ceremonią wręczenia nagród Tony jest przedstawiona na wykresie (patrz Tabela 3 ).

Statystyczne porównanie długości oryginalnych przedstawień na Broadwayu po ceremoniach wręczenia nagród Tony dla zwycięzców i nominowanych do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy musical” w latach 2000–2019 zostało podzielone według przedziałów miesięcznych (patrz Tabela 4 ).

6. Dyskusje o laureatach i nominowanych do nagrody Tony XXI wieku

Podobnie jak w przypadku wszystkich przedsięwzięć artystycznych, popularne trendy w teatrze muzycznym stanowiły odpowiedź na zmieniające się kultury. Można śmiało powiedzieć, że najbardziej zauważalnym trendem w musicalach na Broadwayu w XXI wieku jest masowa obecność produkcji filmowych. Od końca do początku XX wieku odsetek musicali na Broadwayu opartych na literaturze lub oryginalnej koncepcji spadł, podczas gdy odsetek musicali na Broadwayu opartych na filmach wzrósł ( Davenport 2015 ). Na początku XXI wieku Broadway zdawał się osiągać nowe szczyty dzięki popularnym filmom, co doprowadziło do opublikowania w 2002 roku artykułu w „New York Timesie” zatytułowanego „If It’s a Musical, It Was probably a Movie” ( Marks 2002 ). W rezultacie gwałtowny wzrost popularności musicali nakręconych na Broadwayu zwiększył uznanie materiałów źródłowych w kontekście nagród Tony, a w XXI wieku musicale oparte na filmach stały się czołowym odsetkiem musicali nagrodzonych prestiżową nagrodą Tony w kategorii „Najlepszy musical” (patrz rozdział 5 i rozdział 6 ).

Dane przedstawione w tym artykule dotyczące materiału źródłowego i uznania przez Tony Awards pokazują wzorce, w których publiczność często pragnie mieć pewność znajomości lub aprobaty krytyków, zanim zapłaci wysokie ceny biletów związane z musicalami na Broadwayu. Musicale zaadaptowane z materiałów źródłowych (filmów i programów telewizyjnych) mają zdecydowaną przewagę nad innymi kategoriami materiałów źródłowych zarówno wśród nominowanych (41,5%), jak i zwycięzców (40%) nagrody Tony w kategorii „Najlepszy musical” w XXI wieku. Dane te pomagają przynajmniej częściowo potwierdzić pogląd branży, że Broadway w XXI wieku w przeważającej mierze stał się Hollywood, wypuszczając stale ewoluującą karuzelę adaptacji filmowych — czasami nazywanych „moviecals” — mających na celu wykorzystanie znanych tytułów filmowych, aby przyciągnąć nową publiczność Broadwayu ( Jones 2019 ; Hollander 2015 ). Debata na temat artyzmu kontra biznes w przypadku ciągłych musicali opartych na filmach jest ciągłą dyskusją wśród branży broadwayowskiej i fanów. Ci, którzy bronią wzrostu popularności musicali opartych na filmach, wskazują, że „teatr muzyczny zawsze był gatunkiem sprzyjającym adaptacjom”, podczas gdy ci, którzy ubolewają nad tym popularnym trendem, twierdzą, że adaptacja znanego filmu w formie musicalu jest „bezpieczna”, „łatwa” i może przekształcić Broadway w „festiwal filmowy” ( Jones 2019 ; Marks 2002 ).

W kosztownym i zatłoczonym świecie Broadwayu XXI wieku wciąż nie ma gwarancji sukcesu finansowego ani kulturalnego. Chociaż musicale oparte na popularnych filmach stanowią największy odsetek musicali XXI wieku uznawanych przez Tony Awards w kategorii „Najlepszy Musical”, znany tytuł nie gwarantuje uznania. Szeroko komentowane filmy XXI wieku, które stały się musicalami, takie jak „Spider-Man: Turn Off the Dark” , „King Kong” , „Amelia, Ghost” , „Anastasia” i „Pretty Woman” , nie otrzymały nominacji do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy Musical”. 6 Podobnie, zdobycie nominacji do nagrody Tony w kategorii „Najlepszy musical” nie gwarantuje wydłużenia czasu trwania, biorąc pod uwagę, że 44% wszystkich nominowanych do nagrody „Najlepszy musical” XXI wieku zakończyło się w czasie krótszym niż sześć miesięcy po odpowiadających im ceremoniach wręczenia nagród Tony (w tym 11% nominowanych, których nominacje zakończyły się jeszcze przed odbyciem się odpowiadających im ceremonii wręczenia nagród Tony).

Alternatywnie, czasami musicale 21 wieku, niezwiązane z popularnymi hollywoodzkimi tytułami lub franczyzami, mogą biec w wyścigu na Broadwayu i ostatecznie pokonać konkurencję. Weźmy na przykład nagrodzony nagrodą Tony w 2018 roku „Najlepszy musical” spektakl The Band’s Visit . The Band’s Visit to musical oparty na izraelskim filmie, w dużej mierze nieznanym amerykańskiej publiczności. Podczas ceremonii wręczenia nagród Tony w 2018 roku, The Band’s Visit został nominowany w kategorii „Najlepszy musical”, rywalizując z trzema przebojowymi musicalami opartymi na niezwykle popularnych hollywoodzkich franczyzach: Kraina lodu , Wredne dziewczyny i SpongeBob Kanciastoporty . Krytycy uznali zwycięstwo The Band’s Visit za zasłużone, ale zaskakujące, widząc w nim „uśpiony hit” przeciwko trzem „zaspokajającym nostalgię” spektaklom w broadwayowskim starciu Dawida z Goliatem ( Gregory 2019 ; Real 2018 ). To ostatnie zwycięstwo udowodniło, że w branży broadwayowskiej i towarzyszącym jej systemie nagród nie ma jednej, gwarantowanej formuły sukcesu.

Podobnie, dane przedstawione w tym artykule dotyczące nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” pokazują wzorce długowieczności musicali XXI wieku nominowanych do pożądanej nagrody, z jeszcze dłuższymi początkowymi występami na Broadwayu musicali, które ją zdobyły, potwierdzając tym samym znaczny wzrost wpływu wygranej w kategorii „Najlepszy Musical” w porównaniu z samą nominacją. Spośród musicali XXI wieku, które zdobyły nagrodę Tony dla „Najlepszego Musicalu”, 100% pozostawało otwartych przez co najmniej 10–12 miesięcy po ceremonii wręczenia nagród Tony przed zamknięciem, podczas gdy tylko 58% musicali nienominowanych pozostawało otwartych przez co najmniej taki sam okres czasu. Co więcej, 25% zwycięzców nagrody „Najlepszy Musical” XXI wieku miało co najmniej pięcioletni okres po ceremonii wręczenia nagród Tony przed zamknięciem, podczas gdy tylko 5% musicali nienominowanych pozostawało otwartych przez co najmniej pięć lat przed zamknięciem. Co więcej, 20% nominacji do nagrody „Najlepszy musical” XXI wieku nadal jest otwartych, podczas gdy w przypadku nominacji, które nie zostały nagrodzone, otwartych jest jedynie 20% nominacji.

Innym zauważalnym trendem wśród laureatów nagrody Tony w kategorii „Najlepszy Musical” jest gatunek. Gatunki popularnych musicali broadwayowskich często odzwierciedlają kulturę swoich czasów. „Musicale Złotej Ery” lat 40. i początku lat 60. XX wieku oferowały historie fantasy i amerykańskiego snu w okresie bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej. Kolejne „Musicale Rockowe” odzwierciedlały głośny sprzeciw młodszych pokoleń, protestujących przeciwko niesprawiedliwości społecznej, moralizatorstwu i wojnie w Wietnamie. Począwszy od lat 80. XX wieku, „Mega Musicale” odzwierciedlały rosnącą popularność w Hollywood drogich, hollywoodzkich hitów kinowych wypełnionych widowiskami wizualnymi.

Wraz z wejściem Broadwayu w XXI wiek, komedie zyskały popularność ze względu na ich kojące odprężenie po atakach terrorystycznych z 11 września 2001 roku. Prawie wszyscy laureaci nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” na początku XXI wieku byli ekstrawaganckimi komediami. Zwycięzcy tacy jak „ The Producers” , „Toughly Modern Millie” , „Hairspray” , „Avenue Q” i „Monty Python’s Spamalot” prezentowali pożądaną lekkość, której publiczność Broadwayu szukała podczas psychicznego powrotu do zdrowia Amerykanów po bezprecedensowym ataku terrorystycznym na Nowy Jork ( Jones 2018 ). W drugiej dekadzie nowego wieku Broadwayu laureaci nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” to przede wszystkim dramaty i spektakle przełamujące gatunki. Mimo że zwycięskie filmy są jawnie komediowe, takie jak Księga Mormona i Przewodnik dżentelmena po miłości i morderstwie , zwycięzcy w kategorii „Najlepszy musical” tacy jak Memphis , Fun Home , Hamilton , Dear Evan Hansen , The Band’s Visit i Hadestown to dramaty lub tragikomedie, w których slapstickowy humor zastępuje historie pełne emocjonalnych komplikacji.

Te trendy gatunkowe szły w parze z wzorcami w stylistyce muzycznej. Komediowe zwycięzcy w kategorii „Najlepszy musical” z początku XXI wieku, w latach bezpośrednio po atakach terrorystycznych z 11 września, oferowali popularne, tradycyjne style śpiewania w musicalach (często określane jako „belt singing”) w zestawieniu z aranżacjami piosenek przypominającymi broadwayowskie showtune ( Jones 2015 ). Te muzyczne style dobrze komponowały się z jawnymi komediami, oferując widzom poczucie nostalgii, przewidywalności i komfortu w czasach chaosu i szoku po historycznym ataku terrorystycznym w rodzinnym mieście Broadwayu i wynikającej z niego wojnie. Wraz z tym, jak późniejsi zwycięzcy w kategorii „Najlepszy musical” zaczęli naginać gatunki, ich styl muzyczny również uległ zmianie. Nagradzane dramaty i tragikomedie wykorzystywały fuzje gatunków muzycznych, tworząc eklektyczną ścieżkę dźwiękową, która wprowadzała widzów na Broadwayu w style i dźwięki, których historycznie nie słyszano w tradycyjnych musicalach na Broadwayu, odzwierciedlając szerszy ruch kulturowy XXI wieku polegający na rozbijaniu i rozkładaniu gatunków muzycznych ( Ross 2018 ).

Dalsze dyskusje o zwycięzcach i nominowanych do nagrody Tony skupiają się na różnorodności. Nagrody Tony są chwalone za większą obecność różnorodności i inkluzywności niż Nagrody Akademii ( Drake 1998 ), ale równa reprezentacja jest nadal daleka od osiągnięcia, nawet w XXI wieku. Chociaż ostatnie sezony na Broadwayu odnotowały rekordową liczbę nominacji do nagrody Tony dla osób kolorowych, zdecydowana większość zwycięzców — w tym nagroda za „Najlepszego reżysera musicalu” — to osoby rasy białej i mężczyźni ( Low 2016 ). W XXI wieku nagrody Tony były świadkami powolnych, ale ważnych kamieni milowych dla zróżnicowanego i inkluzywnego uznania wśród zespołów twórczych musicali na Broadwayu. Z perspektywy płci, tylko siedem kobiet zdobyło nagrodę Tony za „Najlepszą oryginalną muzykę”, z czego pięć to zwyciężczynie XXI wieku. Co więcej, cztery z pięciu zwyciężczyń w XXI wieku zdobyły nagrodę bez męskiego partnera do pisania. Podobnie, tylko cztery kobiety zdobyły nagrodę Tony za „Najlepszą reżyserię musicalu”, a trzy z nich to zwyciężczynie z XXI wieku. Patrząc na te same kategorie nagród przez pryzmat rasy, tylko jedna osoba czarnoskóra zdobyła nagrodę Tony za „Najlepszego reżysera musicalu” (w 1992 r.) i tylko jedna osoba czarnoskóra zdobyła nagrodę Tony za „Najlepszą oryginalną muzykę” (w 1975 r.). Chociaż walka o dokładne równe przedstawienie różnorodności jest jeszcze daleka od zakończenia, Broadway XXI wieku świętuje nowe osiągnięcia. Ogromny sukces Hamiltona jako „przełomowego filmu” ustanowił nowy precedens dla „teatru nie-białego” ( Johnson 2015 ). W sezonie 2015–2016 na Broadwayu, nominowana do nagrody Tony, wznowiona wersja musicalu „ Przebudzenie wiosny” zaprezentowała obsadę złożoną zarówno z aktorów głuchych, jak i słyszących. Była to pierwsza produkcja na Broadwayu oferująca interpretację dla widzów głuchych i niewidomych ( Hollander 2015 ). Kolejne precedensy zostały ustanowione podczas ostatnich nagród Tony w 2019 roku: Ali Stroker została pierwszą aktorką poruszającą się na wózku inwalidzkim, która otrzymała nagrodę Tony, a zwycięski musical „Hadestown” zdobył kilka nagród za swój kobiecy zespół kreatywny (musical został napisany, wyreżyserowany, skomponowany i wyprodukowany przez kobiety) ( Noveck 2019 ).

7. Zamknięcia z powodu COVID-19

W związku z dyskusjami skupionymi na musicalach na Broadwayu z XXI wieku aż do dnia dzisiejszego, artykuł ten musi omówić bezprecedensowy okres, w jakim obecnie znajduje się stan Broadwayu w tym konkretnym momencie historii w odpowiedzi na pandemię koronawirusa. 12 marca 2020 r. Broadway zamknął swoje teatry na czas nieokreślony z powodu stania się epicentrum wirusa w Stanach Zjednoczonych w Nowym Jorku. Początkowo ogłoszono datę powrotu 13 kwietnia, ale data ta została teraz przesunięta na co najmniej 7 czerwca, a niektórzy główni producenci spekulują o jej przełożeniu na początek 2021 r. ( Jacobs 2020 ; McPhee 2020 ; BBC 2020 ). Chociaż nie jest to pierwszy raz, kiedy przedstawienia na Broadwayu stały się „ciemne” (termin branżowy oznaczający zamknięcie), jest to zdecydowanie najdłuższa przerwa w historii Broadwayu. Teatry na Broadwayu były w przeszłości wielokrotnie zmuszane do zamykania w reakcji na liczne protesty związkowe, przerwy w dostawie prądu i ataki terrorystyczne z 11 września 2001 roku. Jednak większość tych zamknięć – w tym związanych z 11 września – trwała zaledwie kilka dni lub, co najwyżej, kilka tygodni (najdłużej trwał strajk muzyków z 1975 roku, który doprowadził do 25-dniowego zamknięcia) ( Russo 2020 ).

Co gorsza, zamknięcia w 2020 roku mają miejsce w typowo najbardziej pracowitym okresie roku na Broadwayu — wiosną — kiedy kilka nowych produkcji otwiera się tuż przed terminem nominacji do nagród Tony ( Drell 2020 ). W momencie ogłoszenia zamknięć, na Broadwayu w sezonie 2019–2020 wciąż było 16 spektakli zaplanowanych do otwarcia ( Green i Brantley 2020 ). Ponadto produkcje we wczesnych etapach pokazów przedpremierowych musiały ogłosić stałe zamknięcia z powodu przewidywanych strat finansowych ( Paulson 2020 ). Ponadto inne spektakle, które były już w trakcie emisji, nie są pewne, czy będą mogły zostać wznowione po tak długiej przerwie.

Wysoce komercyjne i dochodowe musicale, które są obecnie podstawą Broadwayu, takie jak Hamilton , Wicked , Księga Mormona i Kraina Lodu Disneya , Aladyn i Król Lew, mają przetrwać tymczasowe zamknięcie, chociaż przewidywany katastrofalny spadek liczby turystów międzynarodowych w najbliższej przyszłości może ostatecznie sparaliżować te broadwayowskie megahitów (ponieważ turystyka zagraniczna ma kluczowe znaczenie dla długowieczności musicalu na Broadwayu) ( Harris 2020 ). Jednak inne mniejsze spektakle bez szerokiego wsparcia korporacyjnego mogą mieć trudności z utrzymaniem obecności na Broadwayu bez „zasobów ekonomicznych, aby móc nadal płacić właścicielom teatrów, obsadzie i ekipie w tym wciąż nieokreślonym okresie zamknięcia” ( Paulson 2020 ). Dodatkowym produktem ubocznym tej bezprecedensowej ery zamknięć Broadwayu jest przełożenie Tony Awards. Produkcja nagród Tony opublikowała 25 marca 2020 r. oświadczenie, w którym ogłosiła, że ​​74. ceremonia wręczenia nagród Tony zostanie przełożona do czasu ponownego otwarcia Broadwayu ( Tony 2020 ; Jacobs 2020 ). W momencie publikacji tego artykułu (maj 2020 r.) nie ma obecnie żadnych informacji na temat ewentualnych zmian w kryteriach kwalifikacyjnych dla poszczególnych kategorii nagród, co skłania krytyków teatralnych i fanów do spekulacji, w jaki sposób nagrody Tony nagrodzą skrócony sezon, składający się z przedwczesnych zamknięć i odwołanych premier ( Green and Brantley 2020 ).

8. Wnioski i prognozy

Wyniki tego artykułu mają na celu przyczynienie się do istniejącego zakresu badań wśród nominowanych i zwycięzców nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” oraz do dalszych dialogów na temat możliwych przewidywalnych wzorców w najbardziej prestiżowym systemie nagród teatralnych. Ponieważ każdy etap powstawania musicalu na Broadwayu wiąże się z dużym ryzykiem, dane z pierwszych dwóch dekad XXI wieku wydają się dowodzić, że nominacja do nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” i, zwłaszcza, wygrana, ma ogromny wpływ na wydłużony przebieg na Broadwayu, co z kolei zwiększa szansę na to, że musical stanie się branżowym i kulturalnym „sukcesem”. Ponieważ tylko około 25% przedstawień na Broadwayu staje się dochodowych w XXI wieku, wydaje się, że rentowność musicalu jest często albo jedną skrajnością, albo drugą, zamieniając się w rozczarowującą stratę lub „bankomat dla inwestorów” ( Long 2016 ). Jak mówi producentka broadwayowska Kimberly Loren Eaton: „Stare przysłowie o Broadwayu jest w wielu aspektach prawdziwe: «Nie możesz zarobić na życie, ale możesz zarobić krocie» ( Long 2016 ).

Tylko czas pokaże, kiedy i jak Broadway będzie w stanie otrząsnąć się po tej historycznej przerwie i powrócić do normalności i stabilności. Producenci i reporterzy już przewidują nieuniknione skutki i reakcje na pandemię z 2020 roku, która sparaliżowała gospodarkę Nowego Jorku. Nieuchronnie, kilka produkcji na Broadwayu zostanie zamkniętych z powodu niemożności otrząsnięcia się po ekonomicznym ciosie tej bezprecedensowej przerwy; co najmniej trzy produkcje na Broadwayu zostały już trwale zamknięte z powodu finansowego wpływu COVID-19, a przewidywalnie nastąpią kolejne zamknięcia (finansowe skutki ataków terrorystycznych z 11 września doprowadziły do ​​zamknięcia co najmniej pięciu teatrów na Broadwayu) ( Geier 2020 ; Jones 2018 ). Broadway najprawdopodobniej doświadczy drastycznych obniżek cen biletów, teatry sprzedadzą tylko ułamek swoich miejsc, a tańsze produkcje będą bardziej atrakcyjne dla inwestorów ( Harris 2020 ).

Dalsze spekulacje na temat musicali na Broadwayu po pandemii obejmują przewidywania dotyczące gatunku i rynkowości. W przewidywalnym nadchodzącym mrocznym czasie dla Amerykanów i turystów zagranicznych po COVID-19, którzy zaczną powoli wychodzić na publiczne i zatłoczone wydarzenia rozrywkowe, można przewidzieć, że publiczność będzie skłaniać się ku lekkości i szukać komediowych lub przyjaznych rodzinom spektakli, które zapewniają ucieczkę od rzeczywistości — w sposób podobny do tego, w jaki publiczność bezpośrednio po zamknięciu 11 września uczęszczała na spektakle, które pozwalały „przełamać ból” i „mogły wywołać uśmiech na twarzy całej rodziny” ( Jones 2018 ). Dane demograficzne dotyczące marketingu na Broadwayu mogą również znaleźć odzwierciedlenie w Broadwayu po COVID-19. Przez pierwsze dwie dekady XXI wieku średni wiek widza na Broadwayu utrzymywał się między 40 a 45 rokiem życia ( League 2020 ). Ponieważ młodzi ludzie są grupą demograficzną wykazującą najprawdopodobniej początkową odporność na powrót do dużych zgromadzeń towarzyskich, można przypuszczać, że musicale na Broadwayu, których marketing skierowany jest do młodszej widowni, wymagają większych inwestycji.

Co więcej, skala znaczenia, jaką nagrody Tony będą miały w najbliższych sezonach broadwayowskich, jest przedmiotem spekulacji. W okresie powolnego odmrażania gospodarki, które zaszkodzi Broadwayowi w nadchodzących sezonach, nagrody Tony mogą mieć jeszcze większy wpływ na przyciąganie widzów do konkretnych przedstawień. Jeśli musicale pozostaną dominującą atrakcją Broadwayu, a widzowie będą bardziej wahać się przed zakupem biletów wstępu i przesiadywaniem godzinami w ciasnych, zatłoczonych miejscach w otoczeniu obcych, zdobycie lub nominacja do nagrody Tony dla „Najlepszego Musicalu” może stać się jeszcze bardziej kluczowe dla przetrwania musicalu; podobnie, brak nominacji lub nagrody dla „Najlepszego Musicalu” może stać się jeszcze silniejszym czynnikiem odstraszającym dla wahających się widzów.

W miarę jak Broadway wkracza w trzecią dekadę XXI wieku, niepewność związana z turystyką i widzami teatralnymi w świecie po pandemii pozostaje trudna do przewidzenia – zwłaszcza w Nowym Jorku, który stał się epicentrum koronawirusa. W związku z tym wpływ nagród Tony i prestiżowej nagrody za „Najlepszy Musical” może osiągnąć nowe szczyty, ponieważ ostrożna publiczność z ograniczonymi środkami finansowymi nieśmiało zacznie wybierać się na duże imprezy rozrywkowe. W miarę jak badania sięgają wstecz, aby dostrzec historyczne powiązania musicali na Broadwayu i nagród Tony, patrząc w przyszłość, można dostrzec nową dekadę nowych trendów i bezprecedensowych wpływów.

Każdego roku na Broadwayu debiutuje wiele nowych musicali, licząc na namiętne uwielbienie ze strony płacącej publiczności i uznanie w postaci nagród Tony. Niektóre spektakle zostaną uznane za umiarkowane sukcesy, inne za totalne porażki, a być może nieliczni szczęśliwcy osiągną status złotej płyty na Broadwayu i ostatecznie staną się kultowi. Samo określenie „show-biznes” odzwierciedla dwoistą naturę broadwayowskich musicali – kreatywny kunszt spektaklu, który jest powiązany z nieustającym biznesem. Broadwayowskie musicale XXI wieku muszą konsekwentnie balansować na granicy artystycznego serca i biznesowego umysłu, a płacąca publiczność i niezwykle konkurencyjny system nagród wymagają doskonałości po obu stronach tej cienkiej granicy. Jak trafnie ujął to Irving Berlin prawie sto lat temu, „nie ma lepszego biznesu niż show-biznes”.

Odniesienia

1. BBC. 2020. Sir Cameron Mackintosh: „Teatry mogą być zamknięte do przyszłego roku”. BBC News . Dostępne online: https://www.bbc.com/news/entertainment-arts-52525380 (dostęp: 5 maja 2020 r.).

2. Billboard. 1944. Teatr honoruje swoich. Billboard 56: 5. [ Google Scholar ]

3. Culwell-Block, Logan. 2018. Czy znasz materiał źródłowy, z którego pochodzą najlepsze musicale na Broadwayu, nagrodzone nagrodą Tony? Playbill . Dostępne online: https://www.playbill.com/article/do-you-know-the-source-material-behind-broadways-tony-winning-best-musicals (dostęp: 30 kwietnia 2020 r.).

4. Culwell-Block, Logan. 2019. Ostateczna lista artystów teatralnych z największą liczbą nominacji do nagrody Tony w historii. Playbill . Dostępne online: http://www.playbill.com/article/the-definitive-list-of-the-most-tony-nominated-theatre-artists-in-history (dostęp: 22 stycznia 2020 r.).

5. D’Alessandro, Anthony. 2019. Jak „Koty” stały się katastrofą dla kas biletowych, przynosząc 6,5 mln dolarów przychodu z premiery. Deadline . Dostępne online: https://deadline.com/2019/12/cats-bombs-at-the-box-office-reasons-why-1202813693/ (dostęp: 20 marca 2020).

6. Davenport, Ken. 2015. 50 lat materiałów źródłowych do musicali na Broadwayu. Infografika w liczbach. Perspektywa producenta . Dostępne online: https://www.theproducersperspective.com/my_weblog/2015/11/50-years-of-broadway-musical-source-material-a-by-the-numbers-infographic.html (dostęp: 2 lutego 2020 r.).

7. Drake, David. 1998. WE ARE THE WORLD: The Tonys Have Rewarded Diversity. Playbill . Dostępne online: https://www.playbill.com/article/we-are-the-world-the-tonys-have-rewarded-diversity-com-75431 (dostęp: 8 kwietnia 2020 r.).

8. Drell, Cady. 2020. Zamknięcie teatrów na Broadwayu: skutki uboczne odczuwalne na całym świecie. Rolling Stone . Dostępne online: https://www.rollingstone.com/culture/culture-news/coronavirus-broadway-theater-shutdown-actors-unions-967442/ (dostęp: 7 kwietnia 2020 r.).

9. Dvoskin, Michelle. 2014. Musical powojenny. W: The Oxford Handbook of American Drama . Redakcja: Jeffrey H. Richards i Heather S. Nathans. Nowy Jork: Oxford University Press, s. 392–405. [ Google Scholar ]

10. Everett, William A. i Paul R. Laird. 2016. Słownik historyczny musicalu broadwayowskiego . Londyn: Rowman & Littlefield. [ Google Scholar ]

11. Geier, Thom. 2020. Wszystkie spektakle na Broadwayu przerwane (i przełożone) z powodu zamknięcia z powodu koronawirusa. The Wrap . Dostępne online: https://www.thewrap.com/broadway-shows-close-early-coronavirus-shutdown-hangmen-virginia-woolf/ (dostęp 1 maja 2020 r.).

12. Green, Jesse i Ben Brantley. 2020. Kto powiedział, że nie można przyznawać nagród Tony w skróconym sezonie? The New York Times . Dostępne online: https://www.nytimes.com/2020/03/31/theater/tony-awards-abbreviated-season-virus.html (dostęp: 7 kwietnia 2020 r.).

13. Gregory, Kathryn. 2019. „The Band’s Visit” to niespodziewany hit, którego nie można przegapić w sezonie PNC Broadway w Louisville. The Courier Journal . Dostępne online: https://www.courier-journal.com/story/entertainment/theater/2019/12/04/bands-visit-louisville-review-2019-pnc-broadway-musical/2594687001/ (dostęp 7 kwietnia 2020 r.).

14. Groensteen, Thierry. 2007. System komiksów . Jackson: University Press of Mississippi. [ Google Scholar ]

15. Harris, Mark. 2020. How Can Broadway Recover from This Pandemic? Vulture . Dostępne online: https://www.vulture.com/2020/04/how-can-broadway-recover-from-this-pandemic.html (dostęp: 1 maja 2020 r.).

16. Hershberg, Marc. 2018. Badanie ujawnia zróżnicowany wpływ nominacji do nagrody Tony. Forbes . Dostępne online: https://www.forbes.com/sites/marchershberg/2018/05/01/the-impact-of-the-tony-award-nominations/#1760db27168e (dostęp: 1 grudnia 2019 r.).

17. Hershberg, Marc. 2019. Musicals Make More Money on the Road than on Broadway. Forbes . Dostępne online: https://www.forbes.com/sites/marchershberg/2019/02/03/musicals-make-more-money-on-the-road-than-on-broadway/#245820248a11 (dostęp: 15 lutego 2020 r.).

18. Hischak, Thomas S. 2009. Sztuki i musicale na Broadwayu: opisy i najważniejsze fakty z ponad 14 000 przedstawień do 2007 roku . Jefferson: McFarland & Company. [ Google Scholar ]

19. Hollander, Sophia. 2015. „Awakening the Senses on Broadway”. The Wall Street Journal . Dostępne online: https://www.wsj.com/articles/awakening-the-senses-on-broadway-1450136087 (dostęp: 30 kwietnia 2020 r.).

20. Jacobs, Julia. 2020. Rozdanie nagród Tony przełożone z powodu kryzysu związanego z koronawirusem. The New York Times . Dostępne online: https://www.nytimes.com/2020/03/25/theater/tony-awards-postponed-coronavirus.html (dostęp: 7 kwietnia 2020 r.).

21. Johnson, Christine Toy. 2015. Dlaczego HAMILTON zmienia zasady gry dla artystów teatralnych innej rasy niż biała. Medium . Dostępne online: https://medium.com/@CToyJ/why-hamilton-is-a-game-changer-for-non-caucasian-theatre-artists-6be3c36dc356#.ideiowcuj (dostęp: 8 kwietnia 2020 r.).

22. Jones, Kevin Michael. 2015. Cztery główne typy śpiewu na dzisiejszym Broadwayu. Zasoby teatru muzycznego . Dostępne online: https://musicaltheatreresources.com/2015/11/28/the-four-main-types-of-singing-on-broadway-today/ (dostęp: 2 maja 2020 r.).

23. Jones, Chris. 2018. How the Shows Went On After 9/11, With an Assist From Ovid. Teatr Amerykański . Dostępne online: https://www.americantheatre.org/2018/11/19/how-the-shows-went-on-after-9-11-with-an-assist-from-ovid/ (dostęp: 1 maja 2020).

24. Jones, Trevor. 2019. Hollywood Onstage: Dlaczego tak wiele musicali powstało na podstawie filmów? The Conversation . Dostępne online: http://theconversation.com/hollywood-onstage-why-are-so-many-musicals-adapted-from-movies-122329 (dostęp: 25 marca 2020).

25. Kaiser, DJ 2013. Ewolucja musicali na Broadwayu 1850–2009: Interferencja międzyjęzykowa i intermedialna. Rozprawy doktorskie, Uniwersytet Waszyngtoński w St. Louis, St. Louis, MO, USA. [ Google Scholar ]

26. Kauffmann, Stanley. 1985. Dlaczego potrzebujemy Broadwayu: kilka uwag. Performing Arts Journal 9: 193–98. [ Google Scholar ] [ CrossRef ]

27. Kenrick, John. 2017. Teatr muzyczny: historia , wyd. 2. Nowy Jork: Methuen Drama. [ Google Scholar ]

28. Kislan, Richard. 1995. Musical: Spojrzenie na amerykański teatr muzyczny . Nowy Jork: Applause Theatre & Cinema Books. [ Google Scholar ]

29. Long, Heather. 2016. Inwestowanie na Broadwayu: Jak właściwie zarobiliśmy pieniądze. CNN Business . Dostępne online: https://money.cnn.com/2016/06/11/investing/fun-home-broadway-investors/index.html (dostęp: 15 lutego 2020 r.).

30. Low, Jason. 2016. „The Diversity Gap In The Tony Awards, 1982–2015”. Lee & Low Books . Dostępne online: https://blog.leeandlow.com/2016/06/07/tony-awards-diversity-gap-infographic/ (dostęp: 8 kwietnia 2020 r.).

31. Marks, Peter. 2002. If It’s a Musical, It Was likely a Movie. The New York Times . Dostępne online: https://www.nytimes.com/2002/04/14/movies/if-it-sa-musical-it-was-probably-a-movie.html (dostęp: 15 marca 2020).

32. McLamore, Alyson. 2018. Teatr muzyczny: uznanie , wyd. 1. Upper Saddle River: Pearson Education. [ Google Scholar ]

33. McPhee, Ryan. 2020. Jak ceremonie wręczania nagród teatralnych radzą sobie z zamknięciem z powodu koronawirusa. Playbill . Dostępne online: https://www.playbill.com/article/how-theatre-award-ceremonies-are-handling-the-coronavirus-shutdown (dostęp: 30 kwietnia 2020 r.).

34. New York Drama Critics’ Circle. 2019. Oficjalna strona internetowa. Dostępne online: http://www.dramacritics.org/dc_history.html (dostęp: 4 grudnia 2019).

35. Noveck, Jocelyn. 2019. „Hadestown” i „Diversity” zwycięzcami Tony Awards 2019. Associated Press . Dostępne online: https://www.csmonitor.com/The-Culture/2019/0610/Hadestown-and-diversity-big-winners-at-2019-Tony-Awards (dostęp: 8 kwietnia 2020 r.).

36. Olivier, Awards. 2020. Oficjalna strona internetowa. Dostępne online: https://officiallondontheatre.com/olivier-awards/ (dostęp: 8 kwietnia 2020 r.).

37. Paulson, Michael. 2020. Broadway, zamknięty przez pandemię, osiąga krótkoterminowe porozumienie płacowe. The New York Times . Dostępne online: https://www.nytimes.com/2020/03/20/theater/coronavirus-broadway-unions.html (dostęp: 7 kwietnia 2020 r.).

38. Real, Evan. 2018. Tonys: „The Band’s Visit” zwycięża w kategorii najlepszy musical. The Hollywood Reporter . Dostępne online: https://www.hollywoodreporter.com/news/bands-visit-wins-best-musical-at-2018-tony-awards-1118785 (dostęp: 7 kwietnia 2020 r.).

39. Robinson, Mark A. 2014. Świat musicali: encyklopedia sceny, ekranu i piosenki . Santa Barbara: Greenwood. [ Google Scholar ]

40. Rorke, Robert. 2018. Jak Broadway zyskał przydomek „The Great White Way” w 1880 roku. The New York Post . Dostępne online: https://nypost.com/2018/07/06/how-broadway-got-the-nickname-the-great-white-way-in-1880/ (dostęp: 4 grudnia 2019).

41. Ross, Alex. 2018. Dźwięki muzyki w XXI wieku. The New Yorker . Dostępne online: https://www.newyorker.com/magazine/2018/08/27/the-sounds-of-music-in-the-twenty-first-century (dostęp: 2 maja 2020).

42. Russo, Gillian. 2020. The History of Broadway Shutdowns. Broadway News . Dostępne online: https://broadwaynews.com/2020/03/12/the-history-of-broadway-shutdowns/ (dostęp: 1 maja 2020 r.).

43. Seymour, Lee. 2019. Inwestorzy Broadwayu stracą 100 milionów dolarów po zamknięciu kilkunastu spektakli. Forbes . Dostępne online: https://www.forbes.com/sites/leeseymour/2019/07/11/investors-set-to-lose-100-million-as-broadway-undergoes-huge-market-correction (dostęp: 25 marca 2019 r.).

44. Stein, Tobie S. i Jessica Bathurst. 2008. Zarządzanie sztukami performatywnymi: podręcznik praktyk zawodowych . Nowy Jork: Allworth Press. [ Google Scholar ]

45. The Broadway League. 2020. Oficjalna strona internetowa. Dostępna online: https://www.broadwayleague.com/ (dostęp: 1 maja 2020 r.).

46. Tony, Awards. 2020. Oficjalna strona internetowa. Dostępne online: https://www.tonyawards.com (dostęp: 30 kwietnia 2020 r.).

47. Vine, Hannah i Marc J. Franklin. 2017. „Rzuć okiem na wszystkie 41 teatrów na Broadwayu przy Great White Way”. Playbill . Dostępne online: http://www.playbill.com/article/take-a-look-at-all-41-broadway-theatres-on-the-great-white-way (dostęp: 5 grudnia 2019).

48. Warne, Russell Thomas. 2017. „Mam nadzieję, że to zdobędę”: wpływ nominacji i wygranych do nagrody Tony na długowieczność produkcji na Broadwayu. Arts and the Market 8: 30–46. [ Google Scholar ] [ CrossRef ]

49. Welk, Brian. 2018. 20 najbardziej dochodowych musicali filmowych ostatnich 40 lat, od „Grease” do „La La Land”. The Wrap . Dostępne online: https://www.thewrap.com/movie-musicals-highest-grossing-40-years-grease-la-la-land-mamma-mia/ (dostęp: 20 marca 2020).

50. Willis, John i Ben Hodges. 2005. Theatre World: Tom 59 2002–2003 . Nowy Jork: Applause Theatre & Cinema Books. [ Google Scholar ]

51. Wolf, Stacy Ellen. 2002. Problem jak Maria: płeć i seksualność w amerykańskim musicalu . Ann Arbor: University of Michigan Press. [ Google Scholar ]