Site icon Miesięcznik internetowy WOBEC Piotr Kotlarz

Niekonwencjonalne nauczanie na temat zrównoważonego rozwoju: osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju / Waltera Leala Filho 

Cele Zrównoważonego Rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych. Z Wikimedia Commons, bezpłatnego repozytorium multimediów.

Uczenie się zostało uznane za kluczowe narzędzie osiągnięcia zrównoważonego rozwoju. Jednak podczas gdy literatura skupia się głównie na stosowaniu metod i podejść do nauczania w klasie, dostrzega się potrzebę rzucenia światła na potencjalną rolę, jaką może odegrać uczenie się niekonwencjonalne. Opierając się na znaczeniu zaspokojenia tej potrzeby, w niniejszym komentarzu opisano rolę niekonwencjonalnych metod uczenia się we wspieraniu osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju ONZ. W szczególności omawia wkład nauczania niekonwencjonalnego jako katalizatora bardziej aktywnego uczestnictwa uczniów, a także pokazuje niektóre kompromisy.

s12302-021-00525-8

Wprowadzenie: nauka i zrównoważony rozwój

Uczenie się uznano za kluczowe narzędzie osiągnięcia zrównoważonego rozwoju jako całości, a w szczególności celów zrównoważonego rozwoju ONZ [ 13 ].

Rzeczywiście, różne agencje Organizacji Narodów Zjednoczonych (np. UNESCO, UNEP, UNDP) podkreślają, że nauka powinna wykraczać poza fazę podstawową, średnią i wyższą, aby zapewnić możliwość kształcenia wszystkim grupom wiekowym i kulturowym. Zostało to uwzględnione w celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 4 (SDG4), który koncentruje się na zapewnianiu godziwej edukacji i promowaniu uczenia się przez całe życie [ 15 ]. Jednak uczenie się jest również ważną cechą wszystkich innych GP i jest z nimi ściśle powiązane. Na przykład uczenie się może pomóc w ograniczeniu ubóstwa (SDG1), ograniczeniu niedożywienia (SDG2) i może przynieść pozytywne korzyści zdrowotne (SD3), żeby wymienić tylko kilka przykładów.

Uczenie się w kontekście zrównoważonego rozwoju – zwane także edukacją na rzecz zrównoważonego rozwoju – zwiększa świadomość ludzi na temat ich powiązań ze środowiskiem i tego, jak na nie wpływają. Otwiera także umysły ludzi na temat środków, jakie mogą zastosować, aby żyć w sposób bardziej zrównoważony i – jeśli sobie tego życzą – podjąć działania na rzecz osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju [ 11 ]. Mówiąc dokładniej, nauka o zrównoważonym rozwoju może zmobilizować społeczeństwo poprzez ukierunkowanie na określone treści i wyniki nauczania oraz poprzez ich powiązanie. Pozwala ludziom uczyć się o potrzebie zrównoważonego rozwoju i podejmować świadome decyzje dotyczące tego, jak ich działania wpływają na środowisko, gospodarkę i społeczeństwo, przypominając o konieczności szanowania i uwzględnienia innych. To z kolei pomaga w tworzeniu bardziej korzystnego świata dla obecnych i przyszłych pokoleń [ 4 ].

Wykazano, że proces uczenia się o zrównoważonym rozwoju znacząco przyczynia się do rozwoju nowych umiejętności, narzędzi i koncepcji wykorzystywanych w eliminowaniu niezrównoważonych praktyk. Ponadto pomaga w budowaniu odporności na różnorodne problemy społeczne. Uczenie się pomaga także we wszystkich aspektach życia codziennego, oferując umiejętności, które mogą pomóc osobie zyskać większą pewność siebie, stać się bardziej konkurencyjnym, a nawet wzmocnić relacje, a także rozwijać umiejętność radzenia sobie z konfliktami nieodłącznie związanymi z relacjami między ludźmi a ich otoczeniem.

Uczenie się w zakresie zrównoważonego rozwoju jest również wieloaspektowe. Umożliwia transfer wiedzy na temat osobistych doświadczeń, wartości i opinii, co sprzyja spójności i włączeniu społecznemu [ 1 ]. Choć jasne jest, że uczenie się odgrywa ważną rolę w powodzeniu zrównoważonego rozwoju [ 3 ], warto przyjrzeć się wkładowi specyficznych i niekonwencjonalnych środowisk edukacyjnych.

Przydatność niekonwencjonalnego uczenia się w zakresie zrównoważonego rozwoju

Istnieje wiele elementów przemawiających za wykorzystaniem uczenia się niekonwencjonalnego, zwłaszcza postrzeganego w kontekście zrównoważonego rozwoju [ 5 , 6 ], za trendem opowiadanym również przez UNESCO [ 13 ].

Po pierwsze, można go wykorzystać jako podstawę do dyskusji i wymiany znaczących argumentów, z możliwością uwzględnienia różnych typów odpowiedzi, wyrwanych z kontekstu „tak – nie”.

Ponadto uczenie się niekonwencjonalne jest szczególnie przydatne pod względem zdobywania wiedzy i rozwijania szerokiego zakresu kompetencji, a także możliwości elastycznego korzystania z informacji i dyskusji opartych na badaniach empirycznych, bez zwykłych ograniczeń wynikających z napiętych harmonogramów nauczania .

Co więcej, zastosowanie podejścia nieformalnego może pomóc w decentralizacji nauczania, przechodząc od nauczania skupiającego się na nauczycielu do skupiającego się na uczniach. W tym przypadku wpływ nauczycieli może być katalizatorem uczenia się, wykorzystującym ich umiejętności w sposób, który może w elastyczny sposób odpowiadać potrzebom uczniów. Na przykład udzielając porad na temat odpowiednich metod, podając wskazówki dotyczące procedur, których należy przestrzegać, lub po prostu zachęcając uczniów do eksperymentowania.

Jednak pomimo zalet, należy wziąć pod uwagę pewne kompromisy. Na przykład rola nauczyciela, która zmienia się z „instruktora” na „moderatora”, może oznaczać, że nie wszyscy uczniowie mogą łatwo poradzić sobie z zadaniem samoorganizacji własnej nauki. Może to stanowić problem, zwłaszcza dla młodych uczniów, którzy mogą nie być w stanie lub nie czuć się komfortowo w samodzielnej pracy.

Ponadto, aby zapewnić oczekiwane rezultaty, niekonwencjonalne nauczanie nie może ograniczać się do trywialnych tematów i prostego odtwarzania konwencjonalnych formatów nauczania, a to wymaga więcej czasu na planowanie. Ponadto, aby zapewnić wnikliwy przegląd postępów uczniów, potrzebne są specjalne formaty oceny. Jest to również kwestia drażliwa, gdyż standardowe mierniki osiągnięć nie zawsze uwzględniają ocenę stopnia rozwinięcia niektórych umiejętności, takich jak twórcze myślenie czy rozwiązywanie problemów.

W każdym razie należy powtórzyć, że podejścia do nauczania niekonwencjonalnego i konwencjonalnego niekoniecznie muszą być wobec siebie antagonistyczne. Rzeczywiście, mogą się one wzajemnie uzupełniać.

Zrównoważone uczenie się w niekonwencjonalnych środowiskach

Istnieją różne typy niekonwencjonalnych lub nieklasowych środowisk uczenia się oraz szeroka gama środków promowania wiedzy na tematy związane ze zrównoważonym rozwojem poza formalnym otoczeniem. Rzeczywiście znaczenie uczenia się w różnych środowiskach jest znaczące, ponieważ zapewnia elastyczne sposoby przekazywania informacji i omawiania treści, a także pomaga w przekazywaniu wiedzy. Wśród wielu typów niekonwencjonalnych środowisk uczenia się w kontekście zrównoważonego rozwoju można wymienić cztery z nich: uczenie się przez całe życie, uczenie się transformacyjne i uczenie się oparte na tradycyjnej wiedzy. Ze względu na ich wagę zostaną one opisane po kolei.

Uczenie się przez całe życie zostało opisane jako narzędzie rozwojowe, które można wykorzystać jako skuteczne narzędzie wspierające uczenie się w środowisku, poprzez środowisko i o nim [ 7 ], które może zapewnić solidne ramy dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju. Można go wykorzystać jako dodatek do angażowania interesariuszy, partnerstw międzynarodowych, równości społecznej i wreszcie do łagodzenia ubóstwa. Proces uczenia się przez całe życie przebiega przed fazą szkolną i znacznie ją wykracza, co pozwala ludziom na ciągłe uczenie się i odpowiednie dostosowywanie swojej wiedzy [ 14 ]. Jest to szczególnie ważne w krajach rozwijających się, gdzie uczniowie spędzają znacznie mniej czasu w szkole niż ich rówieśnicy w krajach uprzemysłowionych.

Ta moc transformacyjnego uczenia się jest również znacząca, szczególnie w zakresie warunkowania ludzkiego sposobu myślenia w celu promowania zrównoważonego rozwoju w określonych sektorach tak różnych, jak:

  1. A. aspekty ekonomiczne,

  2. B.s prawy społeczne i

  3. C. sprawy ochrony środowiska. [ 9 ]

Prawdziwie transformacyjne podejście może również samo w sobie odgrywać rolę transformacyjną, tj. zapewniać wgląd w wiedzę niezbędną do działania, dzięki której aktorzy mogą być i pozostawać zdolni do działania w procesie transformacji.

Nie oznacza to, że konwencjonalne metody nauczania i uczenia się nie mają charakteru transformacyjnego. Jednak tradycyjna nauka często opiera się na przedmiotach, a powiązania między przedmiotami nie zawsze są tak jasne. Aby nauka była naprawdę transformacyjna, musi przełamać bariery, jakie stwarzają poszczególne dyscypliny, a także wziąć pod uwagę potrzebę zapewnienia uczniom możliwości ciągłego dostosowywania swojego myślenia i w oparciu o nowe informacje zmiany swoich opinii i perspektyw w prawdziwie autonomiczny sposób. sposób.

Uczenie się przez doświadczenie jest metodą dydaktyczną stosowaną w nauczaniu szkolnym i uniwersyteckim. Można tego dokonać w ramach działań grupowych lub inicjatyw indywidualnych [ 10 ]. Ćwiczenia praktyczne i nastawione na interakcję zostały zaprojektowane w taki sposób, aby przywoływać przeszłe doświadczenia i umożliwiać nowe doświadczenia. Są one następnie szczegółowo omawiane i łączone z teorią lub istniejącą wiedzą faktograficzną, w zależności od potrzeb i celów nauczania oraz w odniesieniu do różnych przedmiotów [ 2 ]. Wiedza ukryta zostaje w ten sposób przekształcona w wiedzę jawną i powstaje przestrzeń integracji emocji i poznawczej wiedzy faktograficznej. Charakter tego procesu oznacza, że ​​uczestnicy prawdopodobnie będą pamiętać swoje doświadczenia przez długi czas.

Na uwagę zasługuje także wykorzystanie rodzimego uczenia się opartego na wiedzy . Niestety, literatura na temat tej metody uczenia się w kontekście zrównoważonego rozwoju nadal zawiera wiele luk. W wielu kulturach i środowiskach rdzenne uczenie się oparte na wiedzy jest skuteczniejsze – i często bardziej korzystne – niż uczenie się w tradycyjnym środowisku. Dzieje się tak dlatego, że obejmuje tematy i zagadnienia nie tylko międzysektorowe (np. edukacja, zdrowie, zachowania społeczne i kwestie kulturalne), ale także międzypokoleniowe. Co więcej, włączanie rodzimej wiedzy do nauczania o zrównoważonym rozwoju jest zwykle bardziej opłacalne (ponieważ zwykła struktura sal lekcyjnych często nie jest konieczna) i zapewnia bardziej podatny grunt do poszukiwania praktycznych rozwiązań problemów związanych ze zrównoważonym rozwojem [ 8 , 12 ].

Jak pokazuje rys.  1 , uczenie się na temat zrównoważonego rozwoju może przybierać różne kształty i formaty, a nietradycyjne podejścia mogą odegrać w tym procesie ważną rolę. Rysunek ilustruje powiązanie różnych sposobów niekonwencjonalnego podejścia do nauczania z celami zrównoważonego rozwoju. Cechą szczególną jest elastyczność, ponieważ uczniowie mogą skupić się tylko na jednym celu zrównoważonego rozwoju lub na ich połączonym zestawie.

Ryc. 1

Odmiany nietradycyjnych metod nauczania o zrównoważonym rozwoju

Jednak pomimo zalet nietradycyjnych metod i narzędzi uczenia się, nadal obserwujemy fragmentaryczne podejście do nich. Rzeczywiście, ich wdrażanie charakteryzuje się różnymi przeszkodami, począwszy od braku odpowiednio finansowanych projektów, po przeszkody wynikające z braku doświadczenia i braku przeszkolenia. Należy je dokładniej zbadać i odpowiednio się nimi zająć, aby umożliwić szersze zastosowanie niekonwencjonalnych podejść do uczenia się zarówno w kontekście edukacji formalnej, jak i pozaformalnej.

Wnioski

Jak pokazał ten komentarz, uczenie się zagadnień związanych ze zrównoważonym rozwojem w środowisku pozaformalnym jest nie tylko wielostronne, ale także potrafi zwrócić uwagę na nierówności społeczne, umożliwiając jednocześnie dyskusję i wypracowywanie rozwiązań. Dzieje się tak szczególnie w szkolnictwie wyższym, sektorze charakteryzującym się większą elastycznością niż w szkołach podstawowych i średnich. Dlatego może warto lepiej wykorzystać możliwości, jakie oferują.

Łącznie różne sposoby uczenia się na temat zrównoważonego rozwoju mogą w szczególności pomóc w osiągnięciu celów zrównoważonego rozwoju, zwłaszcza tych, które dotyczą nierówności, takich jak nierówność edukacyjna (SDG4) i nierówność płci (SDG5) [ 14 ]. Mówiąc dokładniej, nauka niekonwencjonalna obejmuje wszystkie grupy wiekowe, co pomaga w zaspokajaniu różnorodnych potrzeb edukacyjnych. Powszechne podejście zmniejsza różnice w zakresie edukacji i nierówności płci oraz zapewnia wszystkim ludziom równe szanse.


  • 31 października 2021 r

    Dodano notatkę dotyczącą finansowania OA.

Bibliografia

  1. Balsiger J, Förster R, Mader C, Nagel U, Sironi H, Wilhelm S, Zimmermann AB (2017) Transformacyjne uczenie się i edukacja na rzecz zrównoważonego rozwoju. GAIA-Ecol Perspect Sci Soc 26(4):357–359. https://doi.org/10.14512/gaia.26.4.15

    Artykuł Google Scholar

  2. Bevan D, Kipka C (2012) Uczenie się przez doświadczenie i edukacja w zakresie zarządzania. J Manag Dev 31 (3): 193–197

    Artykuł Google Scholar

  3. Angielski LM, Mayo P (2019) Wyzwania związane z uczeniem się przez całe życie: reagowanie na migrację i cele zrównoważonego rozwoju. Int Rev Educ 65(2):213–231. https://doi.org/10.1007/s11159-018-9757-3

    Artykuł Google Scholar

  4. Grund J, Brock A (2020) Edukacja na rzecz zrównoważonego rozwoju w Niemczech: nie tylko pożądana, ale także skuteczna w działaniach transformacyjnych. Zrównoważony rozwój 12(7):2838. https://doi.org/10.3390/su12072838

    Artykuł Google Scholar

  5. Haley D (2020) Niekonwencjonalne podejścia edukacyjne: ekopedagogika mająca na celu sprostanie naszym wyzwaniom transformacyjnym. W: Leal Filho W, Azul AM, Brandli L, Özuyar PG, Wall T (red.) Wysoka jakość edukacji. Encyklopedia celów zrównoważonego rozwoju ONZ. Springer, Cham. https://doi.org/10.1007/978-3-319-95870-5_59

    Rozdział Google Scholar

  6. Kahn R (2010) Ekopedagogika: wprowadzenie. Pedagogika krytyczna, ekoliteracja i kryzys planetarny: ruch ekopedagogiczny. Kontrapunkty, tom 359. Peter Lang, Nowy Jork, s. 1–33

    Google Scholar

  7. Leal Filho W, Mifsud M, Pace P (red.) (2018) Podręcznik uczenia się przez całe życie na rzecz zrównoważonego rozwoju. Springer, Cham

    Google Scholar

  8. Makondo CC, Thomas DS (2018) Adaptacja do zmian klimatu: łączenie wiedzy tubylczej z zachodnią nauką w celu skutecznej adaptacji. Polityka naukowa dotycząca środowiska 88:83–91. https://doi.org/10.1016/j.envsci.2018.06.014

    Artykuł Google Scholar

  9. Ouane A (2011) Ewolucja i perspektywy uczenia się przez całe życie. W: Yang J, Valdés-Cotera R (red.) Ewolucja konceptualna i rozwój polityki w zakresie uczenia się przez całe życie. Hamburg, Instytut UNESCO ds. Kształcenia Ustawicznego, s. 24–39

    Google Scholar

  10. Pettman JL (1996) Robienie różnicy/uczenie międzynarodowego. W: Boud D, Miller N (red.) Praca z doświadczeniem: animacja uczenia się. Kogan Page, Londyn

    Google Scholar

  11. Sinakou E, Donche V, Boeve-de Pauw J, Van Petegem P (2019) Projektowanie potężnych środowisk edukacyjnych w edukacji na rzecz zrównoważonego rozwoju: ramy koncepcyjne. Zrównoważony rozwój 11(21):5994. https://doi.org/10.3390/su11215994

    Artykuł Google Scholar

  12. Šūmane S, Kunda I, Knickel K, Strauss A, Tisenkopfs T, des Ios Rios I i in. (2018) Wiedza lokalna i rolników ma znaczenie! Jak integrowanie wiedzy nieformalnej i formalnej wzmacnia zrównoważone i odporne rolnictwo. J Wiejska stadnina 59: 232–241. https://doi.org/10.1016/j.jrurstud.2017.01.020

    Artykuł Google Scholar

  13. UNESCO (2017) Edukacja na rzecz celów zrównoważonego rozwoju: cele nauczania. UNESCO, Paryż

    Google Scholar

  14. Vieira D (2020) Uczenie się przez całe życie i jego znaczenie w osiąganiu celów zrównoważonego rozwoju. W: Leal Filho W, Azul AM, Brandl L, Özuyar PG, Wall T (red.) Wysoka jakość edukacji. Springer, Cham, s. 535–544

    Rozdział Google Scholar

  15. Webb S, Holford J, Hodge S, Milana M, Waller R (2019) Conceptualising uczenia się przez całe życie na rzecz zrównoważonego rozwoju i edukacji 2030. Int J Lifelong Educ 38(3):237–240. https://doi.org/10.1080/02601370.2019.1635353

    Artykuł Google Scholar

Finansowanie

Finansowanie Open Access umożliwione i zorganizowane przez Projekt DEAL.

Informacje o autorze

Autorzy i stowarzyszenia

Wkład

WLF wniósł główny wkład w napisanie manuskryptu. Autor przeczytał i zatwierdził ostateczną wersję manuskryptu.

Autor korespondencji

Korespondencja z Walterem Lealem Filho .

Nota wydawcy

Springer Nature pozostaje neutralny w odniesieniu do roszczeń jurysdykcyjnych dotyczących opublikowanych map i powiązań instytucjonalnych.

Prawa i uprawnienia

Otwarty dostęp Ten artykuł jest objęty licencją Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0, która pozwala na używanie, udostępnianie, adaptację, dystrybucję i reprodukcję na dowolnym nośniku lub w dowolnym formacie, pod warunkiem odpowiedniego podania oryginalnego autora (autorów) i źródła, podaj link do licencji Creative Commons i wskaż, czy wprowadzono zmiany. Obrazy lub inne materiały stron trzecich zawarte w tym artykule są objęte licencją Creative Commons artykułu, chyba że w linii kredytowej dotyczącej materiału wskazano inaczej. Jeśli materiał nie jest objęty licencją Creative Commons artykułu, a zamierzone użycie jest niezgodne z przepisami ustawowymi lub przekracza dozwolone użycie, konieczne będzie uzyskanie zgody bezpośrednio od właściciela praw autorskich. Aby wyświetlić kopię tej licencji, odwiedź http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/ .

Przedruki i pozwolenia

O tym artykule

Zacytuj ten artykuł

Leal Filho, W. Niekonwencjonalne nauczanie na temat zrównoważonego rozwoju: osiąganie celów zrównoważonego rozwoju. Environ Sci Eur 33 , 97 (2021). https://doi.org/10.1186/s12302-021-00525-8

Link do artykułu: https://enveurope.springeropen.com/articles/10.1186/s12302-021-00525-8

Exit mobile version