Instytucje polityczne, zasoby i wojna: Teoria i dowody ze starożytnego Rzymu / Jordan Adamson

Przez
Red.
-
0
15

Fragment płaskorzeźby Ahenobarbusa z II wieku p.n.e. przedstawiający dwóch rzymskich żołnierzy piechoty/ Domena publiczna. 

Streszczenie

Jak wielkość koalicji rządzącej wpływa na skalę i rodzaj przemocy w społeczeństwie? Opracowany tutaj model przewiduje, że większe koalicje rzadziej walczą o dobra prywatne (np. łupy) niż o dobra publiczne (np. obronę), jednak ta substytucja nie musi zmniejszać ogólnej skali walk. Prognozę tę weryfikuje się, badając, jak przejście Rzymu od republiki do cesarstwa wpłynęło na wzorce militarne. Surowe dane i trzy testy empiryczne sugerują, że republika toczyła ogólnie więcej bitew, a bitwy republikańskie miały większy komponent dóbr publicznych. Niniejsze badanie poszerza naszą wiedzę empiryczną o świecie starożytnym, jednocześnie wnosząc dane do współczesnych debat na temat przyczyn pokoju i wojny.

 

Słowa kluczowe: Instytucje rzymskie; Osiedla kolonialne; Wielkość koalicji; Pax romana; Rodzaje wojny

Odkryliśmy, że wojna ma swoje źródło zarówno w przyczynach prywatnych, jak i publicznych.

— Sokrates , Państwo Platona

Pewniej i bezpieczniej jest zdobywać pożywienie za pomocą miecza i tarczy, niż za pomocą wszelkich narzędzi rolniczych.

— Sokrates, Ekonomista Ksenofonta

1. Wprowadzenie​

Podejmując decyzję o amerykańskim ustroju politycznym, Hamilton pytał: „Czy republiki w praktyce były mniej uzależnione od wojny niż monarchie?” ( Hamilton i in., 1787 , nr 6). Odwołując się do historii starożytnych republik, argumentował, że „nie”. Jednak od tamtej pory znaczna część badaczy twierdziło inaczej. 1 Wielu uważa, że ​​powodem, dla którego demokracje będą bardziej pokojowe, jest to, że mają większe koalicje rządzące, które chcą więcej pokoju jako dobra publicznego ( Bueno de Mesquita i in., 1999 , McGuire, Olson, 1996 , Olson, 1993 ). Jednak wielu innych twierdzi, że konflikt wynika z zupełnie innych czynników ( Hirshleifer, 1787 , Tullock, 1974 ), a powstanie ponownie rzuciło cień na to, czy monarchie są względnie bardziej brutalne ( Arena, Nicoletti, 2014, Caverley, 2014 , Gartzke, 2007 , Mousseau, 2013 ). Starożytny Rzym był w dużej mierze nieobecny w debacie, ponieważ dowody nie pasują idealnie do zestawów danych – pomimo dokładnego zbadania ich przez wcześniejszych uczonych zajmujących się rządzeniem ( Hamilton, Madison, Jay, 1787, Machiavelli, 1517, Montesquieu, 1734, Smith, 1763, Smith, 1776 ). Dlatego też niniejszy artykuł gromadzi nową bazę danych na temat bitew w starożytnym świecie, aby ponownie zbadać, czy monarchie są bardziej podatne na wojnę. Książka systematycznie analizuje, w jaki sposób zmieniały się wzorce wojskowe Rzymu, gdy rządząca koalicja stawała się coraz mniejsza po tym, jak Juliusz Cezar przekroczył Rubikon w 49  r. p.n.e. i został „dożywotnim dyktatorem”. Historycy twierdzą, że Pax Romana miał miejsce, gdy Rzymem rządził cesarz, a wojsko było często wykorzystywane dla jego osobistych korzyści ( Bang, Turner, 2015, Beard, 2015, Goldsworthy, 2016 , Harris, 2016 ). Na przykład Scheidel (2015, s. 168) twierdzi, że „Imperium zostało zakorzenione jako osobisty teren łowiecki niewielkiej grupy przywódców politycznych, wojskowych i religijnych”. Powodem, dla którego panował większy pokój, wyjaśnia Harris (2016 , s. 110), jest to, że „było coraz mniej oczywiste, że interesy princepsa były chronione” (oryginalny nacisk na tytuł cesarza princeps). Natomiast Republika – nie będąca w pełni rozwiniętą demokracją, ale dzieląca wiele demokratycznych cech – była bardziej bojowa. Senat kierujący się własnymi interesami prowadził wiele wojen i uważał, że jego działania mają charakter defensywny ( Beard, 2015, Eckstein, 2006, Harris, 1979, Harris, 2016 ). Niniejszy artykuł dostarcza dogłębną analizę empiryczną starożytnych rzymskich wzorców wojskowych. Dane pokazują, że Republika Rzymska stoczyła więcej bitew niż Cesarstwo (wbrew przewidywaniom, że większe koalicje zmniejszają przemoc na rozległych marginesach; Bueno de Mesquita i in., 1999 ), a trzy testy empiryczne sugerują, że bitwy Republikanów były częściej prowadzone w celach obronnych niż dla osobistych korzyści. Po pierwsze, Republika walczyła w bitwach, które częściej poprawiały logistykę obronną poprzez zmniejszenie stosunku obwodu do obszaru Rzymu. Po drugie, zgodnie z naukowcami, którzy argumentują za związkiem między obroną a nierównością terenu ( Nunn, Puga, 2012 , Winder i in., 2015 ), Republika częściej walczyła o ziemię wykorzystywaną do wspierania kolonii obronnych – na co wskazują nie tylko surowe dane, ale także regresje kontrolujące inne czynniki. Po trzecie, opierając się na pracach starożytnych historyków, którzy zaobserwowali związek między grabieżą a wojną domową, testy ujawniają, że Republika wiązała się z mniejszą liczbą konfliktów wewnętrznych. Każdy test opiera się na innym zestawie założeń (dotyczących odpowiednio logistyki przestrzennej, bitew o tereny obronne i korzyści wojny domowej), ale wszystkie wyniki wskazują ten sam kierunek.Aby pomóc wyjaśnić te ustalenia, niniejszy artykuł włącza argumenty czołowych starożytnych historyków do prostego modelu, który podkreśla dwie główne różnice teoretyczne między teoretykami klasycznymi i współczesnymi. Po pierwsze, zarówno dobra publiczne, jak i prywatne (tj. odpowiednio obrona i łupy) były uzyskiwane z rzymskiej działalności wojskowej ( Eckstein, 2006 ). 2 Po drugie, starożytni historycy nie uważają, że teoria pokoju demokratycznego ma zastosowanie do starożytnego świata, a niektórzy uczeni podkreślali zamiast tego czynniki ekonomiczne ( Gat, 2006 , Gat, 2017 , Morris, 2014 , Robinson, 2001 ). Na przykład: Harris (2016 , s. 41) twierdzi, że „motywy ekonomiczne predysponowały ich [Rzym] do ciągłego toczenia wojen”; a Beard (2015 , s. 162) opisuje starożytne Morze Śródziemne jako „świat, w którym przemoc była endemiczna” i gdzie „grabież była znaczącym źródłem dochodów dla wszystkich”. Różnice te zostały ujęte w starożytnych epigramatach i stanowią istotę modelu. W tym modelu istnieje koalicja rządząca, która przydziela zasoby na działalność wojskową dla korzyści prywatnych lub publicznych. Koalicja cesarska odnosi się do cesarza (który ma „pragnienie skupienia chwały i zwycięstwa we własnej osobie”; Harris, 2016 , s. 134) wraz z bliskim kręgiem doradców. 3 Koalicja republikańska odnosi się do senatu wraz z kilkoma innymi wojskowymi i bogatymi klientami (ale nie ogółem społeczeństwa, ponieważ nie była to „prawdziwa” demokracja). Porównanie większych koalicji republikańskich z mniejszymi koalicjami cesarskimi, gdzie zarówno senatorowie, jak i cesarze mają peryferyjny wpływ, ujawnia, że ​​większe koalicje walczyły bardziej o dobra publiczne (takie jak obrona), a mniej o dobra prywatne (takie jak łupy). Tendencje te mogą prowadzić albo do większej, albo do mniejszej ilości walk w sumie (w zależności od wielkości zmian w obu rodzajach dóbr), ale opłacalność wojny jest jednoznacznie uzależniona od czynników demograficznych i technologicznych. Teoria ta wyjaśnia zatem, dlaczego wpływ wielkości koalicji zależy od (i często jest mylony) czynników demograficznych i technologicznych. Chociaż bogata historia Rzymu ma o wiele więcej wspólnego, ten prosty model stanowi punkt wyjścia do uporządkowania nadrzędnych wzorców wojskowych. Szerszy wkład tej pracy polega na połączeniu metod ekonomicznych i jakościowych dowodów historycznych w celu poszerzenia naszego zrozumienia przyczyn pokoju i wojny. Zastosowane tu podejście ekonometryczne wpisuje się w rosnący trend wykorzystywania informacji geoprzestrzennych do łączenia danych z tysiącleci wstecz, aby udzielić empirycznego wsparcia jednej stronie debaty lub narracji konsensusu (jak w Barjamovic et al., 2019 ). Jednakże podejście przyjęte tutaj nie zastępuje szczegółowej pracy rzymskich historyków i klasyków; raczej uzupełnia tę pracę o świeżą perspektywę. Pomaga nam lepiej zrozumieć starożytny świat i, z kolei, wykorzystuje historię starożytną do informowania o obecnych debatach na temat roli różnych typów instytucji w społeczeństwie. Procesy i instytucje starożytnego świata dostarczają wielu spostrzeżeń empirycznych, ponieważ dowody nie są mylone z takimi współczesnymi czynnikami, jak rewolucja przemysłowa. Model pomaga interpretować dane historyczne i tym samym udoskonala konwencjonalne myślenie w dziedzinie ekonomii politycznej.

2. Model teoretyczny

W tej sekcji opracowano model oparty na narracjach i studiach przypadków przedstawionych przez starożytnych historyków. W tym modelu koalicja rządząca wiodącego mocarstwa międzynarodowego alokuje zasoby wojskowe w oparciu o korzyści i koszty ponoszone przez swoich członków. 4 Koalicja rządząca decyduje się przeznaczyć zasoby wojskowe na zapewnienie korzyści publicznych lub prywatnych  – odpowiednio, walcząc o bezpieczeństwo państwa lub walcząc o grabież i prześladowanie przeciwników politycznych. Większe koalicje rządzące mają więcej członków, którzy mogliby korzystać z dóbr publicznych, ale także więcej członków, między których muszą być rozdzielone wszelkie nabyte dobra prywatne. Ponieważ zasoby wojskowe są ograniczone, wynika z tego, że większe koalicje zastępują dążenie do dóbr prywatnych dostarczanych przez wojsko ich odpowiednikiem w postaci dóbr publicznych (jak w przypadku, gdy wojska są wykorzystywane do zapobiegania atakom, które szkodzą wielu, zamiast do polowania na osobistych rywali dla prywatnych korzyści). Taka substytucja może prowadzić do nasilenia lub zmniejszenia liczby walk, w zależności od efektywności wojskowej, produktywności rynku, liczby ludności i innych czynników. Model sugeruje zatem, że wpływ wielkości koalicji na ogólny poziom przemocy jest w dużym stopniu zależny od czynników demograficznych i technologicznych. Model bazowy skupia się na tym, w jaki sposób wielkość koalicji wpływa na poziom i rodzaj konfliktu (choć strategiczne decyzje dotyczące miejsc docelowych wojsk wyjaśniono w  sekcji A.1 dodatku ). 5
Gospodarka składa się z N pracowników, którzy produkują całkowitą liczbę jednostek produkcji, gdzie t to podatek naliczany od jednostki produkcji . Produkcja jest albo konsumowana, albo opodatkowana, a dochody podatkowe są przeznaczane na wydatki wojskowe. Całkowite dochody podatkowe wynoszą tz ( t ) N , które najpierw rośnie, a następnie maleje w  t; konsumpcjajest ściśle malejący w  t . Rządząca koalicja wytwarza dobra prywatne  X i dobra publiczne  Y, wydając wpływy z podatków na działalność wojskową. W tych dwóch celach przydzielone środki ( odpowiednio m x i  m y ) są przekształcane w zwroty zgodnie z funkcjami wklęsłymi X ( m x ) i  Y ( m y ), gdzie X ′, Y ′ > 0 i X ″, Y ″ < 0. Ta technologia implikuje ograniczenie(1)
Z zastrzeżeniem ograniczeń zasobów, koalicja rządząca maksymalizuje dobrobyt (użyteczność  U ) swoich członków. W populacji N osób koalicja rządząca  liczy N c członków. Każdy członek koalicji i ma identyczne preferencje co do dobra prywatnego  X i otrzymanego z działalności wojskowej, dobra publicznego  Y i otrzymanego z działalności wojskowej oraz dobra prywatnego  Z i otrzymanego z działalności rynkowej (tj. pozamilitarnej):(2)gdzie f ′, g ′ > 0 i f ″, g ″ < 0
Każdy członek koalicji ma równy udział we wszelkich dobrach prywatnych wynikających z wydatków wojskowych: podczas gdy dobra publiczne przysługują wszystkim członkom koalicji: W ten sposób większe koalicje mają więcej członków korzystających z dóbr publicznych, ale także więcej członków dzielących się dobrami prywatnymi. Każda osoba ma również taki sam udział w konsumpcji: Po włączeniu tych technologii zwrotnych do funkcji użyteczności równanie (2) staje się. Następnie, ponieważ celem koalicji jest rozwiązanie następującego problemu:(3)
Załóżmy istnienie wewnętrznego rozwiązania dla wydatków wojskowych i opodatkowania. Wówczas, dla danego podatku, krańcowa stopa substytucji między rodzajami działalności wojskowej ma trzy składniki: (i) użyteczność krańcową, f ′/ g ′; (ii) efektywność militarną, X ′/ Y ′; oraz (iii) wielkość koalicji  N c . Formalnie,(4)
Krańcowa stopa substytucji pokazuje, że wielkość koalicji jest w rzeczywistości ceną za wykorzystanie sił zbrojnych dla korzyści publicznych lub prywatnych; zwiększenie liczebności koalicji pociąga za sobą substytucję dóbr prywatnych  X w kierunku dóbr publicznych  Y. Zatem model pokazuje, że gdy N Republika  >  N Imperium , cesarze mierzą się z różnymi ukrytymi cenami. Chociaż żaden z reżimów nie toczy bitew wyłącznie dla korzyści prywatnych lub publicznych, model przewiduje, że w okresie Imperium większy odsetek bitew będzie dotyczył prywatnych korzyści cesarza, a większy odsetek bitew dla dobra publicznego w okresie Republiki. 6
Istnieje niejednoznaczna relacja między reżimem politycznym a całkowitymi zasobami przeznaczonymi na działalność wojskową. Z jednej strony, większe koalicje preferują większe zyski publiczne i mniejsze prywatne, więc łączne wydatki wojskowe będą zależeć od wielkości każdego efektu. Z drugiej strony, poziom populacji ( N ), technologia wojskowa ( X ′, Y ′), produktywność przemysłu ( z ) i ekonomiczny koszt opodatkowania ( z ′) mają jednoznaczny wpływ na poziom przemocy. Stawka podatkowa jest wybierana tak, aby zrównać krańcowe koszty opodatkowania i krańcowe korzyści z walk, więc jeśli podatki są bardziej zniekształcające ( z ′↑), wówczas koszt działalności wojskowej wzrasta i będzie jej mniej. Ulepszenia w technologii produkcyjnej spowodują, że mniej zasobów będzie przeznaczonych na grabież. 7 Skutki wielkości populacji  N są bardziej zniuansowane, ponieważ zależą od tego, czy wielkość koalicji  Nc również się zmienia. Jednakże wojny wszelkiego rodzaju są dotowane , gdy populacja rośnie bez rozszerzania koalicji rządzącej. (  Inne powiązania między modelem a aspektami historii rzymskiej  opisano w Załączniku, Sekcja A.2 , a dyskusję na temat współewolucji wzorców politycznych i wojskowych opisano w Załączniku, Sekcja A.3 .)

3. Dane i empiria

Niniejsze badanie rozpoczyna się w 494 r. p.n.e., krótko po narodzinach Republiki, a kończy w 395  r. n.e. wraz ze śmiercią ostatniego cesarza, który sprawował zjednoczone rządy. Oprócz tego długiego okresu, badanie obejmuje duży obszar geograficzny , zapewniając unikalny wgląd w wojskowe wzorce wiodącej potęgi. Co więcej, niniejsze badanie wykorzystuje najbardziej kompleksowy zapis przemocy w starożytnym świecie: bazę danych 615 bitew, gdzie każda relacja jest połączonym produktem kilku uczonych na przestrzeni wielu lat. Poszczególne bitwy zostały zebrane w encyklopediach redagowanych przez historyków wojskowości: większe bitwy zostały zebrane przez Jaques’a (2007) , podczas gdy mniejsze bitwy zostały zebrane przez Taylora (2016) i Taylora (2017) . Zapisy zostały zdigitalizowane i zintegrowane (mniejsze bitwy zostały dodane jako informacje uzupełniające do większych bitew). Następnie większość bitew została ręcznie powiązana z lokalizacją geograficzną w internetowej bazie danych Pleiades ( Bagnall i in., 2006 ), obsługiwanej przez Ancient World Mapping Center ( Moss i in., 2012 ). Większość danych o lokalizacji pochodzi ostatecznie z Digital Atlas of the Roman Empire ( Åhlfeldt, 2015 ) oraz Digital Atlas of the Roman and Medieval Civilizations ( McCormick i in., 2010 ).
Poniżej znajduje się fragment bitwy z Jaques (2007) z każdego reżimu. Pierwszy fragment pasuje do ogólnego opisu Rosensteina (2007 , s. 237), że „gdy pojawiał się wybór między pokojowym a wojowniczym rozwiązaniem konfliktu zagranicznego, wielu członków senatu dostrzegało wiele powodów, by wybrać to pierwsze”. Ostatni fragment pasuje do ogólnego opisu Goldsworthy’ego (2016 , s. 341), że „legiony Septymiusza Sewera ponownie zdobyły Ktezyfon w wojnie toczonej zarówno dla chwały i zapewnienia lojalności armii wschodnich , jak i w celu poradzenia sobie z każdym postrzeganym zagrożeniem ze strony Partów”. Oba fragmenty są zgodne z modelem; dokładniej, model przewiduje, że Imperium będzie miało więcej bitew takich jak Atra, a Republika będzie miała więcej bitew takich jak Noreia. 8 Ponadto oba fragmenty wskazują, że bitwy nie są wynikiem małego, codziennego myślenia.
Bitwa pod Noreią, 113 p.n.e. , wojny galijskie Rzymu
Kiedy plemiona Cymbrów i Teutonów rozprzestrzeniły się na południe, aż do Dunaju, i zagroziły Tauryskom (sojusznikom Rzymu), konsul Papirius Karbon pomaszerował na północ od Alp do Koryntu i spotkał się z nimi w Norei, niedaleko Magdalensbergu w dzisiejszej Austrii. Najeźdźcy odnieśli zdecydowane zwycięstwo, ale zignorowali Italię.
Bitwa pod Atrą, 194 r. n.e. , Wojny cesarza Sewera
Cesarz Septymiusz Sewer zaatakował partyjskie miasto Atra (Al Hathr), słynące z bogatej świątyni słońca, położone na pustyni na zachód od Tygrysu.
Bitwy są najlepszą miarą konfliktu dla tego badania, zwłaszcza że (a) listy wojen można sortować i agregować na wiele subiektywnych sposobów i (b) większość bardziej szczegółowych informacji jest niedostępna lub podejrzana. Wiele z zachowanych źródeł zostało napisanych z myślą o politycznych motywach. Na przykład wiele informacji o wojnach galijskich pochodzi ostatecznie z Commentarii de Bello Gallico Juliusza Cezara, a wiele zapisów cesarskich zostało napisanych w ramach wyrafinowanego i wszechstronnego systemu propagandy. 9 Ponieważ takie komentarze są prawie na pewno samolubne (np. Czyny boskiego Augusta Augusta), uczeni są sceptyczni co do leżących u podstaw motywów pokoju. Na przykład Wallace-Hadrill (2018 , s. 24) mówi o Rzymie Augusta, że ​​„z różnych punktów widzenia możemy postrzegać tę „restaurację” jako podstępny i cyniczny element manipulacji politycznej”. Chociaż niewiele jest powodów, by wątpić, że bitwa rzeczywiście miała miejsce, gdy opisał ją cezar, istnieją jednak powody, by wątpić, że bitwy te rozegrały się dokładnie tak, jak zostały zapisane. Dlatego też, po wstępnym przeanalizowaniu podstawowych trendów, przedstawiona tutaj analiza empiryczna wykorzystuje atrybuty bitew do ich klasyfikacji według typów.
Dwa wykresy podsumowują rozkład bitew zewnętrznych w przestrzeni i czasie. (Aby wykluczyć konflikty wewnętrzne, bitwy zostały ręcznie zakodowane, aby wskazać, czy toczyły się między Rzymianami). Ryc. 1 przedstawia liczbę bitew w każdym wyłącznym przedziale 49 lat (chociaż pierwszy i ostatni przedział zawierają tylko 44 lata). Wykres ten dokumentuje, że Republika była brutalna, zanim Imperium nastało w stosunkowo spokojnym okresie znanym jako Pax Romana. Zauważmy również, że szczytowa liczba bitew miała miejsce w przedziale czasowym przed 200  r. p.n.e. (co obejmuje drugą wojnę punicką z Republiką Kartaginy i jej sojusznikami). To dwie republiki – a nie dwie dyktatury – były odpowiedzialne za niektóre z największych konfliktów, jakie miały miejsce w starożytnym świecie, co jest niezgodne z demokratycznymi modelami pokoju. Ryc. 2 przedstawia liczbę bitew w każdej lokalizacji pod rządami każdego reżimu i dokumentuje, że Rzym walczył na rozległym obszarze i w zróżnicowanym krajobrazie, co wykorzystam do przetestowania szczegółowych przewidywań modelu teoretycznego opracowanego w rozdziale 2. Pierwsze dwa testy empiryczne wykluczają bitwy wewnętrzne, ale trzeci analizuje je jawnie.

Rys. 1

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (121 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze

Rys. 1. Liczba bitew w czasie według reżimu politycznego. Histogram szeregów czasowych pokazujący liczbę bitew w każdym wyłącznym 49-letnim przedziale (pierwszy i ostatni przedział obejmują tylko 44 lata).

Rys. 2

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (447 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze
Rys. 2. Liczba bitew w kosmosie według reżimu politycznego. Mapa miejsc bitew: czerwony dla Republiki, niebieski dla Imperium; tło w odcieniach szarości wskazuje wysokość.
Baza danych zawiera również bitwy morskie (30 konfliktów zewnętrznych, które można zlokalizować i zgeokodować do najbliższej lokalizacji lądowej). Te bitwy morskie są często uzupełniającą częścią bitwy lądowej i odbywają się bardzo blisko lokalizacji lądowej, co odzwierciedla, że ​​„walka statek-statek nie była ani głównym celem starożytnych flot wojennych, ani typowym przejawem starożytnej wojny morskiej” ( de Souza, 2013 ). Chociaż ląd był głównym wymiarem rzymskiej wojny , wiele ogólnych opisów aktywności morskiej również pasuje do modelu. Na przykład Taylor (2017 , s. 17) mówi, że „aktywność morska we wczesnej Republice była w dużej mierze ograniczona do ochrony społeczności przybrzeżnych i kolonii przed piractwem”, ale że „zmieniony charakter roli marynarki wojennej w obronie imperialnej doprowadził do niezdolności do właściwej reakcji na główne strategiczne zagrożenia dla bezpieczeństwa Imperium” ( Taylor, 2016 , s. 22). Bitwy morskie są wyłączone z rys. 1 i  2 , a także z testu empirycznego dotyczącego gruntów obronnych.
3.1 . Bitwy i logistyka obwodowa Rzymu
Pierwszym testem tego, jak zmieniła się natura bitew, jest ustalenie, czy bitwy konsolidowały istniejące linie obrony, czy też sięgały mniej spójnie do peryferii. Bitwy, które zmniejszają obwód w stosunku do obszaru Rzymu, ułatwiają obronę, a bitwy, które rozszerzają obwód w sposób nieharmonijny, częściej były prowadzone w celu zdobycia łupów lub chwały. 10 Po pierwsze, zmiana stosunku obwodu do obszaru Rzymu jest mierzona na podstawie tego, jak każda bitwa zmieniła wypukłą otoczkę wszystkich poprzednich bitew. (Bitwa, która nie poszerzyła granicy, była kodowana jako powodująca 0 zmian w stosunku obwodu do obszaru). Następnie algorytm nieparametryczny (localally estimate scatterplot smoothing, LOESS) jest używany do oszacowania, jak bardzo każda bitwa wpływa na ten stosunek. Rys. 3 pokazuje, że bitwy w epoce republikańskiej częściej niż w epoce cesarstwa zwiększały stosunek obwodu do obszaru. Chociaż wygładzanie nie uwzględnia nieciągłości, rysunek ten pokazuje różne trendy przed i po zamachu stanu Cezara; Sugeruje to, że bitwy Imperium były w mniejszym stopniu skupione na ulepszaniu obrony.

Rys. 3

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (147 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze

Rys. 3. Ewolucja kształtu aktywności militarnej. Każdy znak reprezentuje prognozę wygładzacza LOESS dotyczącą tego, jak bitwa zmieniła stosunek obwodu do pola powierzchni kadłuba wypukłego we wszystkich poprzednich bitwach.

Wykorzystanie wypukłej skorupy jest czysto empirycznym podejściem do szacowania zakresu aktywności militarnej i uwzględnia znaczącą aktywność militarną, która wykraczała poza oficjalne granice (w stopniu, w jakim granice istniały w sposób, w jaki je obecnie postrzegamy). Jednakże Beard (2015 , str. 484) twierdzi, że „współczesne mapy, które twierdzą, że kreślą krawędzie imperium w prostej linii, mogą być bardziej mylące niż pomocne”. Tak więc, dla każdego 49-letniego przedziału czasowego oblicza się szacunkową gęstość przestrzenną bitew, która dopuszcza „rozmyte” granice. Rozkład przestrzenny bitew dla każdego stulecia (przy użyciu tych samych obliczeń gęstości przestrzennej) pokazano na rys. A.7 (patrz dodatek). Średnia zmiana stosunku obwodu do powierzchni – oparta na 75% konturach – jest ponad dwukrotnie większa dla Republiki w porównaniu z Imperium. Podsumowując, zarówno mikroserie czasowe bitew, jak i średnie konturów na poziomie makro sugerują, że Imperium było mniej skoncentrowane na ulepszaniu obrony niż Republika.

3.2 . Bitwy o tereny obronne

Drugi test empiryczny bada rodzaj ziemi, o którą toczą się walki. Większość teorii konfliktu modeluje skalę walk w danym miejscu jako funkcję korzyści, jakich spodziewają się jednostki, a współczesne dane potwierdzają wiele dowodów empirycznych na związek między konfliktem a wartością ziemi . Poniższa analiza, bazując na tych spostrzeżeniach, pomaga zbadać konflikty w starożytnym Rzymie, gdzie – jak wynika z bazy danych – bitwy lądowe były głównym wymiarem działań militarnych. Co więcej, różne wzorce lokalizacji bitew dostarczają systematycznych informacji o starożytnym świecie, niezależnych od przemocy, polityki i kronikarzy polemicznych.
Kiedy toczą się bitwy o ziemię, która prawdopodobnie zostanie wykorzystana do utworzenia kolonii obronnych, implikacją jest to, że rząd działa w imieniu dobra publicznego, aby zapewnić obronę. Z kolei bitwy toczone na losowym terenie mogą być inicjowane z różnych powodów. Według Goldsworthy’ego (2016 , s. 287), na przykład, „największym właścicielem ziemskim ze wszystkich był cesarz, ponieważ majątki cesarskie były ogromne, z majątkiem w całym imperium, zdobytym podczas początkowego podboju lub poprzez konfiskatę od skompromitowanych senatorów i innych bogatych ludzi”. Były to przypadki walk o lokalizacje inne niż te wykorzystane do utworzenia kolonii obronnej. Jednak Smith (1776) argumentował, że pierwszą korzyścią z kolonii jest „siła militarna, którą zapewniają do obrony”, a Roselaar (2017b) mówi o kolonizacji w Republice, że „najważniejsza była stabilizacja nowo podbitego terytorium w celu zniechęcenia wrogich ludów do wojny z Rzymianami”. 11 Korzystając z informacji Bagnalla i in. (2006) , kolonie republikańskie z Roselaar (2010) zostały zdigitalizowane i geokodowane jako kolonie obronne. Dane dotyczące nierówności terenu są następnie wykorzystywane do identyfikacji terenów optymalnych dla kolonii obronnych, co z kolei służy do obliczenia wartości terenu obronnego dla każdej lokalizacji.
Teren obronny oblicza się, dzieląc przestrzeń geograficzną na nienakładające się na siebie geokomórki o powierzchni  około stu kilometrów kwadratowych (100 km² ) . Następnie dla każdej geokomórki g oblicza się wskaźnik nierówności terenu, która jest średnią różnicą wysokości w ośmiu kierunkach (patrz rys. 4 ( a)). Należy zauważyć, że projekcja Mollweide’a została użyta do utworzenia dwuwymiarowej siatki z geokomórkami o równej powierzchni; motywacją dla tej procedury było wyeliminowanie wszelkich odchyleń, które wynikałyby z korelacji danych obserwacyjnych (np. liczebności bitew, TRI) z nieobserwowalnymi wyłącznie ze względu na „kształtowanie danych”. (W przeciwnym razie większe komórki obserwowałyby większe liczebności i prawdopodobieństwa ekstremów z całkowicie losowych procesów). Rys. 4 (b) przedstawia rozkład komórek geograficznych i kolonii obronnych jako funkcję nierówności terenu. Możemy zauważyć, że kolonie obronne często znajdują się na bardziej nierównych krajobrazach, co sugeruje, że takie lokalizacje są bardziej pożądane z punktu widzenia obrony. Należy również zauważyć, że istnieje „idealny punkt” dla kolonii obronnych – mianowicie model ln (TRI)* ≈ 6,25. Zmienna Defensive Land, pokazana w równaniu. (5) mierzy bliskość nierówności geokomórki do tego idealnego punktu. Dwa testy potwierdzają, że bitwy toczone o Ziemię Obronną miały bardziej na celu dobro publiczne: bitwa pod Atrą ma niższą wartość niż bitwa pod Noreią (patrz opisy w sekcji 3 ); a bitwy wojny domowej mają niższe wartości średnie niż bitwy zewnętrzne:(5)

Rys. 4

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (297 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze

Rys. 4. Obliczanie terenu obronnego. (a) pokazuje, w jaki sposób oblicza się nierówność terenu; (b) ilustruje zakres nierówności terenu optymalny dla kolonii obronnych.

Wpływ reżimu politycznego na Ziemię Obronną jest widoczny w surowych danych. Rys. 5 ( a) przedstawia wartość Ziemi Obronnej w bitwach w czasie i dopasowuje nieparametryczny wygładzacz dla każdego reżimu (używam LOESS, który waży otaczające punkty, aby skonstruować oszacowanie ruchome). W okresie zamachu stanu występuje nieciągłość, co stanowi pewien dowód na to, że przejście do Imperium jest bezpośrednio związane z odmiennym zachowaniem. Jednak wiele skutków zmiany reżimu ma charakter stopniowy i może upłynąć dekady, a nawet stulecia, zanim marginalne zmiany staną się powszechne. Analiza rozpoznawania wzorców z rys. A.8 (w dodatku) pokazuje, że dane dotyczące bitew wydają się całkowicie losowe, gdy patrzy się na małe obszary w krótkich okresach, ale nie w „oddalaniu”, a ta obserwacja sugeruje, że szerszy zakres jest bardziej odpowiedni. Rys. 5 (b) przedstawia średnią i zakres międzykwartylowy wartości Ziemi Obronnej dla bitew w okresie każdego reżimu bez warunkowania żadnymi zmiennymi współzależnymi. Ta szeroko zakrojona analiza ujawnia, że ​​chociaż żaden z reżimów nie walczy wyłącznie o Ziemię Obronną, Republika jest konsekwentnie bliższa temu ideałowi. Podobny wynik uzyskano w przypadku świetniejszych, ale mniej wyrazistych okresów politycznych Rzymu (patrz Dodatek, Sekcja A.4 ).
Rys. 5

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (228 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze
Rys. 5. Obszar obronny bitew. Każdy punkt reprezentuje pojedynczą bitwę. (a) przedstawia wykres punktowy i oszacowanie LOESS obszaru obronnego bitew w czasie w każdym reżimie; (b) przedstawia odpowiadające mu średnie (ciągłe linie poziome) i zakresy interkwartylowe (zacieniowane pola).
Jednym z powodów do obaw jest to, że Ziemia Obronna może być po prostu artefaktem monotonicznej ekspansji lub innych czynników. Obawy te rozwiązano za pomocą analizy regresji, która kontroluje odległość i inne czynniki, a także poprzez sprawdzenie surowych danych dotyczących wzorców odległości. Rys. 6 ( a) przedstawia odległość miejsca bitwy od Rzymu (używając tej samej procedury, co na rys. 5 (a)). Bitwy stale zwiększają się w tej odległości za czasów Republiki, ale gwałtownie wahają się za czasów Imperium (choć utrzymują podobną średnią w czasie). Chociaż mogły nastąpić inne zmiany na polach bitew, ten wzór uzupełnia ustalenia z sekcji 3.1 : bitwy toczone gdzieś daleko (tak daleko jak Napata w dzisiejszym Sudanie), potem gdzieś blisko, a potem gdzieś dalej daleko sugerują chaotyczną politykę obronną. Zatem rys. 6 (a) uzupełnia rys. 3 , który wskazuje, że zasoby wojskowe za czasów Imperium były wykorzystywane do penetracji obszarów, które z mniejszym prawdopodobieństwem pomogą w obronie Rzymu.

Rys. 6

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (283 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze

Rys. 6. Odległość między miejscem bitwy a Rzymem. Każdy punkt reprezentuje pojedynczą bitwę. (a) Przedstawia wykres punktowy i oszacowanie LOESS dla każdego obszaru, dotyczące odległości bitew do Rzymu w czasie; (b) przedstawia, dla każdego obszaru, wykres punktowy korelacji między nierównościami terenu a odległością do Rzymu.

Ryc. 6 (b) przedstawia ukształtowanie terenu i odległość od Rzymu dla każdej bitwy i wykazuje jakościowo odmienny wzorzec niż ten zilustrowany na ryc. 6 (a). Co więcej, ukształtowanie terenu nie jest skorelowane z odległością w obu okresach (p > 0,1), co sugeruje, że różnice w Terenach Obronnych w poszczególnych reżimach nie są jedynie statystycznymi artefaktami odległości od Rzymu. Wręcz przeciwnie, surowe dane sugerują, że zmiana reżimu spowodowała znaczące zmiany w miejscach, w których Rzym walczył.
Analiza regresji kontroluje wiele czynników innych niż odległość od Rzymu. Średnie globalne emisje ołowiu w każdym okresie (na podstawie danych z McConnell et al., 2018 ) są wskaźnikami produkcji. 12 Stały efekt regionu dla współczesnych krajów XXI wieku (z danymi z Weidmann i Gleditsch, 2010 ) oraz dla prowincji rzymskich z III wieku (z danymi z Ancient World Mapping Center; Moss et al., 2012 ) kontroluje przeciwników, którzy różnią się w zależności od regionu. 13 Trend czasowy kontroluje zmiany przeciwników Rzymu w czasie. Opóźnienie czasoprzestrzenne bitew (liczba bitew z poprzedniego okresu w promieniu około 100 km) i opóźnienie obszaru Imperium (wypukła skorupa bitew do poprzedniego okresu) pomagają uwzględnić dynamiczne wzorce przestrzenne konfliktu.
Tabela 1 przedstawia wyniki regresji metodą najmniejszych kwadratów (OLS) z różnymi zestawami kontroli. Jednostką obserwacji jest geokomórka (zgodnie z opisem w obliczeniach TRI) w okresie wyłącznym (zgodnie z opisem w szeregu czasowym bitew). Liczba bitew jest zmienną zależną, a głównymi zmiennymi niezależnymi są: Ziemia Obronna, zdefiniowana przez Równ. (5) ; Imperium, ustawione na 1 tylko wtedy, gdy reżim był Imperium w tym okresie; oraz Ziemia Obronna × Imperium, która sprawdza, czy marginalny wpływ Ziemi Obronnej jest słabszy dla Imperium niż dla Republiki. Nie przewiduje się, aby którykolwiek z reżimów miał większą skłonność do wojny, ale współczynnik dla Ziemi Obronnej × Imperium jest przewidywany jako ujemny. Wszystkie modele dają te same jakościowe wyniki: Imperium rzadziej walczyło o Ziemię Obronną. Ponadto Tabela A.4 (w Dodatku) pokazuje również, że to odkrycie jest odporne na analizę większych jednostek przestrzennych i bootstrapping. Zatem analiza regresji sugeruje, że przy założeniu pozostałych czynników niezmienionych Imperium skierowało zasoby militarneniena tereny obronne.

Tabela 1. Bitwy imperialne o tereny obronne (z uwzględnieniem innych czynników).

Pusta komórka Bitwy Bitwy Bitwy Bitwy
Ziemia obronna 5,60 5.36 7.29 8,25
(1,96) ⁎⁎⁎ (1,91) ⁎⁎⁎ (1,90) ⁎⁎⁎ (2.14) ⁎⁎⁎
Kraj obronny × Imperium −6,36 −8,98 −8,74 −7,85
(2.26) ⁎⁎⁎ (2,66) ⁎⁎⁎ (2.21) ⁎⁎⁎ (2.20) ⁎⁎⁎
Imperium −13,76 −35,29
(8.30)* (9,85) ⁎⁎⁎
Sterownica Tak Tak Tak Tak
Opóźnienia czasoprzestrzenne Tak NIE NIE NIE
Efekty stałe Nic Prowincja+kraj Prowincja · imperium Kraj · imperium
Uwagi: Jednostką obserwacji jest okres geokomórki; jest 194 161 geokomórek i 18 okresów. Zmienną zależną jest liczba bitew, a głównymi zmiennymi niezależnymi są Imperium (wskaźnik ustawiony na 1 tylko dla okresu Imperium), Ziemia obronna (zdefiniowana przez równanie (5) ) i Ziemia obronna × Imperium. Zmienne kontrolne obejmują odległość do Rzymu, emisje ołowiu i okres (trend czasowy). Efekty stałe dotyczą prowincji rzymskiej 200  n.e. lub współczesnego kraju (ok. 2000 r.). Opóźnienia czasoprzestrzenne liczą nie tylko liczbę bitew w promieniu około 100 km z poprzedniego okresu, ale także powierzchnię wypukłej otoczki bitew w tym okresie. Błędy standardowe są grupowane na poziomie geokomórki i okresu; w obrębie każdego okresu są korygowane heteroskedastyczność i autokorelacja przestrzenna (do około 100 km). Aby ułatwić raportowanie, wartości mnożone są przez 100 000.

3.3 . Walki wewnętrzne i zewnętrzne

Trzeci test empiryczny bada konflikty wewnętrzne jako alternatywny sposób identyfikacji wojen toczonych dla osobistych korzyści. Zarówno w starożytnym Rzymie ( LeBohec, 2015 ), jak i w epoce nowożytnej ( Collier i Hoeffler, 1999 ), wojny domowe wiązały się z grabieżą. Na przykład Goldsworthy (2016 , s. 203) argumentuje, że „zakłócenia spowodowane wojną domową lub buntem stworzyły okazje do wzbogacenia się i uderzające jest to, że grabieże były obecne we wszystkich omawianych przez nas incydentach”. Zgodnie z główną hipotezą, tabela 2 pokazuje, że w okresie Cesarstwa było więcej konfliktów wewnętrznych.
Tabela 2. Podsumowanie walk wewnętrznych i zewnętrznych.
Pusta komórka Całkowity Zewnętrzny Wewnętrzny Zewnętrzne/całkowite Wewnętrzny/całkowity Wewnętrzny/zewnętrzny
Republika 390 311 79 0,80 0,20 0,25
Imperium 225 113 112 0,50 0,50 0,99
Uwagi: Ułamki zaokrąglono do setnych w celu uwzględnienia w sprawozdaniu.
Co więcej, Tabela 2 obejmuje 445 lat dla obu reżimów. Oznacza to, że różna liczba bitew w każdym reżimie nie jest artefaktem długości trwania reżimu, a ich stosunek sugeruje, że średnia częstotliwość konfliktów wewnętrznych w Imperium jest około 1,4 razy wyższa niż w Republice. Należy jednak zauważyć, że ta względna częstotliwość zmienia się w różnych podokresach i zależy od dokładnej daty przejścia od Republiki do Cesarstwa. W szczególności większość wewnętrznych bitew Republiki miała miejsce w okresie przejściowym lub w jego trakcie – przypominając raczej „rok czterech cesarzy” (wiek później) niż „podbój Ilirów” (wiek wcześniej).
Tabela 2 przedstawia również pełniejszy obraz konfliktów historycznych, uwzględniając zarówno konflikty wewnętrzne, jak i zewnętrzne. Różnica w skali staje sięmniejwyraźna: stosunek bitew republikańskich do imperialnych maleje, podczas gdy różnica w składzie typów staje siębardziejwyraźna: udział bitew wewnętrznych wzrósł ponad dwukrotnie za czasów Imperium, a stosunek bitew wewnętrznych do zewnętrznych prawie czterokrotnie. 14 Wiele opisów historycznych ilustruje również odmienny charakter bitew za czasów Imperium. Na przykład bitwa pod Baduhennawood w 28 roku n.e.była buntem plemiennym wywołanym wysokimi podatkami imperialnymi, przynoszącym niewiele korzyści ( Taylor, 2016 ). Innym przykładem jest bitwa nad jeziorem Benacus w 268 r. n.e., gdzie ta relacja – „Podczas spornej sukcesji w Rzymie (rozstrzygniętej w Mediolanum) plemiona Alemanów przekroczyły Alpy do północnych Włoch” ( Jaques, 2007 , s. 562) – przedstawia wiele „zewnętrznych” konfliktów w okresie Cesarstwa, które nie wynikały z defensywnych skłonności. Co więcej, zastąpienie zasobów wojskowych było kluczowe dla tych szerszych zmian. Jak podsumował Goldsworthy (2016 , s. 403), „prowincje zostały pozbawione swoich garnizonów, aby zwerbować armie potrzebne do uczynienia człowieka cesarzem” (patrz również Beard, 2015 , Harris, 2016 ). Te wyniki i opisy dodatkowo sugerują, że bitwy cesarskie były bardziej dla prywatnych korzyści niż dla dobra publicznego.
Prosty model bazowy pomaga wyjaśnić, dlaczego wraz ze zmniejszaniem się liczebności koalicji rządzącej, zasoby wojskowe były przeznaczane na cele inne niż obrona publiczna. W przyszłości warto byłoby zbadać, w jakim stopniu dostarczanie mniejszej liczby dóbr publicznych sprzyjało buntom, w jaki sposób koncentracja większej liczby dóbr prywatnych w mniejszej liczbie podmiotów sprzyjała konfliktom wewnętrznym i jak oba te efekty na siebie oddziaływały.

4. Wnioski​

Jednym z najważniejszych wkładów tej pracy jest opracowanie metodologii, która wprowadza świat rzymski (i być może inne starożytne społeczeństwa) do obecnych debat na temat różnych typów instytucji w społeczeństwie. Przedstawiono tutaj model stworzony, aby pomóc wyjaśnić niektóre wzorce wojskowe starożytnego Rzymu i odnieść te spostrzeżenia do współczesnych naukowców społecznych. Oczywiście dodatkowe modele pogłębiłyby naszą wiedzę na temat wielu aspektów starożytnego Rzymu. Tak więc przyszłe teorie mogłyby lepiej wyjaśnić, w jakim stopniu wojny były ofensywne lub defensywne w różnych podokresach i przeciwko konkretnym przeciwnikom (np. poprzez włączenie szczegółów dotyczących tego, jak tradycje wojskowe i wyposażenie wpływały na interakcje strategiczne). Niniejsza praca dostarcza również wielu nowych informacji empirycznych, które mogłyby zostać uwzględnione w innych badaniach empirycznych. W szczególności informacje na temat rozwoju instytucjonalnego Rzymu mogłyby pomóc w rozwoju badań nad aktywnością rynkową w starożytnym Rzymie ( Arruñada, 2018 , Erdkamp, ​​2016 , Hopkins, 2002 , Temin, 2006 ). Naukowcy zaczynają odkrywać wielkoskalowe projekty budowlane Republiki ( Bernard, 2018 ), więc wkrótce możliwe będzie porównanie długoterminowych skutków „złotego wieku rzymskiej budowy dróg” ( Crawford, 2001 , s. 42) z wydatkami cesarzy. Podsumowując, niniejszy artykuł stanowi wczesny krok w kierunku integracji współczesnej ekonomii politycznej z historią starożytnego Rzymu – wspierając interdyscyplinarną wymianę poglądów na temat instytucji politycznych , zasobów i wojny.

Załącznik A

A.1 . Lokalizacja-strategiczni pułkownicy rzymscy

W tej sekcji omówiono strategiczny aspekt konfliktów, w których gracze rywalizują o siatkę lokacji. Rządzącą koalicją dowodzi pułkownik, który działa w jej imieniu (tj. maksymalizuje oczekiwane zyski netto we wszystkich lokacjach) i wchodzi w interakcje z dowolną liczbą innych pułkowników w innych lokacjach. Każda lokacjaprzynosi prywatne zyski, publiczne zyski lub oba. Bez utraty ogólności, rozważmy prywatne zyski: w każdej lokalizacji każdy pułkownik  j wydaje zasoby wojskowe.aby uzyskać X ℓ . W ten sposób pułkownik inwestuje zasoby wojskowe według kosztów jednostkowych i oczekiwane zyskiGdzieoznacza zasoby wojskowe każdego pułkownika strony przeciwneja P ( · ) to funkcja sukcesu konkursu . Należy zauważyć, że ta funkcja sukcesu konkursu może określać funkcję kroku Heaveside’a (założenie w standardowych grach Pułkownika Blotto), funkcję Tullocka (często używaną w rozgrywkach dwuosobowych) lub wiele innych form funkcyjnych. Podobnie jak w grze Pułkownika Blotto, pułkownik rozmieszcza zasoby wojskowe we wszystkich lokalizacjach, aby rozwiązać następujący problem maksymalizacji:Aby obliczyć optymalne wydatki w każdej lokalizacji,i w ten sposób ogólne oczekiwane zyski,wymagałoby znajomości dokładnej formy funkcji sukcesu konkursu. Jeśli potrafimy scharakteryzować równowagę, możemy często wyprowadzić użyteczne zależności matematyczne (patrz np. Roberson, 2006 ). Chociaż wiele czynników — na przykład liczba innych uczestników, ich względne siły itd. — wpływa na alokacje równowagi, wspólnym motywem w tych grach jest to, że będzie więcej wydatków w cenniejszych lokalizacjach. Stąd istnieje bezpośredni związek między wartością ziemi a ilością walk w tej lokalizacji. Co więcej, nawet nie znając dokładnego prawdopodobieństwa sukcesu w wojnie (co Keynes argumentował jako kanoniczny przypadek niepoznawalnych prawdopodobieństw), możemy być nadal pewni, że korzyści z konfliktu we wszystkich lokalizacjach zależą od wielkości budżetu pułkownika;Pułkownik zawsze może zdecydować się na niewyczerpanie swojego budżetu i wygeneruje co najmniej tyle samo zysków, gdy będzie miał do dyspozycji więcej zasobów:dla ε > 0. Ta nierówność oznacza, żeco jest relacją przyjętą w tekście głównym. Zatem strategiczne aspekty konfliktu, na które kładli nacisk inni badacze, są implicite zawarte w definicji skuteczności militarnej tego modelu.

A.2 . Inne aspekty Rzymu związane z modelem

Model opracowany tutaj nie wyklucza, że ​​zwykli obywatele również korzystali z wojny w obu reżimach: „chleba i igrzysk” za czasów Cesarstwa oraz łupów i świątyń za czasów Republiki. Istnieją jednak dobre powody, by przypuszczać, że koalicja cesarska nie działała tak naprawdę jako przedstawiciel obywateli. Na przykład okres Dominatu został tak nazwany, ponieważ tytuł cesarza brzmiał dominus — co wskazuje, że relacja między obywatelami a cesarzem była relacją niewolnika i pana, a nie zleceniodawcy i agenta. Wcześniejsi cesarze zachowywali się w sposób „inkluzywny”, aby uniknąć kolejnych idów marcowych; August, jako princeps pryncypatu, nawet „rozdawał łapówki, aby wybory wydawały się autentyczne” ( Harris, 2016 , s. 101). Trudno jednak wnioskować, że zwykła ludność była włączona do rządzącej koalicji. W ten sposób Beard (2015) przeciwstawia Augusta, który „wywierał taki wpływ na wybory, że powszechny proces demokratyczny zanikł” (s. 354), Republice, w której „głosy biednych miały znaczenie i były chętnie brane pod uwagę” (s. 190).
Model ten nie wyklucza czynników militarnych ani strategicznych; zamiast tego koncentruje się po prostu na tym, jak wydarzenia polityczne w Rzymie wpłynęły na wzorce wojskowe. Podejście to opiera się na poglądach starożytnych historyków, którzy twierdzili, że wiele największych zmian w wojsku było spowodowanych polityką. Na przykład Harris (2016) przypisuje główne zmiany w wojskach pomocniczych i praktykach rekrutacyjnych Augustowi, a Goldsworthy (2019 , s. 191) omawia stworzenie przez innego cesarza wojsk polowych wykorzystywanych do ochrony osobistej jako „jedną z najbardziej znaczących zmian w strukturze późniejszej armii”. Warto zauważyć, że według Trundle’a (2013) wojska obce były często dodawane przez cesarzy, aby pomóc wygrać konflikty domowe, co sprawia, że ​​jest mało prawdopodobne, aby zmiana składu wojsk była czynnikiem zewnętrznym. O ile dodanie cudzoziemców było szkodliwe (choć mogło nie być, ponieważ niektórzy twierdzą, że byli przydatni już od początków Republiki; Goldsworthy, 2019 ; Trundle, 2013 ), skład armii wydaje się być raczej symptomem niż przyczyną zmian w wojsku w tym okresie. Większość argumentów o tym, jak „barbaryzacja” armii doprowadziła do wojny, odnosi się do okresu Dominacji lub późniejszych okresów, a czynnik ten w niewielkim stopniu wyjaśnia zmienność liczby bitew lub innych trendów czasowych opisanych tutaj dla stosunku obwodu do obszaru, odległości od Rzymu, terenów obronnych i grabieży wojen wewnętrznych.
Inną prognozą modelu teoretycznego jest to, że dostępność zasobów wpływałaby na poziom przemocy. W takim przypadku, gdyby Imperium rozrosło się do tego stopnia, że ​​zabrakłoby dobrych ziem, cesarze, którzy nadejdą później, walczyliby mniej. Ta teoria „braku dobrych ziem” mogłaby również wpływać na rodzaje bitew, ale nie jest ona zgodna ani z większością przedstawionych tu dowodów empirycznych, ani z narracjami historycznymi, które podkreślają, jak różne reżimy polityczne wpływają na rodzaj konfliktu. Empirycznie regresje uwzględniają już odległość od Rzymu (co oznacza, że ​​porównania obejmują działki położone daleko od stolicy), a Ziemie Obronne nie muszą być „dobrymi ziemiami” (czymkolwiek by one nie były). Historycznie rzecz biorąc, historia o „braku dobrej ziemi” nie może wyjaśnić, dlaczego Imperium dodało do armii imaginiferów (chorążych noszących wizerunek cesarza) i sprawiło, że „wszyscy rekruci składali przysięgę (sacrementum) wierności princepsowi, a nie [senatowi] i ludowi Rzymu” ( Goldsworthy, 2019 , s. 126). Co więcej, istnieje wiele innych aspektów, które pozostałyby niewyjaśnione, nawet gdyby w rzeczywistości nie było już dobrej ziemi. Jednym z takich aspektów jest to, że „w miarę jak poziom bogactwa Rzymu wzrastał w porównaniu z innymi ludami, niektórzy rzymscy arystokraci musieli uznać dochody z łupów za znikome” ( Harris, 1979 , s. 76).

A.3 . Ewolucja polityczna i militarna

Lata objęte tym badaniem obejmują dwa odrębne okresy Republiki i Cesarstwa, które są szerokimi klasyfikacjami głównych trendów i wydarzeń w trakcie ewolucji Rzymu. W całym Cesarstwie cesarze kontrolowali wojsko. Późniejsze Dominium to okres nieskrywanej monarchii, który tradycyjnie datowany jest na 284  r. n.e. , kiedy Dioklecjan (znany niektórym ekonomistom z edyktu o cenach maksymalnych) oficjalnie przyjął tytuł dominus . We wcześniejszym pryncypacie cesarze ukrywali swoje totalitarne ambicje i ogłaszali się władcami dla zwykłego Rzymianina. Pryncypat jest zwykle datowany na 31  r. p.n.e. , po tym jak Oktawian (August) pokonał Marka Antoniusza i przejął Rzym wraz z tytułem princepsa . Przejście do Cesarstwa nie było koniecznie proste ani zawsze jednokierunkowe, ale przedtem Rzym był republiką, a senat decydował o sprawach wojskowych.
Republika została założona w 509  r. p.n.e. wraz z obaleniem panującej monarchii. Początkowo rząd składał się z elit patrycjuszowskich, ale plebejusze byli stopniowo włączani do systemu politycznego, a podokres patrycjuszowski i plebejski jest czasami wyznaczany na lata 367–133  p.n.e. (W połowie okresu Republiki wojny punickie przeciwko Kartaginie doprowadziły do ​​jednych z największych starć militarnych w starożytnym basenie Morza Śródziemnego, a zakończenie III wojny punickiej w 146 r  . p.n.e. jest czasami używane jako alternatywna data demarkacyjna). Istnieją pewne debaty na temat tego, czy Republika była rzeczywiście obronna ( Harris, 1979 ), a pod koniec Republiki bitwy zaczęły odzwierciedlać wąskie interesy poszczególnych generałów. Według Bearda (2015 , s. 274), na przykład, „Pompejusz ma prawo rościć sobie prawo do miana pierwszego cesarza rzymskiego”. Walczył z Juliuszem Cezarem, który dowodził rzymskimi legionami w Galii i ostatecznie przejął władzę nad Rzymem. Pomimo propagandy Cezara (i roszczeń jego następcy, Augusta, do „przywrócenia republiki”), Loewenstein szczegółowo opisuje koncentrację władzy politycznej i wyjaśnia, że ​​„dożywotnia dyktatura była oczywiście niczym innym jak legalizacją – jak na legalizację przystało – władzy absolutnej, rządów monokratycznych” (1973 , s. 86).
Tabela A.3 przedstawia kluczowe wydarzenia dla ewolucji bitew rzymskich w niniejszym artykule. Aby uzyskać więcej informacji na temat wzorców politycznych i militarnych Rzymu na przestrzeni dziejów, wraz ze szczegółowymi listami kluczowych wydarzeń związanych z wojskowością Rzymu, zobacz Goldsworthy (2019 , s. XV) i Harris (2016 , s. XVI). Szczegółowy opis instytucji politycznych Rzymu na przestrzeni dziejów można znaleźć w Loewenstein (1973) . Ogólny zarys historii Rzymu, wraz z omówieniem wzorców politycznych i militarnych, można znaleźć w Beard (2015) .
Tabela A.3 . Ważne daty dla tego badania.
509 p.n.e. Założenie Republiki
264–241 p.n.e. , 218–201 p.n.e. , 148–146 p.n.e. Wojny punickie
58–49 p.n.e. Dowództwo Cezara w Galii
49 p.n.e. Cezar zostaje dyktatorem
31 p.n.e. –284 n.e. Okres pryncypatu
284–395 n.e. Okres dominacji
Rys. A.7 , który przedstawia bitwy w kosmosie dla każdego stulecia, obejmuje wszystkie rodzaje bitew. Ponieważ niektóre bitwy toczą się blisko siebie i dlatego trudno je rozróżnić w tej makroskali, należy zapoznać się z rys. 1 w celu uzyskania dokładniejszych obliczeń w czasie. Jako dokładną ilustrację zasięgu przestrzennego walk, rys. A.7 przedstawia również szacunkową gęstość jądra przestrzennego dla wszystkich poprzednich bitew (tj. przedstawia skumulowany zasięg konfliktu). Ta nieparametryczna estymacja gęstości przedstawia obserwowane bitwy jako realizację rozkładu bazowego, a wykres używa kolorów żółtego, czerwonego i czarnego do przedstawienia (odpowiednio) wyższych, niższych i zerowych gęstości prawdopodobieństwa. Stąd rysunek ten nie zakłada, że ​​miejsca bez bitew są bez żadnej obecności wojskowej; raczej szacuje obecność wojskową niższego poziomu w miejscach, które są bardziej oddalone od innych działań wojskowych.
Rys. A.1

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (1 MB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze
Rys. A.7 . Bitwy w kosmosie według stulecia. Panel czasowy map bitew, gdzie poszczególne bitwy w każdym okresie są pokazane jako punkty (białe dyski). Szacunki gęstości jądra dla wszystkich bitew przed (i włącznie z) każdym okresem ogniskowym są oznaczone kolorem: żółtym i czerwonym dla odpowiednio wyższych i niższych szacunków.

A.4 . Alternatywne jednostki przestrzeni i czasu

Rys. A.8 wykorzystuje statystykękRipleyaK(u, v), do porównania klasteryzacji bitew (w przedziałach przestrzennych ui czasowych v) z całkowitą losowością Poissona (πu2v). Analizując małe przedziały czasowe i przestrzenne, wzorce wydają się całkowicie losowe. Jednak ten wynik ulega odwróceniu po oddaleniu, co sugeruje, że właściwym wyborem jest analiza „ogólnego obrazu” zmian politycznych i przemocy.
Rys. A.2

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (171 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze
Rys. A.8 . Rozpoznawanie wzorców za pomocą skali czasoprzestrzennej. Różnica między statystyką K Ripleya obserwowanego klasteryzacji a symulowanym losowym klasteryzowaniem Poissona; ciemniejsze cieniowanie odpowiada większym różnicom.
Większe geokomórki służą do uwzględnienia obaw empirycznych dotyczących skali analizy (np. niedokładności w lokalizacji bitew i autokorelacji przestrzennej). Analiza bazowa wykorzystuje geokomórki o wymiarach około 10 km × 10 km (mniej więcej wielkości hrabstwa Bronx w stanie Nowy Jork), ale wyniki są odporne na grupowanie geokomórek w większe jednostki, nawet ośmiokrotnie (z geokomórkami o wielkości zbliżonej do stanu Rhode Island). Przedział ufności dla modelu „Obrona Ziemia × Imperium” jest szacowany za pomocą metody bootstrap m z n (z wykorzystaniem 300 próbek bootstrapowych, gdzie(w przypadku zdarzeń ekstremalnych). Wszystkie regresje uwzględniają zmienne kontrolne bazowe (odległość do Rzymu, emisje ołowiu i trend czasowy) dla każdego poziomu agregacji. Tabela A.4 pokazuje, że znak współczynnika pozostaje taki sam dla znacznie większych agregacji, z czego można wnioskować, że wyniki nie są napędzane ani przez skalę, w jakiej dane zostały zorganizowane, niedokładnie zlokalizowane bitwy, ani przez pominięte zmienne, które są skorelowane w przestrzeni. Odkrycia te sugerują również, że dane empiryczne faktycznie odzwierciedlają szeroko zakrojone plany organu rządzącego – to znaczy, a nie warunkowe strategie pułkownika.
Tabela A.4 . Teren obronny × Imperium (przedziały ufności bootstrapu według współczynnika agregacji przestrzennej ).
Przedział ufności Współczynnik agregacji
2 3 4 5 6 7 8
2,5% −5 −11 −21 −29 −40 −52 −63
97,5% −2 −4 −8 −12 −15 −21 −19
Uwagi: Jednostką obserwacji jest okres geokomórki, a zmienną zależną liczba bitew. Zmienne kontrolne obejmują Imperium, Ziemię Obronną, odległość do Rzymu, emisje ołowiu i okres (trend czasowy). Tabela przedstawia 95% przedziały ufności uzyskane z oszacowania modelu OLS dla 300 próbek bootstrapowych przy różnych poziomach agregacji przestrzennej. Analiza bazowa wykorzystuje współczynnik agregacji równy 1 dla geokomórek o wymiarach około 10 × 10 km. Współczynnik agregacji równy  a oznacza, że ​​każda grupa geokomórek  została zgrupowana i uśredniona (w takim przypadku powierzchnia każdej geokomórki wynosi około 10 ×  10 km). Nagłówek każdej kolumny wskazuje zastosowany współczynnik agregacji. Wartości mnożone są przez 10 000 dla celów raportowania.
Rozróżnienie między Republiką a Imperium jest najlepszą dostępną metodą identyfikacji wielkości koalicji rządzącej w tym okresie. Podczas korzystania z danych załamujących się w czasie, współczynnik dla Ziemi Obronnej × Imperium pozostaje ujemny w regresji geokomórkowej, która obejmuje Odległość do Rzymu i przecięcie. (Co więcej, korekta stabilności współczynnika w oparciu o metodę Ostera prowadzi do bardziej ujemnego współczynnika, co sugeruje, że nieobserwowalne nie są odpowiedzialne za główne wzorce empiryczne). Niemniej jednak przewidywania modelu można również zastosować do mniejszych, ale mniej odrębnych reżimów Rzymu (omówionych w Sekcji A.3 ). Analogicznie do rys. 5 i A.9 przedstawiono wartości Ziemi Obronnej miejsc bitew w czasie wraz ze średnią wartością i zakresem interkwartylowym dla każdego reżimu. To mniej szczegółowe przedstawienie wahań politycznych Rzymu potwierdza, że ​​miejsca bitew były bardziej defensywne w okresach, w których można zasadnie założyć, że rozmiar koalicji był większy. Dane i kod wykorzystane w tym artykule są dostępne w publikacji Adamson (2019) .
Rys. A.3

  1. Pobierz: Pobierz obraz w wysokiej rozdzielczości (294 KB)
  2. Pobierz: Pobierz obraz w pełnym rozmiarze
Rys. A.9 . Bitwy o tereny obronne według alternatywnych epok historycznych. Każdy punkt reprezentuje pojedynczą bitwę; średnie i rozstępy międzykwartylowe przedstawiono (odpowiednio) jako ciągłe linie poziome i zacienione pola.

Odniesienia

Jordan Adamson

https://doi.org/10.1016/j.eeh.2020.101324Uzyskaj prawa i treści
Na podstawie licencji Creative Commons
Otwarty dostęp

Cytowane przez (0)

  • Kinship, group loyalty and conflict

    2026, European Economic Review

  • Trade and the rise of ancient Greek city-states

    2025, Journal of Economic Behavior and Organization

  • Peace and its correlates in the ancient world

    2025, Journal of Economic Behavior and Organization

  • Conflict and returns to scale in production

    2024, Journal of Economic Behavior and Organization
    Citation Excerpt :

    Our theory explains such territorial expansions through the presence of increasing returns to scale, by revealing the stronger incentive for a nascent empire to fight for territorial control, compared to smaller regional powers. As Adamson (2020) shows, under the Republic (510-29 BC), Rome tended to fight battles aimed at consolidating and expanding its borders as needed, i.e. battles that allowed Rome to benefit from increased specialization and thereby increasing returns to scale. The causes behind the fall of Rome are subject of ongoing debates.

  • Bureaucratic beliefs and law enforcement

    2023, Public Choice
☆
Dziękujemy Federice Carugati, Billowi Douganowi, Robertowi Fleckowi, Andrew Hanssenowi, Markowi Koyamie, Andrei Matrandze, Davidowi Rojo-Arjonasowi, Jaredowi Rubinowi, Robertowi Tollisonowi, Patrickowi Warrenowi i Danowi Woodowi, a także anonimowym recenzentom za komentarze i sugestie. Niniejszy artykuł został również uwzględniony w opiniach otrzymanych podczas warsztatów organizowanych przez Ronald Coase Institute on Institutional Analysis (2014), Clemson Workshop on Public Economics (2014, 2015) oraz konferencji Society for Institutional and Organizational Economics (2015). https://doi.org/10.3886/E116964V1
1 Na przykład Lake (1992 , s. 24) twierdzi, że „autokracje będą bardziej ekspansjonistyczne, a co za tym idzie, podatne na wojny”. Recenzję można znaleźć w pracy Hegre (2014) .
2 Według Harrisa (1979 , s. 92) na przykład „zysk ekonomiczny, zarówno publiczny, jak i prywatny, był normalnym towarzyszem udanej wojny i ekspansji władzy”; podobnie „aby zrozumieć rzymską ekonomię polityczną, musimy wziąć pod uwagę równowagę między wymuszeniem publicznym i prywatnym” Hopkins (1980 , s. 105). Kagan (2006 , s. 362) zauważa, że ​​istniały „ograniczone zasoby wojskowe, dzięki czemu cesarz mógł uwolnić wystarczającą siłę bojową do działania ofensywnego lub defensywnego”.
3 Imperium określano mianem dyktatury wojskowej z rządami jednego człowieka ( Beard, 2015 ; Harris, 2016 ), ale ci i inni badacze dostrzegają również inne wpływy. Na przykład, prefekt pretorianów często miał znaczący wpływ, a czasami istniało wielu współcesarzy.
4 W tym podejściu łączą się modele podbijających imperiów ( Grossman i Mendoza, 2001 ), rządzących koalicji wojskowych ( North i in., 2009 ) oraz kompromisów pomiędzy obroną, atakiem i produkcją ( Grossman, 1991 , Grossman, Kim, 1995 ).
5 Rzym stawiał czoła wielu zróżnicowanym przeciwnikom, od małych plemion po wielkie mocarstwa śródziemnomorskie (i często jednocześnie różnym wrogom). Jeśli przeciwnicy byli silniejsi lub słabsi w różnych czasach i miejscach, to, jak pokazano w Dodatku, Sekcja A.1 , wpływało to na „efektywność militarną” – to znaczy, że większa liczba potężniejszych rywali mogła zmniejszyć ilość zdobytych łupów. Przydatny przegląd strategicznych efektów, jakie mogą wystąpić w trakcie rywalizacji, można znaleźć w pracy Garfinkel i Skaperdas (2007).
6 Model zakłada, że ​​dobra prywatne (tj. łupy) są konsumowane; jednakże rozszerzenie mogłoby uwzględniać kompensację łupów przez podatki ogólne. W takim przypadku koalicje rządzące przeznaczałyby różne kwoty na walkę o różne dobra, ale mniejsze koalicje nadal walczyłyby bardziej o dobra prywatne (nawet jeśli część prywatnych zysków jest ostatecznie przeznaczana na finansowanie dóbr publicznych).
7 Wynika z tego, że rozszerzenie koalicji przez zamożną populację o osoby o niższych dochodach wywołuje przeciwstawne skutki. Występuje efekt roszczeniowy, w którym dzielenie się łupami z większą liczbą osób zmniejsza motywację do grabieży; występuje również efekt dochodowy, który odzwierciedla fakt, że członkowie koalicji są teraz średnio biedniejsi, co zwiększa motywację do grabieży.
8 Niektórzy historycy zauważyli, że cesarze zapewniali dobra pożądane przez społeczeństwo (np. zasiłek zbożowy), które często określa się mianem dóbr „publicznych”, ale nie odpowiadają one w tym artykule niekonkurencyjnemu, niewykluczającemu się rozumieniu dóbr publicznych. Zatem, chociaż na przykład August twierdzi, że był to dar publiczny, gdy rozdawał łupy wojenne koloniom swoich żołnierzy, w rzeczywistości – w sensie ekonomicznym – jest to zapłata dóbr prywatnych.
9 Były też potępienia cesarzy (np. „ Żywot Kaliguli” Swetoniusza za panowania Hadriana). Słynne potępienia (np. „Philipicae” Cycerona potępiające Marka Antoniusza) i pochwały (np. „Panegyrici Latini”, zbiór pochwał dla cesarzy rzymskich) dały początek naszym słowom „filipik” i „panegiryk”.
10 Chociaż pewne punkty orientacyjne odgrywają rolę w określaniu granic, większość przykładów to raczej „metes and bounds” niż „internal cage”. I tak Alpy nie powstrzymały Rzymian na półwyspie, Pireneje nie powstrzymały ich przed wkroczeniem do Hiszpanii, a kanał La Manche nie uniemożliwił im wkroczenia do Brytanii.
11 Różni się to od Imperium, gdzie kolonie „stały się najważniejszym sposobem, w jaki generałowie nagradzali swoich weteranów” ( Roselaar, 2017a ).
12 W szczególności zanieczyszczenie ołowiem jest produktem ubocznym produkcji srebra (oraz bicia srebrnych monet).
13 Geokomórki znajdujące się poza regionem są kodowane jako osobny region i nadal uwzględniane w regresjach.
14 Aby uwzględnić inne czynniki, przeprowadzono również analizę regresji geokomórkowej (używając tej samej jednostki obserwacji i kontroli, co w pierwszej kolumnie danych w tabeli 1 , a także interakcję między Imperium Rzymskim a obszarem Rzymu). Wyniki pokazują, że zarówno w odniesieniu do liczby, jak i udziału konfliktów wewnętrznych , konflikty wewnętrzne występowały częściej w okresie Imperium. (Wyniki pokazują również, że większy obszar prowadzi do większej liczby konfliktów wewnętrznych, chociaż ujemny interakcja sugeruje, że obszar był mniej istotnym czynnikiem w okresie Imperium Rzymskiego).
© 2020 Autor(zy). Opublikowane przez Elsevier Inc.
Powyższy artykuł był pierwotnie publikowany na stronie ELSEVIER
link do artykułu: https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0014498320300103

PODOBNE ARTYKUŁYWIĘCEJ OD AUTORA